Τα μουρμουρίσματα της καρδιας μου...

2012-01-02T11:43:00.000+03:00

Παραμονή Πρωτοχρονιάς και στ' άδειο σπίτι
Δύο σκιές μαζεύουν πράγματα παλιά
Σβησμένα όνειρα και χίλιες αναμνήσεις
Στριμώχνονται όλα μες σε χάρτινα κουτιά

Στα γύρω σπίτια αναδύονται ευωδίες
Ψήνουνε πίτες, φαγητά μα και γλυκά
Κάλαντα λένε τα παιδάκια κι οι Κυρίες
Ντυμένες όμορφα, λάμπουν από χαρά

Μες στ' άδειο σπίτι αντηχούνε ομιλίες
Γέλια, φωνές, τραγούδια κάποιου άλλου καιρού
Μετά καβγάδες, μια σιωπή, μια φασαρίες
Και μια γιορτή που δείχνει τέλος του παλμού

Παραμονή Πρωτοχρονιάς και θα θυμάμαι
Πως κάπως έτσι τελειώνει μια ζωή
Κι ενώ σε λίγο αντίστροφα όλοι θα μετράνε
Εγώ μετρώ το τέλος πάλι απ' την αρχή...

Καλή χρονιά!!!

2011-12-23T12:06:00.000+03:00

Αν έμενα, θα ήταν από πόνο
Και όχι να με δω να μεγαλώνω
Σ’ αυτήν την σχέση που έπεφτε η αυλαία
Εγώ δεν χειροκρότησα τυχαία

Αν έμενα, θα ‘ταν από συνήθεια
Κι όχι ότι πιστεύω παραμύθια
Κανείς ποτέ δεν άλλαξε κανένα
Και δε θ’ αρχίσω αγάπη μου από ‘σένα

Και ζήσαμε καλές στιγμές θυμάμαι
Το χθες μας, δεν το κλαίω, δε λυπάμαι
Σε φόρεσα στο πέτο μου καρφίτσα
Διπλώνοντας την μαύρη μας γωνίτσα

Αν έμενα, θα ήταν ένα λάθος
Το ξέραμε κι οι δυο μας καταβάθος
Σαν έρθει η ώρα κάτι να τελειώσει
Το ίσως και το θα, δε θα το σώσει

Αν έμενα θα ήταν από φόβο
Δεν ξέρω πως τα νήματα να κόβω
Περάσαν χρόνια κάτω απ’ την μαρκίζα
Τα μάτια μου για πάντα μείναν γκρίζα

2011-10-25T21:51:00.000+03:00

Photographer : http://www.flickr.com/photos/gortsilas/ Γεώργιος Γκορτσιλάς

Naked Soul

2011-10-25T13:40:00.000+03:00

Φιγούρα

2011-10-04T22:56:00.000+03:00

Φιγούρα που έγειρε στου χρόνου τα σημάδια

Κι ένα χαμόγελο που πέθανε νωρίς

Νωρίς στερήθηκες τα παιδικά τα χάδια

Και από τότε ως τα τώρα προσπαθείς

Φωνή που άλλαξε στου χρόνου τα γρανάζια

Μπάσα, θλιμμένη σαν απόηχος θαρρείς

Θαρρείς πως βούλιαξε σαν άγκυρα γαλάζια

Κι αυτό το γέλιο σου, αδέκαστος κριτής

Βλέμμα περήφανο μαζί και λαβωμένο

Που τόσα χρόνια δεν το ένιωσε κανείς

Κανείς δεν το ‘δε, σε κοιτούσανε σαν ξένο

Μονάχα ‘γω σ’ είδα πως ήσουν εξαρχής

Τώρα διαλέγεις και πετάς απομεινάρια

Ενθύμια, δώρα, αναμνήσεις μιας ζωής

Ζωής που φύλαγες μες σε κλειστά συρτάρια

Και σαν ξερόφυλλα σκορπάνε καταγής

Γυρνάς σκυφτός μέσα στο άδειο σπιτικό σου

Και να ξεφύγεις πια απ’ όλα επιθυμείς

Επιθυμείς ν’ αλλάξεις απ’ τον εαυτό σου

Όλα τα χρώματα και μ’ άσπρα να ντυθείς

Μάζεψες κούτες και βαλίτσες σε μιαν άκρη

Σφίγγεις ψυχή, έναν λυγμό και ένα σου δάκρυ

Με την γροθιά που σ’ έπλεξαν τα δάχτυλά σου

Χτυπάς τον τοίχο μα, ματώνει η καρδιά σου

Φάρος

2011-09-18T13:26:00.002+03:00

Αυτή η αγάπη δεν παλιώνει, δε γερνάει

Είναι σα φάρος κι εγώ πλοίο στ’ ανοιχτά

Βλέπω το φως σου μα να ‘ρθω πίσω δεν φτάνει

Έχω μπαρκάρει για ταξίδια αλαργινά

Καράβια βλέπαμε γοργά να ξεμακραίνουν

Σου ‘λεγα «έτσι θ’ ανοιχτώ κάποια βραδιά»

Κι εσύ γελούσες, το ‘ξερες ότι φοβόμουν

Το μπλε της θάλασσας που κρύβει μοναξιά

Ήρθανε μέρες δίχως άνεμο και κύμα

Ήρθανε νύχτες άδειες από παφλασμούς

Κι ένα πρωί μάζεψα άγκυρες, κουράγιο

Σάλπαρα μόνη μου γι’ άλλους προορισμούς

Τώρα κοιτώ το φως σου που όλο ξεμακραίνει

Και μου κουνάς άσπρο μαντήλι απ΄ την ακτή

Όσο κι αν σου ‘γνεφα για να μ’ ακολουθήσεις

Εσύ με κοίταζες με βλέμμα απαθή

Πως το κατάφερα να φύγω, δεν το ξέρω

Και πως το μπόρεσες και μ’ άφησες κι εσύ

Τώρα κοιτιόμαστε και όμως δε σε ξέρω

Ο φάρος σου έσβησε μαζί με μια ζωή.

Η σιωπή σου

2011-09-09T14:44:00.003+03:00

Στο είχα πει, η αγάπη μόνη της δε φτάνει

Κι αυτή η σιωπή κάποια στιγμή θα μας ξεκάνει

Ναι, σου μιλούσα με το στόμα, με τα μάτια

Μα εσύ τα λόγια μου τα έφτιαχνες κατάρτια

Ταξίδευες στις έννοιες σου, στο γκρι σου κόσμο

Κι εγώ τις απουσίες σου τις έτριβα με δυόσμο

Στο μέτωπο, στα χέρια μου και στο διπλό κρεβάτι

Κορόιδευα τον πόνο μου. Κοίμιζα την απάτη.

Στο είχα πει, η αγάπη μόνη της δεν κάνει

Κι όλα τα λάθη δεν μπορεί να τα προφτάνει

Μπορεί και ζει σε δυο κορμιά αγκαλιασμένα

Όταν ψυχή και σώμα είν’ άρρηκτα δεμένα

Μιλούσα ώρες, μήνες, χρόνια και ακόμα

Σου άνοιγα πέρασμα θάβοντας μες στο χώμα

Μικρά παράπονα, μεγάλα σφάλματά μας

Να βρεις τον δρόμο και να βρούμε τα όνειρά μας

Και σου μιλούσα τρυφερά κι απελπισμένα

Είχαμε τόσα για να ζήσουμε σαν ένα

Μα οι Σειρήνες του μυαλού σου σε μαγέψαν

Κι όσα κι αν χτίσαμε μαζί, τα καταστρέψαν

Τώρα μιλώ δίχως ν’ ακούγονται οι λέξεις

Δεν έχω δρόμους να σου δώσω να διαλέξεις

Στο είχα πει πως με σκοτώνει αυτή η σιωπή σου

Τώρα μιλάς μα….. δεν ακούγεται η φωνή σου!

Δεν ξεχνώ

2011-06-07T19:03:00.003+03:00

Σπόρος εγώ φτωχολογιάς κι αμέτρητων αγώνων

Δεν σπούδασα στην ξενιτιά, παιδί εργατογόνων

Βαφτίστηκα στα φθισικά, στα λίγα και στα πρέπει

Με όνειρα εφηβικά που η κοινωνία διέπει

Έκλεισα μες στα μάτια μου το γκρίζο και το μαύρο

Έντυσα στ’ άσπρα την ψυχή, νομίζοντας πως θα ‘βρω

Αγάπη, ήθος, λεβεντιά κι όσα μου ‘χουν διδάξει

Δάσκαλοι άρτιας διδαχής μα άπειροι στην πράξη

Ξέρω πως λάθη έκανα πολλά στο πέρασμά μου

Κι αν πίστεψα σ’ ιδανικά ήταν η συμφορά μου

Τώρα πατρίδα μου περνώ γυμνή μέσα απ’ αγκάθια

Πίνω νερό και πνίγομαι από τα κατακάθια

Μου δώσανε τον κόσμο τους για να δημιουργήσω

Μονάχα φρούδα όνειρα πως κάποτε θα ζήσω

Στο ψέμα, στην κατάντια μας και στη διαφθορά μας

Στηρίξαμε το όνειρο που βρήκαμε μπροστά μας

Τώρα κατηγορούμαστε για εθελοτυφλία

Συνένοχοι χριστήκαμε σε εσχάτη προδοσία

Του έθνους και της χώρας μας, προγόνων κι απογόνων

Περνάνε στα κατάστιχα θεσμούς χιλίων αγώνων

Εγώ όμως γεννήθηκα σε Χώρα τιμημένη

Κι η Ελλάδα μες στα στήθια μου χτυπά στεφανωμένη

Το παρελθόν μου δεν ξεχνώ όσο κι αν προσπαθούνε

Με την μπιστόλα μου σιμά σαν έρθουν θα με βρούνε.

7/6/2011

Για το καλό μου

2011-05-25T13:59:00.001+03:00

Θέλω να πω πως όλα πλέον έιναι εντάξει
Για το καλό μου τα 'χω όλα πια σε τάξη
Τίποτα πια δε με πονά και δε μ' αγγίζει
Τρέχω να φτάσω αυτήν την γη που όλο γυρίζει

Θέλω να πω πως οι πληγές μου δε ματώνουν
Κι οι ενοχές μου σαν παιδί δε με μαλλώνουν
Τα έχω βρει με τον παράλογο εαυτό μου
Κι όλα καλώς, βαίνουν γοργά για το καλό μου

Θέλω να πω πως κάνω όνειρα και πάλι
Και βάζω μπρος για όσα είχα αναβάλει
Τα βήματά μου τα μετρώ και τα ζυγιάζω
Και μονοπάτι νέο, πήρα και χαράζω

Θέλω να πω πως δεν θυμάμαι την μορφή σου
Σαν σε αγκάλιαζα και σου 'λεγα "κοιμήσου"
Και σαν ξενύχταγα στο πλάι σου φρουρός
Να σου θυμίζω πως δεν είσαι μοναχός

Θελω να πω κι άλλα πολλά μήπως πιστέψω
Πως είναι αλήθεια ότι δε θα επιστρέψω
Θέλω να πω, θέλω να γράψω, να ξορκίσω
Αυτά που έζησα κι αυτά που δε θα ζήσω.

"Στη ζωή που άφησα πίσω μου"

Συνάντηση

2011-05-21T17:49:00.000+03:00

Εφηβική αυτή η ανάμνηση του πόνου

Χάραξε πάνω μου ένα δρόμο κι όλο πάει

Μπαίνω στη μήτρα ονειρώξεων και στου γόνου

Πατώ τα βήματα που όλο με κυνηγάει

Σώμα γυναίκας και ψυχή σαν περιστέρι

Ήταν θυμάμαι μέρα κοινή-συνηθισμένη

Ένιωσα πόνους σα να μ’ έσκιζε μαχαίρι

Με βρήκαν κάποτε στο πάτωμα ριγμένη

Μέσα στο αίμα που κυλούσε από ώρα

Είχε πνιγεί κάθε μου ευχή μελλοντική

Σα μεθυσμένη γύρναγα απ’ την κάτω χώρα

Φώναζα «Αντίο» σε μια αγέννητη ψυχή

Εκεί στο πάτωμα γνωρίστηκα μ’ εμένα

Σε μια συνάντηση που άργησε να ‘ρθει

Και μου φανέρωσα δειλά και φοβισμένα

Πως σα γυναίκα πια, σκότωσα το παιδί!

Γι’ αλλού κινήσαμε

2011-04-17T23:33:00.003+03:00

Γι αλλού ξεκίνησα θυμάμαι σαν παιδί
Άλλα ζητούσα κι όμως άλλα μ’ έχουν βρει
Καμία ρότα εγώ δε χάραξα ζωής
Σπασμένη πάντα η πυξίδα, τι να πεις;

Άλλα ονειρεύτηκα και μου ‘ταζα μικρή
Τίποτα όμως απ’ αυτά δεν έχει βγει
Κανένα μου όνειρο δεν έζησε αρκετά
Όλα τελειώνανε πριν φτάσουν στα μισά

Γι’ αλλού θυμάμαι ότι κίνησες κι εσύ
Κι έτυχε η μοίρα μας κάπου να ενωθεί
Με μαύρα σύννεφα κι αντάρες στ’ ανοιχτά
Πες μου πως πίστεψες θα φτάναμε μακριά;

Πως;

Θα βγω...

2011-04-05T00:23:00.003+03:00

Θα βγω απόψε και θα χορέψω στα συντρίμμια μου επάνω

Θα πιω φαρμάκι, το παρελθόν μου να μεθύσω και να γιάνω

Θα πάω κόντρα σ’ αυτήν την μαύρη καταχνιά που έχει πέσει

Μπροστά στον Χάρο θα βάλω κάτι σ’ αμανέ, θα σπάσω μέση

Θα βγω απόψε και το φεγγάρι θα ξεκρεμάσω στα κρυφά

Να μη με δούνε ξανά τα μάτια που τρεμοπαίζουνε υγρά

Μαύρο σκοτάδι παντού ν’ απλώσει, με την μορφή μου να ενωθεί

Να γίνω ένα μ’ αυτό το σύμπαν που ως τώρα δε μου ‘χει δοθεί

Θα βγω στην νύχτα και θα φορώ το μαυροκόκκινο φουστάνι

Και τον λαιμό μου θα κοσμούν λόγια ξυπόλητα απ’ το Καπάνι

Θα μπερδευτώ μες στις οσμές των παρανόμων που ζουν λαθραία

Σ’ ένα ταγκό θα αφεθώ και θα στροφάρω, χωρίς παρέα

Θα βγω σου λέω και δε με κρατάς άλλο με κλάματα ενοχής

Κι εκείνο το αντίο που μου χρωστάς λέω να πατήσω καταγής

Θα πω τραγούδι για όσους πονέσαν κι ακούνε μέσα απ’ την καρδιά

Θα προκαλέσω το ριζικό μου κι ας με πονέσει κι αυτό διπλά

Γραμμένο κι αφιερωμένο στον εαυτό μου πριν χρόνια.... που να 'ξερα τότε....

Δε μάτωσα

2011-03-15T23:48:00.003+03:00

Ξυπνώ και ζω μέσα στον ίδιο εφιάλτη

Να λέω ζωή, αυτή την δήθεν αυταπάτη

Κάποτε ζούσα μες στο φως της ζεστασιά μας

Τώρα πασχίζω να ξεχάσω τα όνειρά μας

Περνάν οι μέρες κι όμως μοιάζουν όλες ίδιες

Όπως τα χρόνια μας που χάθηκαν κι οι ελπίδες

Μες στο σκοτάδι ημερεύω και κουρνιάζω

Μα το θεριό της θλίψης μέσα μου θηλάζω

Δεν έχει η αγάπη βλέπεις τέλος, μήκος, πλάτος

Είναι σαν άβυσσος που δεν υπάρχει πάτος

Δε συνηθίζεται στ' αλήθεια η απουσία

Θρονιάζει μέσα μας και κόβεται στα τρία

Δεν ξέρω αν μ' αγάπησες ποτέ αληθινά

Η' αν εγώ το θέλησα να μ΄αγαπάς διπλά

Ξέρω πως σε αγάπησα κι η αγάπη δεν τελειώνει

Πονά διπλά ο χωρισμός γι' αυτόν που δε ματώνει

Στον άντρα μου...

Εδώ

2010-10-30T20:14:00.000+03:00

Εδώ σταμάτησε ο χρόνος να κυλά

Κι απ’ τα πολλά μείνανε λίγα και σαθρά

Εδώ η νύχτα πέφτει εκκωφαντική

Και ξημερώνει δίχως να ‘ρχεται η αυγή

Εδώ γονάτισαν αξίες και ηθικές

Κι από το χθες μας έμειναν οι ενοχές

Εδώ στο γκρίζο, στο θολό, στη μοναξιά

Για μια ματιά, χρίζουμε όσια τα φθηνά

Εδώ μεγάλωσα και θα πεθάνω εδώ

Μ’ έναν σκοπό ν’ αγιάζει κάθε τι κακό

Εδώ που ήρθαμε όλοι ίδιοι και γυμνοί

Στη φυλακή ή στη σφαγή, ίδιοι αμνοί

Εδώ που λίγοι καθορίζουν τα πολλά

Κι η αδικία τους αμείβεται αδρά

Εδώ πατρίδα μου μόνοι εσύ κι εγώ

Μας ξεπουλήσαν άλλη μία στον εχθρό.

Θάνατος μικρός

2010-10-17T12:26:00.006+03:00

Σε ανησύχησα και είναι τρεις το βράδυ

Όχι, καλά δεν είμαι, τι να πρωτοπώ;

Η νύχτα μ’ άφησε ένα βαθύ σημάδι

Και υπομένω έναν θάνατο αργό

Δεν οδηγώ, στην άκρη έχω σταματήσει

Μη μου φοβάσαι, δε θα πάθω άλλο κακό

Όχι δεν έχω πιεί κι όμως έχω μεθύσει

Απ’ το φαρμάκι που με κέρασα να πιω

Πες με περίεργη, λάθος, αρρωστημένη

Κι ίσως αλήθεια να μην ξέρω ν’ αγαπώ

Μακάρι να ‘μουν λογική και μετρημένη

Μακάρι να ‘ξερα για μενανε να ζω

Θα ‘θελα να ‘σουνα εδώ να σ’ αγκαλιάσω

Και να πνιγώ μες στης ψυχής μου το κενό

Πως τα κατάφερα έτσι να με δικάσω

Και το ποτήρι αυτό γουλιά-γουλιά να πιω;

( Συνομιλώντας δύο φίλες )

Μουσική - Ενορχήστρωση - Ερμηνεία : Γιάννης Παπαγιαννόπουλος

«Ένα ψάρι κι ένα πουλί μπορούν να ερωτευτούν, αλλά πού θα χτίσουν τη φωλιά τους;»

17/10/10

Του έρωτα...

2010-10-03T22:31:00.000+03:00

Κάνεις τα δύσκολα απλά

Κάνεις τα λίγα πιο πολλά

Δίνεις στο γκρίζο μια σπρωξιά

Γίνεσαι φως και μέρα

Παίρνεις του έρωτα μορφή

Πάθος και φλόγα στην ψυχή

Είσαι απύθμενη πηγή

Φτερούγα στον αέρα

Τρέχω ξοπίσω σου κι εγώ

Μη ξέροντας τι να σου πω

Δίπλα σου σα παιδί μικρό

Μαθαίνω να μετράω

Τόσα τα λάθη τα σωστά

Μια λογική και μια η καρδιά

Χορεύουνε αντικριστά

Κι εγώ παραπατάω

Ήτανε να 'ρθεις, να τρυπώσεις στη ζωή μου

Ήτανε να 'ρθω στο κατώφλι σου κι εγώ

Ήταν μοιραίο να διαβάσεις την ψυχή μου

Ήταν γραφτό που δε μου άνοιξες να μπω

Γεύση Πικραμύγδαλο - Amaretto

2010-08-19T14:12:00.001+03:00

Τρίβω τον πάγο να γεμίσει το ποτήρι

Στύβω λεμόνι και προσθέτω το μισό

Ρίχνω τις πίκρες και μου κάνω το χατίρι

Απόψε όλο μονορούφι να το πιω

Γεύση από πίκρα μα και γλύκα μπερδεμένες

Ίδιες οι μέρες μιας ζωής που δεν ξεχνώ

Μύρια φαρμάκια κι οι χαρές μου μετρημένες

Χώρεσαν όλα στο ποτήρι που κρατώ

Απόψε έφτιαξα γλυκόπικρο χαρμάνι

Μήπως γεμίσω των αισθήσεων το κενό

Πίνω και πίνω μα ζαλάδα δε με πιάνει

Κι ήθελα τόσο την καρδιά μου ν’ αρνηθώ.

Στην υγειά μας!

Ενδιάμεσος σταθμός

2010-01-27T12:12:00.003+03:00

Κάθε νύχτα το ίδιο όνειρο να βλέπω

Τις στιγμές μία προς μία να προβλέπω

Να κυλά στις φλέβες μου σα να ‘ναι αστείο

Η ζωή μου που μου ‘κλέψαν και το αντίο

Πέρασαν τα χρόνια μου και μεγαλώνω

Δίχως αύριο και σήμερα να βιώνω

Μόνο χθες και αναμνήσεις διεκδικώ

Στης ψυχής μου τον ενδιάμεσο σταθμό

Κάθε μέρα κοινωνώ αθανασία

Κι υπομένω του κενού μου τη θυσία

Όπως ήρθα έτσι φεύγω φορτωμένη

Με αγάπη, μια ελπίδα και σαν ξένη.

Εμπνευσμένο από την ταινία " The Lovely Bones"

Χαθήκαμε

2010-01-22T00:03:00.001+03:00

Όταν μιλούσα με τα μάτια, δεν το είδες

Όταν σαλπάρανε καράβια, δε με πήγες

Μέρες ανούσιες με λόγια αγχωμένα

Έτσι χαθήκαμε και έχασα κι εμένα

Όταν με πλήγωνες, το έβρισκες αστείο

Λόγια ασήμωνες, ν’ αντέξουμε κι οι δύο

Χρόνια περάσανε κι εμείς πάντα κομπάρσοι

Σ’ αυτό το έργο που κανείς δε θ’ ανεβάσει

Πλήγωσα, πλήρωσα το τίμημα δικαίως

Και την πρωτιά την κέρδισε ο τελευταίος

Έδωσα, πήρα, ήρθα, έφυγα μα αντέχω

Ακόμα μια φορά να ζήσω κι ας μη σ’ έχω

Δε με φοβίζουν οι αλήθειες, δεν τρομάζω

Ακόμα μία αν χρειαστεί με δοκιμάζω

Σα χαλαρώνεις το σχοινί, χαμογελάω

Εγώ από χρόνια στο κενό σου περπατάω…

Φτάνει να έρχεσαι

2010-01-18T01:34:00.002+03:00

Δε ζήτησα υπόσχεση να δώσεις

Οι λέξεις στην καρδιά μου δε μιλούν

Στα μάτια μου σα δεις μόνο θα νιώσεις

Πως φέγγουν σαν τα μάτια σου κοιτούν

Δε ζήτησα ν’ αλλάξεις την τροχιά σου

Καθένας την πορεία του τραβά

Μια στάση κάνω μες στην αγκαλιά σου

Πριν φύγεις για ακόμα μια φορά

Δε ζήτησα εξήγηση ή λόγο

Σα φεύγεις, σα γυρνάς, το πώς, το που

Τον έσβησα από μέσα μου το φόβο

Πως είσαι και πως δίνεσαι αλλού

Κι εγώ εδώ, να καρτερώ

Σα ναυαγός ένα σημάδι σου να δω

Και θα στο πω κι ας με πονά

«φτάνει να έρχεσαι να ζω για μια βραδιά»!

Καλή μου χρονιά

2010-01-04T14:32:00.002+03:00

Γέμισε απόψε η ψυχή απελπισία

Καμιά ελπίδα και τα φώτα όλα κλειστά

Είπαμε τόσα λόγια δίχως σημασία

Νιώσαμε κι όμως ήτανε χωρίς καρδιά

Γέμισα απόψε με ψευτιά κι υποκρισία

Κι έγινα ένα με εκείνα που μισώ

Όσο κι αν έψαξα δε βρήκα μια αιτία

Να συνεχίσω σαν και πρώτα ν’ αγαπώ

Είναι ο καθένας μόνο για τον εαυτό του

Είναι οι ανάγκες μας δικαιολογία τρανή

Καθένας θέλει να περνάει το δικό του

Κανείς δε θέλει να γνωρίσει, να δοθεί

Γέμισα γύρω μου φτηνές καρικατούρες

Άδεια κουφάρια με ανθρώπινη μορφή

Στην ερημιά μαθαίνω μόνη μου φιγούρες

Και θα χορεύω πάντα μόνη στη βροχή

2/1/10

Δίχως αύριο

2009-11-28T14:45:00.005+03:00

Φέγγει κι απόψε μες στα μάτια μου η μορφή σου

Χαράζει κύκλους στο μυαλό μου η φωνή σου

Κλείνω τα φώτα κι εσύ κάτι ψιθυρίζεις

Κάνω να φύγω μα όλο πίσω με γυρίζεις

Έγινες ένα με τη σάρκα που γερνάει

Ένα χαμόγελο, που τόσο λες μου πάει

Έγινες στίχος στο θλιμμένο μου τραγούδι

Ένα νανούρισμα σαν ήμουνα λεχούδι

Όσες μου χάρισες ανάσες, τις φυλάω

Κι όταν σου δίνομαι το πόσο δε μετράω

Το αύριο έμαθα να μην το περιμένω

Κάθε αυγή απ’ την αρχή με ανασταίνω

………

Έτσι, ελεύθερη, κάθε βραδιά πεθαίνω

Δεσμευμένο προς μελοποίηση..

Λεωφορείο

2009-10-16T19:43:00.003+03:00

Ζεστός ακόμα ο καφές σου στο φλιτζάνι
Και στο τασάκι μπερδεμένο το χαρμάνι
Όπως οι μέρες μας, οι νύχτες κι η ζωή μας
Κι αυτό τ’ αντίο που μετράει τη δύναμή μας

Ζεστή ακόμα η μεριά σου στο κρεβάτι
Μες στα σκεπάσματα έμεινε κι από κάτι
Κάτι από ‘σένα σα στο πλάι μου γυρνούσες
Κάτι από ‘μενα στα τυφλά σα μ’ οδηγούσες

Πέρασες κι έφυγες λες κι έκανες μια στάση
Τρέχει και σήμερα η ψυχή μου να προφτάσει
Αυτό το κίτρινο, παλιό λεωφορείο
Που δεν τερμάτισε ποτέ σε ένα αντίο

Θα ‘ρθεις ξανά το ξέρω μ’ αδειανό το βλέμμα
Θα πεις πως έφταιξα και έκλεισε το θέμα
Θα μ’ αγκαλιάσεις λέγοντας κάποιο αστείο
Και θα βρεθώ μες στο παλιό λεωφορείο

Δεσμευμενο προς μελοποιηση

Χειμώνας

2009-09-08T11:05:00.003+03:00

Έξω χειμώνιασε καρδιά μου άλλη μια
Ήρθε και πέρασε κι αυτό το καλοκαίρι
Άσπρισαν λίγο παραπάνω τα μαλλιά
Και δε θυμάμαι τι περίμενα να φέρει

Λόγια, εικόνες, μυρωδιές, στη μέση εγώ
Κι οι θύμισες θαμπώνουν κάπως κι αργοσβήνουν
Πάλι είχα κάτι που δεν πρόλαβα να πω
Πάλι είπα τόσα παραπάνω που δε σβήνουν

Ίδιες οι μέρες και τα βράδια που περνούν
Ίδια κι εγώ σαν να μην άλλαξα καθόλου
Κι όμως τα χείλη όπως πρώτα δε γελούν
Και μάλλον πήρα το βραβείο β’ ρόλου

Κάποτε έλεγα μικρή που ‘ναι η ζωή
Τώρα μου μοιάζει ατελείωτο το τώρα
Ένα μας βήμα πόσα χρόνια να διαρκεί;
Πάτησε κάποιος την κορφή στην ανηφόρα;

Μες στον χειμώνα πάντα νιώθω πιο καλά
Γέννημα-θρέμμα εγώ της μπόρας και του γκρίζου
Τα καλοκαίρια μέσα μου ζουν μια βραδιά
Κι εσύ μου λες : «γείρε στο πλάι και κοιμήσου»

Λευκή ελάτη

2009-07-31T14:12:00.007+03:00

Ένα χαρμόσυνό σου σήμα λαχταρώ
Κι εγώ απ’ τα χείλη μου χαρά θα σου στραγγίξω
Θα βρω τη δύναμη κι ας μη βρω τον σκοπό
Πως είμαι ακόμα ζωντανή θα σου το δείξω

Άνοιξα διάπλατα τα χέρια μου ξανά
Κλειστά τα μάτια, πίσω γέρνω το κεφάλι
Αν με χτυπήσεις άλλη μία δυνατά
Δε θα ‘χω δύναμη να σηκωθώ και πάλι

Θα περιμένω μες στην κούνια σα μωρό
Την ανημπόρια μου ανάγκη θα βαφτίσω
Θα τραγουδώ έναν ανάλαφρο σκοπό
Καθώς θα γεύομαι αυτά που θα μισήσω

Κι όμως ακόμα ένα σημάδι καρτερώ
Κι ίσως πιστέψω ότι ζεις κι εσύ ακόμα
Φύτρωσα σα λευκή ελάτη στον γκρεμό
Κι αιώνες τώρα λαχταρώ για λίγο χώμα

Στο Θεό μου!

Μετά τ’ αντίο

2009-07-27T12:51:00.003+03:00

Κίνησε η μέρα και ξεκίνησα κι εγώ
Άλλο ένα βράδυ που ξημέρωσα μονάχη
Τρέχει ο κόσμος μια από ‘κει και μια από ‘δω
Κι εγώ βαδίζω στα τυφλά στου νου τη ράχη

Λείπεις κι η μνήμη σου θολή σταλαγματιά
Μες στα σκοτάδια του μυαλού μου να φωτίζει
Γίνεσαι νύχτα μ’ αγκαλιάζεις τρυφερά
Γίνεσαι μέρα που κυλά και συνεχίζει

Πως μ’ άφησες να περπατώ
Σ’ αυτόν το δρόμο το στενό
Εγώ για δύο;
Φοβάμαι τ’ αύριο που θα ‘ρθει
Τη μέρα που είναι φωτεινή
Και το «Αντίο»!

Λόγο δε βρίσκω και σκοπό πια πουθενά
Και τ’ άδεια χέρια μου δεμένα είναι στο σώμα
Μόνο αγάπη μου ‘δωσες και δυο φτερά
Στον ουρανό να ζήσω εγώ κι εσύ στο χώμα

Στις γυναίκες που χάσανε τον σύντροφο της ζωής τους πριν καλά-καλά τον χαρούνε...
Στη μαμα μου, στη Μαρια, στη Φωτεινη...

Δετός χορός

2009-07-06T13:14:00.005+03:00

Απ’ του ουρανού την ξαστεριά στολίστηκες καρδιά μου
Στα δέντρα στα ψηλά βουνά πετάς όλο μακριά μου

Κι εγώ δε φτάνω να σου πω ν’ ακούσεις τη φωνή μου
Πως σ’ αγαπώ σαν Παναγιά, μικρή μελαχρινή μου

Σε πόνεσαν οι άνθρωποι και κρύφτηκες στ’ αστέρια
Κι όλo σου κλαίω και μεθώ μες στ’ άδεια μου νυχτέρια

Κατέβα λίγο να σε δω, ν’ ανθίσω σα λουλούδι
Η αγάπη σου μυρωδικό και άγραφτο τραγούδι

Απ’ το νερό της λησμονιάς μην πιεις ποτέ ψυχή μου
Γεραγιδίστικη λαλιά μην κλέψεις τη φωνή μου

Για να μπορώ να τραγουδώ Κυράδα ασπροφορούσα
Που ‘σαι του ποταμού σταλιά, του πόνου μου ελεούσα

Σ’ ένα δετό χορό να μπεις αγερικό του νου μου
Να στροβιλίσεις πόθε μου κι αντάρα του μυαλού μου

Κι ότι σε πόνεσε πολύ θα κλέψω κάποιο βράδυ
Θα σου μπολιάσω την πληγή με μύρο, φως και λάδι

Μουσική - Ενορχήστρωση - Ερμηνεία : Θωμάς Οικονόμου

Δε σε μισώ

2009-07-06T13:12:00.003+03:00

Αίμα απ’ το αίμα σου, σταγόνα απ’ την ψυχή σου
Ήρθα στον κόσμο ένα γέρικο πρωί
Μου χαμογέλασες σα να ‘μουνα δική σου
Κι εγώ γι’ αντάλλαγμα σου έμοιασα πολύ

Δες με, μεγάλωσα! Περάσανε τα χρόνια
Πάει πολύς καιρός που έχω να σε δω
Κι ένα τηλέφωνο σκληρό, δίχως συμπόνια
Με φέρνει μπρος σ’ όσα επίτηδες ξεχνώ

Είχα ορκιστεί πως δε θα ‘ρθω ξανά κοντά σου
Πόσο με πλήγωσες ποτέ σου μην το δεις
Μα η ψυχή μου στο χρωστάει αυτό το «γεια» σου
Εύχομαι εκεί που πας, συγχώρεση να βρεις

Όσα μας δένουν άλλα τόσα μας χωρίζουν
Στα σταυροδρόμια της ζωής στρίψαμε αλλού
Κι όσα δεν είπα μέσα μου στάζουν και πήζουν
Δεν είναι μίσος μα το κλάμα ενός παιδιού.

Σε μια ξένη που της έμοιασα πολύ… στη γιαγιά μου

Ασφόδελο Λειμώνα

2009-06-20T23:08:00.004+03:00

Πάρε το δρόμο που οδηγεί στη λησμονιά
Μήτε «αντίο» μήτε «γεια» να ψιθυρίσεις
Το ‘δα σημάδι πως κακή θα ‘ναι η χρονιά
Γέρναν οι ασφόδελοι και ‘λέγαν θα μ’ αφήσεις

Έκλεψα σπόρους τους κι εγώ από οργή
Φύτεψα μέσα στην ψυχή και στη ματιά μου
Ωχρό το χρώμα τους, θανάτου η οσμή
Μαύρες κρυστάλλινες βελόνες τα όνειρά μου

Τώρα Γενάρη με Ιούλη ανθοφορώ
Σαν Περσεφόνη η ζωή μου εκτός χρόνου
Όλα τα θέλω μου σέρνουν μακρύ χορό
Σαν τραγουδάνε ένα απάνθισμα του πόνου

Πάρε το δρόμο που οδηγεί στη λησμονιά
Κι έλα και βρες με κάποιον πένθιμο χειμώνα
Εσύ μες στ’ άσπρα ν’ αναβλύζεις ευωδιά
Κι εγώ από χρόνια σ’ ένα Ασφόδελο Λειμώνα

Kemet

2009-05-27T10:24:00.003+03:00

Σε γλώσσα άγνωστη, Αραβική μιλώ
Δώρα του Νείλου και πνοές απ’ αργιλίκι
Ana bahibbak τραγουδώ μ’ ένα σκοπό
Βαρύ και σέρτικο που σέρνω απ’ τη Φοινίκη

Με ιδεογράμματα σκαλίζω τις στιγμές
Να στις χαρίσω μη τυχόν και με ξεχάσεις
Είναι στα σπάργανα πολλές ανατροπές
Στη Μαύρη μου έρημο σαν όαση θα λάμψεις

Σαν τη Σαλώμη σου χαρίζω ένα χορό
Και σ’ ένα λίκνισμά απάνω σ’ υπνωτίζω
Κουνώ τα χέρια σα να ψάχνω να σε βρω
Με τους γοφούς μου κύκλους πόθου ζωγραφίζω

Είσαι στο πλάι μου και γίνομαι παιδί
Ξυπόλητο αλάνι τρέχω μες στο El Khalili
Σα Νεφερτίτη θα χαθώ κάποιο πρωί
Κι από Θεά θα γίνω μια πληγή στα χείλη

Kemet (= μαύρο χρώμα και αρχαίο όνομα της Αιγύπτου)
Ana bahibbak = Σ’ αγαπώ ( από γυναίκα σε άντρα )

Κόκκινα γράμματα

2009-05-24T22:59:00.003+03:00

Αμετανόητα στιχάκια να μου γράφω
Κόκκινα γράμματα επάνω στο χαρτί
Εξιλεώνομαι και έτσι παραγράφω
Όλα τα λάθη μου, τις τύψεις, τα γιατί

Αναμοχλεύω τα ενθύμια του χρόνου
Παίρνω ανάσες κυνηγώντας τη βροχή
Γίνομαι ηγέτης της ψυχής μου και στου θρόνου –
Που αδρά μου χάρισα – με στέφω νικητή

Εκκολαπτόμενη η ιδέα πως με γνωρίζω
Αναρριχάται σαν αγιόκλημα απ’ τη γη
Όλους τους φόβους μου στη μέση τους χωρίζω
Και το μισό μου έτσι φαίνεται πολύ

Ξεψυχισμένες οι αγάπες μου και κλέβω
Κάποια απ’ τα όνειρα που έκανα παιδί
Κόκκινα γράμματα επάνω μου σμιλεύω
Παίρνω μαχαίρι.Γράφω στο σώμα.Κλαίω με φωνή

Απρόσωπη ηρεμία

2009-05-20T13:44:00.001+03:00

Αστράφτει μέσα σου βροντάει η απουσία
Πέφτουνε κούφιες χαρές-λύπες στην ψυχή
Αυτή στο πρόσωπο η απρόσωπη ηρεμία
Πάνω σου φαίνεται σα να ‘ναι δανεική

Αλλάζεις χρώματα. Βάφεις την κάθε σκέψη
Στο μαύρο πάνω όμως, όλα βγαίνουν γκρι
Παλεύει μέσα σου εν’ αγρίμι να μερέψει
Τη μέρα αφέντρα του. Το βράδυ η τροφή

Κόβεις το είναι σου φέτες και το μοιράζεις
Μήπως και θρέψεις την ανάγκη τη λειψή
Μα όσα δεν έζησες κι όσα θα τα εικάζεις
Μπροστά στην πόρτα σου χτίζουν μια φυλακή

Κάποιοι σταυρώνονται απ’ τις επιλογές τους
Κάποιοι σταυρώνονται εσκεμμένα φθισικά
Κάποιοι σταυρώνονται από φόβους κι εμμονές τους
Εσύ, σταυρώθηκες πριν βγεις απ’ την κοιλιά

Μάθε ν’ αφήνεσαι και μη μετράς τις λέξεις
Τα χρόνια έρχονται και φεύγουν στη στιγμή
Και στα «στημένα» τα παιχνίδια για να παίξεις
Θέλει κορίτσι μου να ‘χεις προπονηθεί

Αφιερωμενο σε μια φιλη που αγαπαω πολυ!
Ετσι σε βλεπω εγω ματια μου....

Με τη σιωπή σου

2009-05-12T15:53:00.003+03:00

Πάρε με αγκαλιά για καλημέρα
Άσε τη σιωπή, όλα να τα πει
Λόγια σαν καρφιά σταυρώνουν τη μέρα
Σα λείπεις, ποιος θα τα πει;

Ρ.
Μέσα από στιγμές φτιάχνω ζωή μήπως και ζήσω
Μέσα σε στιγμές, όταν δε θέλω να σ’ αφήσω είναι
Ότι με κρατά και λέω πως θα συνεχίσω
Μπορώ, με τη σιωπή σου πια να ζω

Πέταξα το χθες ψηλά στον αέρα
Μια στιγμή αρκεί, μόνος στη σιωπή
Χάνεσαι κι εσύ, μέρα τη μέρα
Κι αν ήρθες, ζεις πάντα εκεί

Μουσικη : Κωνσταντινος Βακιρτζης

Επαναστάτης σε απραξία

2009-04-26T12:19:00.005+03:00

Σαν καταιγίδα σ’ έρημο μοιάζεις
Μέσα σου κλείνεσαι, παλεύεις και αλλάζεις
Πρόσωπα, χνώτα, ψέμα κι αλήθεια
Γίνεσαι αφρός που ‘χει ξεβράσει η συνήθεια

Αναρωτιέσαι κι όλο αρνιέσαι
Διαλέγεις μία σου ατάκα και κρατιέσαι
Μα είναι άλλος, πολύ μεγάλος
Ο αριθμός που τεχνηέντως δίνει ο σάλος

Χορεύεις, πίνεις παραδομένος
Είσαι από αίμα κι από σάρκα εξαρτημένος
Ποθείς και βρίζεις, πονάς κι εθίζεις
Όσους σ’ αγάπησαν παράλυτους τους χρίζεις

Υποταγμένος, όχι δεμένος
Είσαι από χρόνια βαφτισμένος και φτιαγμένος
Με σκόνη, φούντα, άσπρη και μαύρο
Θαρρείς πως ζεις μα σε κρεμάσανε στο κάδρο

Ψυχής ανάσταση

2009-04-16T16:40:00.004+03:00

Γέμισαν τ’ άδεια τα στενά αρώματα και κόσμο
Στη λαϊκή πουλούν κεριά, νάμα γλυκό και δυόσμο
Χαιρετισμοί στην εκκλησιά, βάγια και ψαλμωδίες
Τον επιτάφιο κοσμούν, ψέλνουν οι χορωδίες

Πάνε πια χρόνια που οι γιορτές μέσα μου δεν ανθίζουν
Τα Σάββατα κι οι Κυριακές καθόλου δε μ’ αγγίζουν
Σα να σταυρώθηκε η ψυχή, ζητάει τη λύτρωση της
Χρόνια είναι πάνω στο σταυρό κι εκτίει την ποινή της

Αυτή η Βδομάδα των Παθών διπλά πως με πονάει
Πάντοτε την Ανάσταση η ψυχή μου με ρωτάει
Αν είναι φέτος η χρονιά κι εμείς ν’ αναστηθούμε
Που να βρω λόγια να της πω, πως πεθαμένοι ζούμε

Αντάμωμα

2009-04-14T11:28:00.003+03:00

Σου έχω κλέψει μια ανάσα σου θνητή
Κι ένα αθάνατο φιλί μέσα απ’ τα χείλη
Τ’ όνειρο που έσβησες με λέξεις στο χαρτί
Κι ένα σου δάκρυ που άφησες στ’ άσπρο μαντήλι

Με είπες μάγισσα που σ’ έσπασα στα δυο
Κι είδα το μέσα σου σαν ν’ άνοιγα βιβλίο
Σου αποκάλυψα ένα αίσθημα παλιό
Και φοβισμένος μου γελάς σα να ‘ναι αστείο

Θα ανταμώσουμε και σ’ άλλες διαδρομές
Εκεί που λόγια, σκέψεις, χρόνος περισσεύουν
Και θα σου δείξω πόσες μέσα μου ζωές
Έχω σκοτώσει μα ακόμα με γυρεύουν

Δεν είμαστε μαζί

2009-04-11T18:27:00.002+03:00

Δεν είμαστε μαζί - ναι - έχεις δίκιο
Κι εχθές μονάχη πέρασα καλά
Και πάλι ένα μηδέν εις το πηλίκο
Μου χάρισες διαιρώντας τα κενά

Τα θέλω σου κι οι ανάγκες σου στηρίξαν
Την πρόφαση που βρήκες ν' αρνηθείς
Αυτά που είχα για 'σένα και με πνίξαν
Μη βρίσκοντας άλλη έξοδο φυγής

Λυπάμαι που το λέω μα όπως είπες
Δεν είμαστε! Δεν ήμασταν μαζί!
Δε θα μας βρουν μαζί χαρές και λύπες
Η διαδρομή μας ήταν κοντινή

Κι όμως θα ορκιζόμουνα πως ήσουν
Στο πλάι μου πολύ πριν να με βρεις
Τα λόγια μου ξέρω δε θα σε πείσουν
Και τρεις φορές ξανά θα μ' αρνηθείς!

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!!!!!!!!!!!

2009-04-01T18:00:00.010+03:00

Μετα απο επικοινωνια που ειχα σημερα με την κατοχο του παρακατω blog...

http://ekati-e.blogspot.com/

μολις επιβεβαιωσα και η ιδια οτι σβηστηκανε οι αναρτησεις που αφορουσανε το ποιημα μου!
Για μενα βεβαια το θεμα αυτο τελειωνει εδω προς το παρων και προτεινω σε ολους μεγαλη προσοχη στο τι ανεβαζουνε στο ιντερνετ! Τιποτα το οποιο δεν ειναι κατοχυρωμενο!

Ευχαριστω απο καρδιας τα ατομα που με στηριξανε και ενδιαφερθηκανε πραγματικα αν και δεν ειχαν εκαι κανενα λογο για να το κανουνε αυτο περαν του ανεντιμου της υποθεσεως φυσικα!

Δυο συνωμότες

2009-04-01T12:13:00.005+03:00

Θα σου γελώ όσο κι αν θες εσύ να κλαις
Θα σε πειράζω όταν έχεις τις κακές σου
Θα δοκιμάζω όλες σου τις αντοχές
Θα ‘μαι η πίκρα και η γλύκα στον καφέ σου

Εμείς οι δυο και η ζωή
Πώς να μας φτάσει; Είναι μικρή
Εμείς οι δυο μοναχικοί συνταξιδιώτες
Κάνε ότι θες, δε σε κοιτώ
Κλείνω τα μάτια. Παίζεις κρυφτό
Εσύ κι εγώ από παιδιά δυο συνωμότες

Θα σε κοιτώ από τις γρίλιες τις κλειστές
Θα ‘μαι η λήγουσα στους στίχους της ζωής σου
Θα γίνομαι άσπρο όταν μαύρο εσύ θα θες
Θα ‘μαι η τρέλα μες στην δήθεν λογική σου

Κληρονομιά μου

2009-03-31T21:29:00.002+03:00

Μες στα σκοτάδια πια με βλέπω καθαρά
Τίποτα απ’ όσα ονειρεύτηκα δε βγήκαν
Μοιάζω δοχείο με μια τρύπα για καρδιά
Μέσα μου στάξανε ποτάμια κι ενωθήκαν

Γνώρισα κόσμο με καρδιά
Γνώρισα πίκρα και χαρά
Πήρα την κάθε μου στιγμή σα θείο δώρο
Έζησα λίγα και πολλά
Στα χαμηλά και στα ψηλά
Δεν έχω μέσα μου για τίποτα άλλο χώρο

Μέσα στη νύχτα δε φοβάμαι να με δω
Έτσι όπως είμαι κι όχι όπως θέλουν άλλοι
Αυτό το λίγο μου που απόμεινε θαρρώ
Πως είναι η κληρονομιά μου η πιο μεγάλη

Σε προκαλώ

2009-03-29T21:42:00.004+03:00

Αναριγώ σε μία αίσθηση αφής
Που πάνω μου έγραψε σημάδια και πηγαίνει
Ακολουθεί μιας σου ανάμνησης τυφλής
Τη διαδρομή την καρμική και ειμαρμένη

Αποζητώ τα δυο σου χείλη τα μεστά
Που μου ξυπνούν κάθε λαχτάρα μου και πόθο
Ξυπνούν το σώμα και βουλιάζουνε αργά
Ρουφώντας του είναι μου το ψεύτικο και νόθο

Αναπολώ για μια στιγμή αισθαντική
Όταν σε δέχομαι κι απλώνεσαι εντός μου
Σε μια παράδοση του εγώ καθολική
Ενώ ξεπλένεται κι ορίζεται ο χρησμός μου

Σε προκαλώ μέσα στης νύχτας το βυθό
Να περπατήσουμε επάνω σε κοράλλια
Θα σου χαρίσω το ύστερνό μας το ταγκό
Πριν αποκλίνουμε σπάζοντας τα πηδάλια

Του κόσμου τ’ άπειρο… δε μας χωρά ούτ’ αυτό!

Το ρήγμα

2009-03-26T18:32:00.006+03:00

Και μου τρυπάν αυτές οι λέξεις σου τ’ αυτιά μου
Τρέχουνε αίμα καθώς σπαν τα τύμπανα μου
Ξέρω δεν ήμουνα όλα όσα επιθυμούσες
Πάντοτε δεύτερη σε μοίρα που αγαπούσες

Ωμή η αγάπη σου ατρόχιστη λεπίδα
Μέσα μου τρύπωσε γυρνώντας σαν αρίδα
Ότι δε βύζαξα το έχυσες στο χώμα
Τώρα στυφίζει η απουσία σου στο στόμα

Όλο βαθαίνει αυτό το ρήγμα ανάμεσα μας
Και σα μιλάμε απορροφάει και τη λαλιά μας
Όταν σου άπλωνα το χέρι να με φτάσεις
Εσύ αρνιόσουνα τις όποιες αποστάσεις

Τώρα λυπάμαι και λυπάσαι εκ των υστέρων
Σχέση που φθείρεται χωρίς ενδιαφέρον
Λίγο με κράτησαν σφιχτά τα δυο σου χέρια
Μάνα χανόμαστε κι εσύ μετράς τ’ αστέρια

Απάτη

2009-03-25T19:05:00.003+03:00

Σας εξαπάτησε το γέλιο το καθάριο
Κι αυτό το βλέμμα το περίτεχνα μακάριο
Από μιας σπίθας αντανάκλαση η λάμψη
Ισοσταθμίζει της αθωότητας την κάμψη

Από το Α ως το Ω μια κυρία
Τα βράδια δίνεται σα σε δημοπρασία
Γίνεται πόρνη ή εταίρα ή παλλακίς
Πιστό αντίγραφο καθώς-πρέπει γυνής

Παρφουμαρίζεται με βάσανα και πόνο
Βάζει make-up να ξεγελάσει και το χρόνο
Κόκκινο ρουζ να φαίνεται και ντροπαλή
Ρούχα ακριβά η γύμνια της να ‘ναι κομψή

Σ’ όλα τα θέματα έχει άποψη και γνώμη
Στα μέτρα της όλα τα φέρνει. Τα διαβρώνει
Αγγέλου χάρη με ψυχή διαολεμένη
Σαν κάτι θέλει, βγαίνει πάντα κερδισμένη

Ευγένεια, νάζι… Ξέρει χίλια δυο τερτίπια
Έτσι καλύπτει τη συνείδηση την τρύπια
Σταλάζει έρωτα κι όμως χολή κερνάει
Όσους την πίστεψαν λυγίζει και τους σπάει.

Εικόνα

2009-03-24T16:57:00.005+03:00

Ξεθωριάζει η εικόνα μου εκείνη
Που βαστούσα παντιέρα κι ευχή
Κάποτε έλεγα μόνο αυτή δίνει
Τόση δύναμη και αντοχή

Όπως βάδιζα έπαιρνα θάρρος
Τις ανασφάλειες έκανα ορμή
Πάνω μου έπαιρνα όλο το βάρος
Και το τέλος ονόμαζα αρχή

Δε φοβήθηκα άγνωστα μέρη
Δε φοβήθηκα ανθρώπους-σκιές
Πρώτη έδινα πάντα το χέρι
Κι έτσι κέρδιζα στις διαφορές

Η εικόνα μου ήταν μια άλλη
Μια γυναίκα ψυχρή και στυγνή
Μία λέαινα που ‘χε προβάλει
Αρετές που δεν είχαν ψυχή

Ξεθωριάζει η εικόνα μου εκείνη
Και με βλέπω για πρώτη φορά
Μία ξένη μορφή είχα γίνει
Μα ευτυχώς έχω μία καρδιά

Ονείρου ναύλα

2009-03-21T13:07:00.004+03:00

Το ταξίδι που λέγαμε, τρυφερής αυταπάτης
Κάβους λύναμε – δέναμε, μιας ζωής εφιάλτης
Πως τα χρόνια προσπέρασαν και ψυχή δεν αγγίξαν;
Και στα χέρια που γέρασαν μόνο πίκρες αφήσαν;

Το ταξίδι που λέγαμε, ανεκπλήρωτος πόθος
Μ’ ελιγμούς αποφεύγαμε των καημών μας το κόστος
Στο τσεπάκι φυλάγαμε του ονείρου τα ναύλα
Κι έτσι πάντα κοιτάγαμε, με τα κιάλια το θαύμα

Δυο βαγόνια παράλληλα πάνω στην ίδια ράγα
Δυο κορμιά ακατάλληλα για να σπάσουν το φράγμα
Ζήσαμε για το σήμερα μα το αύριο φυλούσε
Τα όνειρα μας σε σίδερα κλειδωμένα κρατούσε

Το ταξίδι που λέγαμε, ουτοπίας ελπίδα
Σαν κι οι δυο μας χαζεύαμε πέσαμε στην παγίδα
Κι έτσι πάλι ξεμείναμε με κορδέλα δεμένες
Στις σκιές μας εμμείναμε και μαζί μα και ξένες!

Εμπνευσμένο από το βιβλίο της Αλκυόνη Παπαδάκη «Το ταξίδι που λέγαμε»

Μουσική - Ενορχήστρωση - Ερμηνεία : Ηλίας Πολίτης

Υπάρχω

2009-03-21T13:03:00.005+03:00

Υπάρχω μέσα στις σιωπές
Είμαι εκεί κι ας μην το θες
Γίνομαι μια πικρή γουλιά απ’ τον καφέ σου
Υπάρχω μέσα στις στιγμές
Δίπλα σου όταν μόνος κλαις
Γίνομαι μια μουτζούρα ακόμη στο καρνέ σου

Κι όσο με διώχνεις είμαι εκεί
Θυμάσαι, σου το είχα πει
Για όσο ζω θα ‘μαι κοντά σου
Ξέρω στον πόνο μου γελάς
Ποτέ δεν πίστεψες σ’ εμάς
Κι έπεσες μόνος με στην ίδια την πυρά σου

Υπάρχω μέσα στις σκιές
Έρχομαι σαν να ήμουν χθες
Γίνομαι μια γλυκιά ανάμνηση δικιά σου
Υπάρχω μέσα στις φωνές
Που να ακούσεις πια δε θες
Γίνομαι ένας απ’ τους στίχους στα γραπτά σου

Δε ζήτησα να μ’ αγαπήσεις

2009-03-21T12:58:00.002+03:00

Αφού το θες θα είμαι εγώ
Αυτή που σπάει τους κανόνες
Μ’ ένα χαμόγελο αρωγό
Σου φτιάχνω όμορφες εικόνες

Ξυπνώ τη μέρα, ίδια αυγή
Κι είσαι η αιτία που με γυρεύει
Να δώσεις σώμα και μορφή
Σε μια σιωπή που αλητεύει

Συνήθισες τη μοναξιά
Συνήθισα να με ξεχνάνε
Κι έτσι σε τόση ομορφιά
Λέμε δυο λάθη δε χωράνε

Δε βαυκαλίζω τα γιατί
Μ’ αλήθειες πάω να τα κοιμίσω
Και απ’ τον πόνο τον πολύ
Ματώνουν πριν τα νανουρίσω

Σου ζήτησα να με δεχτείς
Κι όσα ξοπίσω μου εγώ σέρνω
Δεν πρόκειται ούτε να τα δεις
Μόνο θα δίνω. Δε θα παίρνω!

Συμπτώσεις

2009-03-21T12:27:00.005+03:00

Όλο φοβάσαι κι όλο μου αναστενάζεις
Κλείνεις τα μάτια σου και στον καημό βουλιάζεις
Λες και η Μοίρα σου έτσι σε προσπεράσει
Μα ότι γράφτηκε σίγουρα θα σε φτάσει

Συμπτώσεις δεν υπάρχουνε
Μοιραία όλα θα ‘ρθουνε
Γι’ αυτό μην το παλεύεις

Ότι έγραψε το ριζικό
Αν είναι λάθος ή σωστό
Σταμάτα να γυρεύεις

Όλo με διώχνεις λέγοντας πως σε τρομάζω
Δεν είσαι ‘συ όσα θα ήθελα και εικάζω
Μα εγώ σε βλέπω πιο καλά απ’ τον καθένα
Είσαι ψυχούλα που βουλιάζει ηθελημένα

Σα με κοιτάς

2009-03-21T12:25:00.003+03:00

Σα σε κοιτώ
Όλου του κόσμου τα στραβά μοιάζουνε ίσια
Όλου του κόσμου η κακία μια σταλιά
Όλοι οι καημοί μου που μου βάραιναν τα στήθια
Πετούν και χάνονται σ’ αντίθετη φορά

Σα με κοιτάς
Όλα τα δύσκολα μου γίνονται παιχνίδι
Όλες οι λέξεις μου ένα χάδι ερωτικό
Και ξεκινά μες στην καρδιά μου ένα ταξίμι
Που ‘ναι πρωτόγνωρο σε λόγια και σκοπό

Σα σε κοιτώ
Γίνονται ασήμαντα όσα μ’ απασχολούσαν
Γίνομαι όλα όσα φοβάμαι να σου πω
Ξέρω τα χρόνια μου πως όσα μου χρωστούσαν
Ήρθε η ώρα κι η στιγμή να πληρωθώ

Σα με κοιτάς
Γυμνή βουτώ μες στων ματιών σου τα ποτάμια
Αναβαπτίζομαι γυναίκα από φωτιά
Λαχτάρα γέμισαν τα μάτια μου τα άδεια
Ξέρω πως τίποτα δε θα ‘ναι όπως παλιά
Σα με κοιτάς….

Δεν ξέρω

2009-03-21T12:02:00.003+03:00

Ήθελα κάτι και απόψε να σου πω
Μα είναι 5 κι είναι η ώρα περασμένη
Τα μάτια έκλεισα δίπλα σου να βρεθώ
Μα πάλι γείραμε στα όνειρα σα ξένοι

Κι είχα στα μάτια μου όλη τη ζεστασιά
Από τη φλόγα της ψυχής που ‘ν‘ αναμμένη
Κι είχα στην πόρτα αφημένα τα κλειδιά
Αυτήν που χρόνια την κρατούσα κλειδωμένη

Όλο σε φτάνω με κομμένη την πνοή
Έλα μου λες, κι όμως σ’ απόσταση με έχεις
Δεν ξέρω αν για ‘σένα είμαι αρκετή
Δεν ξέρεις ούτε αν τα θέλω μου αντέχεις

Ξενυχτισμένη απ’ τη λαχτάρα σου μιλώ
Κι αύριο πάλι απ’ την αρχή θα σ’ αγαπήσω
Το ξέρω είμαστε ίδιοι εσύ κι εγώ
Κι έτσι η καρδιά μου δε μ’ αφήνει να σ’ αφήσω

Παιδί... έφηβη... γυναίκα

2009-03-17T18:18:00.002+03:00

Κάποιες φορές ντύνομαι πρόχειρα παιδί
Άλλες φορές ντύνομαι έφηβη μπεμπέκα
Ενίοτε βάφομαι γυναίκα ποθητή
Και στις εννέα Μούσες γίνομαι το δέκα

Γελάω και μέσα μου τραντάζω το παιδί
Τρέχω στο δρόμο με τα νιάτα μου παρέα
Φοράω ρουζ σε μια γυναίκα αδειανή
Γεύομαι μια αιωνιότητα στιγμιαία

Σε αγκαλιάζω δίχως δόλο, πονηριά
Ατάκες λέω δίχως νόημα και ουσία
Γυναίκα-ηφαίστειο μοιάζω δίχως φωτιά
Και διαστέλλομαι σα νέα πεμπτουσία

Όλα τα είδες μέσα μου σε μια στιγμή
Κι όμως δε βρήκες το πιο άτσαλα κρυμμένο
Μια ξεδοντιάρα, γριά, μάγισσα ψυχή
Που σε κοιτά με βλέμμα δολοφονημένο.

Μετά από ‘σένα

2009-03-14T19:45:00.003+03:00

Μετά από ‘σένα, μια διάφανη σιωπή
Κι ένα ταξίδι ως τον πάτο της ψυχής μου
Χίλια παράπονα και χίλια δυο γιατί
Κι ένα κενό στη θέση αυτή της ύπαρξής μου

Μετά από ‘σένα, έμαθα ξανά να ζω
Με ένα μέλλον απ’ τα πριν καθορισμένο
Ένιωσα ασήκωτο στους ώμους τον σταυρό
Αυτόν που χρόνια κουβαλώ, το μολυβένιο

Μετά από ‘σένα, τριγυρνώ σα μια σκιά
Του εαυτού μου που δε κατοικεί εντός μου
Οι παραστάσεις και τα έργα όλα μισά
Σε μια ματιά η αντανάκλαση του κόσμου

Μετά από ‘σένα, καρκινοβατώ γοργά
Κι είναι απέλπιδα τα όνειρα που κάνω
Κάποτε πίστευα σε αγγέλους με φτερά
Τώρα πιστεύω πως ερήμωσε εκεί πάνω

Μετά από ‘σένα, έχασα μία ζωή
Αυτή που έπρεπε μαζί σου για να ζήσω
Μου ‘μεινε άλλη μια μισή, καχεκτική
Που τη μισώ κι όλο παλεύω να γεμίσω

Μετά από ‘σένα, δε με άγγιξε ξανά
Κανένας άνθρωπος, στοιχειό ή εφιάλτης
Διάλεξε η Άτροπος για ‘μένα η ψαλιδιά
Ν’ αργήσει αιώνες και γελά με την καρδιά της

Αν ήμουν

2009-03-04T18:32:00.002+03:00

Αν ήμουν όνειρο, θα ήμουν εφιάλτης
Αν ήμουν Άγιος, θα ήμουν ο Χριστός
Αν ήμουν άνεμος, θα ήμουνα ο Μπάτης
Αν ήμουν φίλος σου, θα ήμουνα πιστός

Αν ήμουν δίπλα σου, θα ‘μουν ευτυχισμένη
Αν ήμουν διάφανη, θα ήμουν ποταμός
Αν ήμουν διάσημη, θα ήμουν ψωνισμένη
Αν ήμουν πόλεμος, θα ήμουν Ιερός

Αν ήμουν όργανο, θα ήμουνα το ντέφι
Αν ήμουν κόσμημα, θα ήμουν ακριβό
Αν ήμουν αίσθημα, θα ήμουνα το κέφι
Αν ήμουν όραμα, θα ήμουνα θολό

Μα είμαι ‘γω που ‘ρθα στον κόσμο αυτό τυχαία
Γι’ αλλού με προόριζα μα έπεσα στη γη
Ποτέ δεν ταίριαξα, δε χώρεσα στα ωραία
Πέφτοντας το ‘νιωσα πως έμεινα μισή

Στην πορεία του χρόνου

2009-02-27T11:03:00.001+03:00

Πάντα παιδί με μία άπιαστη ψυχή
Πάντα ταξίδευα σε βάθη και σε ύψη
Λαθραία αγνάντεψα την τόση ανοχή
Αυτού του κόσμου που κανείς δεν του ‘χει λείψει

Πέταγα πάνω από ταράτσες και λυγμούς
Πάνω από γέλια και καρδιές ευτυχισμένες
Κι όταν ξαπόσταινα έβγαζα στεναγμούς
Από στιγμές που δε γεννήθηκαν παρθένες

Άφησα χρόνια να περάσουν βιαστικά
Μ’ αμφιβολίες, αυταπάτες κι ένα «ίσως»
Φόρτωνα μέρες μου στου χρόνου τ’ αστικά
Στις ανεμώνες των αγρών όλο το μίσος

Δεν ευδοκίμησαν του πόθου οι καρποί
Κι ενώ σαπίζανε τους πότισα με δάκρυ
Και αναστήθηκε από μέσα τους η οργή
Κι όταν βαδίζω εύχομαι μη βρω τη νάρκη

Είμαι ένας άγγελος μαζί και σατανάς
Ποτέ δεν μπόρεσα αλήθεια να χωρίσω
Αυτό το άλλο μου μισό που ‘ναι μπελάς
Κι έτσι πορεύομαι χωρίς να μ’ αγαπήσω

Φοβάμαι

2009-02-26T11:34:00.002+03:00

Είναι κάτι ψυχές, άδειες απ’ την αρχή τους
Με κρυφές εμμονές, χτίζουν τη φυλακή τους
Από λόγια παχιά, μοσχαναθρεμμένοι
Με μια άδεια καρδιά, σάπια μα στολισμένη

Σέρνονται σιωπηλά, υπνωτίζουν τους γύρω
Μάτια πλάνα δειλά, με το βλέμμα τους στείρο
Όλοι τους συμπαθούν, ξέρουν να κοροϊδεύουν
Αυτοί μόνο πονούν, κλαίνε και θεριεύουν

Μάλλον θα εκπλαγείς, ούτε που διανοείσαι
Πόσο είσαι αφελής και στα σκάρτα μυείσαι
Θεέ μου αν με ακούς, φύλαγε με όπου να ‘μαι
Εχθρούς έχω γνωστούς, απ’ τους «φίλους» φοβάμαι!

Πανάθεμα 'σε

2009-02-22T18:40:00.001+03:00

Σε ήξερα πολύ πριν σε γνωρίσω
Την αύρα σου την είχα ονειρευτεί
Δεν μπόρεσα απ’ την μνήμη να σε σβήσω
Εσύ κι εγώ, μια σχέση καρμική

Κοντά σου με καλεί μια άγνωστη έλξη
Μιλάει σε μια γλώσσα μυστική
Να σβήσω λέει όσα έχω πιστέψει
Και όλα να τα ζήσω απ’ την αρχή

Σα να ‘χα μία πρόσκληση στα χέρια
Και έμενε να ανοίξει η σκηνή
Ξεπέρασα αμέτρητα νυχτέρια
Και τώρα πλέον έφτασε η στιγμή

Ο ήχος της φωνής σου τόσο οικείος
Το βλέμμα σου βαθύ κι ερωτικό
Μαζί, τόσο απρόσιτος κι αστείος
Ένα παιδί μεγάλο και μικρό

Αφαίρεσα και πρόσθεσα τις πράξεις
Παλεύοντας να βρω τη λογική
Πανάθεμα'σε που ‘ρθες για να γράψεις
Με το ξυράφι πάνω στο κορμί!

Όνομα μοιραίο

2009-02-17T21:05:00.005+03:00

Ποιον πόνο να ιστορήσεις που δεν ξέρω;
Ποια πίκρα που να μην την έχω πιει;
Αυτά που έχουν στα μάτια μου σταθεί
Ξεχείλισαν και πια δεν τα υποφέρω

Με γέρασαν πριν τρέξω σε αλάνες
Με κούρασαν πριν ενηλικιωθώ
Και πριν μια καραμέλα να γευθώ
Με τάισαν, να θρέψω, κουραμάνες

Με στόλισαν με όνομα μοιραίο
Μεγάλωσα με γέλιο ατροφικό
Μέσα μου, δε μεγάλωσε κι αυτό
Δε φάνηκε από ‘μένα πιο γενναίο

Ποιον πόνο να ιστορήσω για να δούμε
Ποιος γέρασε απ’ τους δυο μας πιο νωρίς;
Δε μας γερνούν τα χρόνια μας χωρίς
Μες στην ψυχή βαθειά να το δεχτούμε

Αφιερωμένο σε έναν πολύ ξεχωριστό άνθρωπο και φίλο!

Της πίκρας τα βουνά

2009-01-30T16:57:00.005+03:00

Άσκοπα φέρομαι τριγύρω απ’ τη ζωή μου

Και την τροχιά μου να βαστάξω δεν μπορώ

Εκτροχιάζομαι και σπάω τη σιωπή μου

Κάποτε πίστευα πως είχα έναν σκοπό

Έρχομαι μέσα από στιγμές στραγγαλισμένες

Που ηθικός τους αυτουργός είμαι εγώ

Κάποτε έλεγα πως θα ‘ρθουν καλές μέρες

Τώρα οι πίκρες μου παίζουν κυνηγητό

Άθελα ακούμπησα την τύχη κάποια μέρα

Δεν ήταν σκόπιμο Κύριοι, ομολογώ!

Καταδικάστηκα από μάνα και πατέρα

Μέσα μου πάντοτε να ζω μ’ ένα κενό

Έρχονται – φεύγουνε μέρες σ’ αυτήν την πλάση

Κι όμως αφήνουν έναν κόκκο τη φορά

Καθένας δίνεται στον ουρανό να φτάσει

Χτίζοντας μόνος του της πίκρας τα βουνά

Μουσικη / ενορχηστρωση / ερμηνεια : Θωμας Οικονομου

Θρύλος

2009-01-22T10:32:00.003+03:00

Από μικρή θυμάμαι μία πικρή ιστορία
Που μου ‘λεγε η μάνα μου πριν αποκοιμηθεί
Κι εγώ πάντα την άκουγα μ’ άπλετη αγωνία
Ελπίζοντας πως κάποτε θ’ άλλαζε η τροπή

Έλεγε, για μια μάνα που ‘χε ένα αγόρι
Μονάκριβο κι αμύθητο, γι’ αυτήνα θησαυρό
Μα αγάπησε μια μέγαιρα και έφερε για κόρη,
Στην άμοιρη τη μάνα του, που ‘χε κακό σκοπό

Συνέχεια του κλαιγότανε και του παραπονιόταν
Του έλεγε πως ένιωθε πως δεν την αγαπά
Κι από μια απόδειξη τρανή μονάχα θα πιανόταν
Που θα την έκανε να δει πως μόνο αυτή μετρά

Αφού λοιπόν το σκέφτηκε, και μέσα της το βρήκε
Παρήγγειλε του άντρα της, τι θε για να πειστεί
Με μια ιδέα άρρωστη που στο μυαλό της μπήκε
Ζήτησε απ’ τη μάνα του, να πάρει τη ζωή

Ο έρωτας αρρώστια και εθισμός ακραίος
Τον έφτασε στης μάνας του, την πόρτα την αυγή
Και ήτανε και για τους δυο ο ασπασμός μοιραίος
Και δεν ξημέρωσε ξανά, στης μάνας την αυλή

Τρέχει λοιπόν ο μορφονιός με την καρδιά στο χέρι
Να πάει στη γυναίκα του, αυτό που του ‘χε πει
Μα από τη λαχτάρα του σκοντάφτει σε μαδέρι
Και πέφτει δυνατά στη γη, βγάζοντας μια κραυγή

Τότε ακούει την καρδιά γλυκά να τον ρωτάει
«Μου χτύπησες αγόρι μου; Μου πόνεσες πολύ;»
Βλέπεις, της μάνας η καρδιά όλα τα συγχωράει
Κι ας βύζαξε απ’ τα στήθη της, Ιούδα για παιδί
.
.
.

Έτσι έχω μάθει ν’ αγαπώ κι εγώ με την καρδιά μου
Και δε μετάνιωσα ποτέ για όπου έχω δοθεί
Κι οι μαχαιριές που δέχτηκα, δε σκίσαν την καρδιά μου
Αντίθετα μου μάθανε πώς να ‘μαι δυνατή

Η αληθινή αγάπη…. ζει πέρα απ’ την ζωή

Μέσα από ένα αντίο

2009-01-19T23:04:00.005+03:00

Και φτάνεις πάλι μπρος σ’ αυτό το σταυροδρόμι
Κοιτάζεις πίσω μια ολόκληρη ζωή
Φανάρια πράσινα και ανοιχτοί οι δρόμοι
Μόνο ένα βήμα θέλει κι έγινε η αρχή

Μα πως ν’ αφήσεις μια ζωή ολοδικιά σου;
Πως θα επιζήσεις κι αυτήν την καταστροφή;
Εδώ που έφτασες στο λέει κι η καρδιά σου
Πρέπει να φύγεις. Δεν υπάρχει επιστροφή

Είναι σκληρό να το δεχτείς
Θα κλάψεις και θα πικραθείς
Κι ας ζούσες μόνη σου για δύο
Κάποιες φορές μια νέα αρχή
Χρειάζεται διπλή ψυχή
Κι αρχίζει μέσα απ’ ένα αντίο

Στο πρώτο βήμα μόνο γκρίζο και αγωνία
Τα μάτια κλείνεις δίνεις ώθηση μπροστά
Το ξέρεις όμως σα θα στρίψεις τη γωνία
Θα έχεις ήδη διανύσει τα μισά

Από απέναντι εκείνος σε κοιτάζει
Και απορεί που τελικά είχες ψυχή
Τώρα που έφυγες το ξέρεις τον πειράζει
Που εσύ και ήξερες κι αγάπησες πολύ

Γραμμενο κι εμπνευσμενο απο τη ζωη της φίλης μου Τζένης που βρηκε το κουραγιο να αρχισει μια νεα ζωη απο το μηδεν βγαινοντας απο εναν αρρωστημενο γαμο κι εχοντας 2 παιδια αγκαλια! Ειναι απο τις πιο δυνατες ψυχες που εχω γνωρισει...

Τα φαινόμενα απατήθηκαν

2009-01-03T16:46:00.009+03:00

Μέσα στου κόσμου αυτού την τόση αχαριστία
Εγώ γεννήθηκα από μήτρα δανεική
Δε με ξεγέννησαν ψευτιά και υποκρισία
Κι αντί για γάλα εγώ βύζαξα στοργή

Δεν έχω μάθει στην κακία να υποκύπτω
Βαρύ φορτίο να μισείς για μια ζωή
Όσα με πλήγωσαν απλά τα παραλείπω
Τα διαγράφω από μνήμη και ψυχή

Ποτέ δε θέλησα κανέναν να πληγώσω
Μόνο χαμόγελα θα ΄θελα να σκορπώ
Μικρή η ζωή μας κι εγώ θέλω να της δώσω
Όση αγάπη μες στα στήθια μου φυλώ

Εγώ την είδα τη ζωή με άλλο μάτι
Να ζω το θέλω απλά την κάθε μου στιγμή
Δεν έχω ζήλεια νιώσει ούτε και γινάτι
Μικρή η ζωή μας κι εμείς λίγοι και μικροί

Αυτό που δείχνω είναι για να ξεγελάσω
Μα, τα δυο μάτια μου βιβλίο είν’ ανοιχτό
Εγώ δεν ήρθα εδώ, να ζήσω να γεράσω
Ήρθα να δώσω αγάπη και ν’ αγαπηθώ!

Ζωή σα γκρίζος ουρανός
Μα εγώ σα Δαίδαλος ανοίγω τα φτερά
Σαν του Θησέα γυρισμός
Εγω νικώ μα μένουν μαύρα τα πανιά

Στον πρωην εργοδοτη μου! Για το Πρωτοχρωνιατικο δωρο που μου εκανε μετα απο 5 χρονια αφοσιωσης στη δουλεια μου / του! Ας ειναι καλά..... κι η ζωη προχωραει....

Μουσική - Ερμηνεία : Σπύρος Θεοδωράτος

Κλόουν... δίχως βλέψεις

2008-12-30T19:34:00.005+03:00

Αυτοσαρκάζομαι και κάνω τη γελοία
Κάνω γκριμάτσες για να φαίνομαι αστεία
Αυτή η έλλειψη των όποιων ευθυνών
Πολύ μου πάει... έτσι φαίνομαι απών!

Παραλογίζομαι και λέω όλο αρλούμπες
Σα με βαρέσει κάνω και δυο κωλοτούμπες
Κουνώ γοφούς, χορεύω στη διαπασών
στέλνω φιλιά σε e-mail φίλων και εχθρών

Διαλογίζομαι μιμούμενη τον Βούδα
Δε μαρτυρώ όσα μου λες σαν τον Ιούδα
Χοροπηδώ ουρλιάζοντας σαν τον Tαρζάν
Δε θέλω άλλες συμβουλές σας πια! Αμάν!!!

Διακτινίζομαι απ' το μπάνιο στη κουζίνα
Δεν πλένω πιάτα όμως τρώω μια ντουζίνα
Είμαι ο Bob, είμαι ο Simpson και ο Charlotte
Δε θέλω κλάματα... να ζήσω προσπαθώ!

Τώρα που έκανα όσα είχα στο μυαλό μου
Έφτασε η ώρα να ξυπνήσω απ' τ' όνειρό μου
Σκληρή η ζωή και θέλει κότσια για να αντέξεις
Θέλει να έχεις όλες τις προϋποθέσεις

κι έτσι
.
.
.
.
.

Κάθε πρωί ντύνομαι κλόουν... δίχως βλέψεις!

Εμείς ζούμε την αλήθεια

2008-12-27T15:06:00.003+03:00

Πόσο θα ήθελα να ξέρω που είσαι τώρα, πως περνάς;
Μια μέρα θα τα καταφέρω και άλλο δε θα με πονάς
Σαν ανταμώνουν οι σκιές μας μέσα στου χρόνου τις στοές
Ξαναματώνουν οι πληγές μας, σα με αγγίζεις όπως χθες

Δε ζήτησα να μ’ αγαπήσεις όσο σ’ αγάπησα εγώ
Απ’ την ζωή μου πριν να δύσεις, έκλεψα φως για να ντυθώ
Έλεγα, άλλο είναι ο κόσμος και άλλο είμαστε εμείς
Στο ψέμα μου το πιο μεγάλο, έγινες πρωταγωνιστής

Που να ‘σαι τώρα; που χαρίζεις; το πιο γλυκό σου «σ’ αγαπώ»
Άραγε δίνεσαι κι ελπίζεις, όπως σου έμαθα εγώ;
Στην αγκαλιά μου αφηνόσουν κι ήθελες να αποκοιμηθείς
Ποιος να μου το ΄λεγε όμως τότε πως θα μου έφευγες νωρίς;

Δε ζήτησα ούτε ένα λόγο, μία αιτία ή αφορμή
Στα μάτια διάβασα έναν φόβο, έναν καημό και μια φυγή
Δεν είπα πόσο θα μου λείψεις ούτε το πόσο σ’ αγαπώ
Λίγο την πόρτα πριν να κλείσεις, είπα πως θα ‘μαι πάντα εδώ

Σ’ όλα λοιπόν τα παραμύθια, εκείνος κάποτε γυρνά
Μα εμείς ζούμε την αλήθεια κι εδώ η αγάπη δε νικά
Αν με ακούσεις κάποια μέρα και το τραγούδι μου αυτό
Μη μου δακρύσεις άγγελε μου, έτσι συνήθισα να ζω

Με μια ανάμνηση παρέα… εγώ θα είμαι πάντα εδώ!!!

Ταξίδια χωρίς προορισμό

2008-11-26T20:00:00.005+03:00

Τα σύννεφα καράβια στο Αιγαίο

Πηγαίνουνε κι αυτά στο πουθενά

Να φύγεις κι εσύ ήτανε μοιραίο

Κι αρχίζω από την αρχή ξανά

Ακόμα ένα ταξίδι σε θυμίζει

Κι ας ήτανε χωρίς προορισμό

Να σε θυμάμαι ξέρω δεν αξίζει

Μα να ξεχάσω κιόλας δεν μπορώ

Μαζεύω τα κομμάτια στη βαλίτσα

Που σέρνω σε αεροδρόμια, σταθμούς

Αφήνω κι όπου πάω μια σταλίτσα

Μια στάλα, από τους τόσους στεναγμούς

Τίποτα λεν δε γίνεται τυχαία

Κι εσύ υπήρχε λόγος για να ‘ρθεις

Έτσι όπως ήρθες άξαφνα, μοιραία

Έμελλε και για πάντα να χαθείς.

Μια εκδοχή

2008-10-16T18:26:00.004+03:00

Κι αν δε σου ζήτησα ποτέ μιαν εκδοχή

Ούτε έναν λόγο, μια αφορμή ή μια αιτία

Είναι που μέσα μου πενθούσε ένα παιδί

Για έναν πόνο δυνατό σαν αμαρτία

Κι αν δεν ανέτρεξα στις λάθος σου στιγμές

Κι όσα με πλήγωναν λόγια σου χολωμένα

Ήταν που κράταγα μέσα μου δυο ενοχές

Για όσα δεν είπα κι όσα φύλαξα κρυμμένα

Κι αν δε σου το ‘πα ότι έχω φύγει πια

Κι έκοψα κάθε αρτηρία που μας ενώνει

Είναι γιατί ζεις μες στον κόσμο σου καλά

Κι έτσι, συνήθισα κι εγώ πάντοτε μόνη

Κι αν δε σε ρώτησα ποτέ αν με πονάς

Ήταν που το ‘χες μέσα σου σα δεδομένο

Εσύ το βράδυ πάντα σπίτι να γυρνάς

Κι εγώ δυο βήματα απ’ την πόρτα να ξεμένω…

Δύο ξένες

2008-10-06T20:07:00.002+03:00

Με μια ατίθαση καρδιά για οδηγό
Που να μερέψει δεν το δέχτηκε ποτέ της
Θα βγω απόψε να μιλήσω στον Θεό
Θα ξετυλίξω τις αμέτρητες πληγές της

Πάντοτε έτρεχε σε τόπους νοερούς
Όντας ελεύθερη σύνορα δε γνωρίζει
Έχρισε σπίτι της αμέτρητους σταθμούς
Μα στο κορμί μου που πονάω, δε γυρίζει

Τρέχω ξοπίσω της, φωνάζω δυνατά
Μα να μ’ ακούσει τώρα πια δεν περιμένω
Άλλη μια πίκρα και ακόμα μια φορά
Άδειο κουφάρι μένω μόνο ν’ ανασαίνω

Είναι κατάρα και ευχή έτσι να ζω
Δύο ζωές που είναι άρρηκτα δεμένες
Η μια να τρέχει πάντα δίπλα στον γκρεμό
Κι η άλλη να ορκίζεται πως είναι δύο ξενες.

Η δική μας η αγάπη

2008-07-25T16:51:00.003+03:00

Δε στο ‘χω πει ποτέ μα κάθε που κοιμάσαι
Γέρνω επάνω σου κι ακούω την καρδιά σου
Κάθε φορά μακριά φυσάω τα όνειρά σου
Δε θέλω εικόνες παρελθόντος να θυμάσαι

Αργοσταλάζει η πίκρα πάνω στην ιδέα
Πως κάποια μέρα ίσως να ‘μαστε πια χώρια
Και το κορμί τυλίγουν γκρίζα αποφόρια
Θέλω για εμάς μαζί να πέσει η αυλαία

Κι αν δεν υπήρξαμε ποτέ μοιραία σχέση
Ούτε ένας έρωτας τρελός και παθιασμένος
Είμαστε δρόμος μαγικά λιθοστρωμένος
Μ’ όσα αισθήματα ες αεί μας έχουν δέσει

Ήρθες κοντά μου πριν να πέσω στην παγίδα
Της εμμονής πως για κανέναν δεν αξίζει
Και η ζωή μου απ’ το μηδέν έχει αρχίσει
Ο ήρωας μου εσύ κι η αγάπη σου ασπίδα.

Γραμμένο πριν χρόνια για τον άντρα μου....

Μουσική- ενορχηστρωση- ερμηνεία : Ηλίας Πολίτης

Ακροβασίες

2008-07-25T16:20:00.002+03:00

Ακροβατώ σε μια κλωστή τόσο λεπτή
Των αισθημάτων μου και των κραυγών για ‘σένα
Κι είναι που πάντα μ’ αποφεύγει η στιγμή
Που τα παράπονά μου θα ‘ναι πια λυμένα

Ισορροπώ σ’ ένα αόρατο σχοινί
Του «σ’ αγαπώ», «δε σ’ αγαπώ»! Πώς να σ’ αλλάξω;
Κι είναι κι η υπόσχεση που έδωσα παιδί
Σα μεγαλώσω σαν κι εσένα θα με φτιάξω

Σχοινοβατώ σε μία ψεύτικη ριπή
Από την σφαίρα που με λάβωσε με πίκρα
Μα ζω ταγμένη να γυρίζω πάντα εκεί
Σ’ όσα η ζωή, μου τα σαμάρωσε ως προίκα

Παραπατώ σε μία σχέση μητρική
Που μου πονά τα σωθικά με μια ανάγκη
Κι ανασυντάσσομαι μ’ ευθύνη παστρική
Διαπερνώντας του κενού μας το φαράγγι

Γραμμένο για τη μητέρα μου

Διάγγελμα

2008-07-25T15:54:00.007+03:00

Στα πένθιμα ξενύχτια μου θα ψάχνω
Να βρω όλα τα λάθη μου του χθες
Υφαίνω τον ιστό μου και μου φτιάχνω
Μια κάπα που θα έχει αντοχές

Στις λίμνες των ονείρων θα βουτήξω
Να πνίξω όλα τα θέλω μου εκεί
Τα μάτια μου με στόρια θα καλύψω
Να μείνει η ερημιά μου στεγανή

Με χτένια θα ματώσω κάθε ρίζα
Να δω αν θα πονέσει πιο πολύ
Χαμόγελο μου κλέβω απ’ την κορνίζα
Να φαίνομαι πως είμαι δυνατή

Διάγγελμα εξαφάνισης μου στέλνω
Σαν ένα μου κομμάτι ξεψυχά
Στα σοβαρά κανέναν δε θα παίρνω
Καλύτερα να ζω χωρίς καρδιά

Ένα ψέμα

2008-04-11T23:06:00.004+03:00

Τώρα απλά μου λες
Θα φύγω, δε βαστάω
Κι όλες μας τις στιγμές
Στα πόδια σου πετάω

Είναι μικρή η ζωή
Και θέλεις να τη ζήσεις
Ήμουν για σένα αρχή
Και τέλος που θα σβήσεις

Ρ.
Κι έφτασε αγάπη μου η στιγμή
Τώρα πια δε θα ‘μαστε μαζί
Και στου χωρισμού μας το φιλί
Ζητώ ένα ψέμα

Πόσο – Θεέ μου – πόσο σ’ αγαπώ
Θα ‘ξερες αν έμενες εδώ
Τώρα πια θα πρέπει ν’ αρνηθώ
Εγώ… εσένα!

Τώρα απλά μου λες
Πως δίπλα μου δε θα ‘σαι
Κι όλες μας τις στιγμές
Για πάντα θα θυμάσαι

Σκύβεις και με φιλάς
Με χείλη που ματώνουν
Λες πως με αγαπάς
Δυο λέξεις που σκοτώνουν

Μουσική ενορχήστρωση Κωνσταντίνος Βακιρτζης
Ερμηνεια Χαρά Τ.

Μιας ζωής επιλογές

2008-02-08T20:38:00.001+03:00

Στη μοναξιά μου επιστρέφω
Κι είναι δική μου επιλογή
Τις αναμνήσεις καταστρέφω
Ζω κάθε μέρα απ’ την αρχή

Έτσι περάσανε τα χρόνια
Κι έτσι περνάει κι η ζωή
Και ονειρεύεται αιώνια
Τούτος ο κόσμος να σωθεί

Ποιος ξέρει τώρα να μου πει
Την πιο κρυφή αλήθεια
Αν είχες κι άλλη επιλογή
Θα ‘μενες στη συνήθεια;

Δε σε αγάπησα κι ας κλαίω
Κι ας νιώθω μέσα μου κενός
Είναι που ξέρω πόσο φταίω
Και πως δε γίνονταν αλλιώς

Αν είχες μια επιλογή
Ν’ αλλάξεις την τροχιά σου
Τι απ’ τα τόσα που ‘χεις δει
Θα τα ‘κανες δικά σου;

Ξαπλώνω μόνος στο κρεβάτι
Μα όλοι μόνοι τελικά
Κι απόψε δε θα κλείσω μάτι
Θα ανασαίνω λησμονιά

Ποιος ξέρει τώρα να μου πει
Την πιο κρυφή αλήθεια
Αν είχες κι άλλη επιλογή
Θα ‘μενες στη συνήθεια;

Στη μοναξιά μου επιστρέφω
Κι είναι δική μου επιλογή
Τις αναμνήσεις καταστρέφω
Ζω κάθε μέρα απ’ την αρχή

Γραμμένοι στίχοι πάνω σε μουσική του αγαπητού μου φίλου Νίνο Αθανασιάδη

Αγάπης χρώμα

2008-02-08T20:30:00.001+03:00

Όπως σβήνει η σκιά σου
Και τον δρόμο σου τραβάς
Είναι αργά τα βήματά σου
Όμως πίσω δεν κοιτάς

Να το θυμάσαι
Πως σε αγάπησα
Και τις στιγμές μας
Μέσα μου κράτησα

Κάνω για να σε φωνάξω
Μα δεν έχω πια μιλιά
Τόσα θέλω να σου τάξω
Μα δεν τα ‘πα κι είναι αργά

Να το θυμάσαι
Πως σε αγάπησα
Κι αν εσύ φεύγεις
Εγώ δε σ’ άφησα

Τόσα λόγια φυλαγμένα
Πέφτουν τώρα στο κενό
Όλα ‘μοιάζαν δεδομένα
Και πως θα ‘σουν πάντα εδώ

Να το θυμάσαι
Πως σε αγάπησα
Κι ούτε έναν όρκο
Ποτέ δεν πάτησα

Όλα τα χρόνια
Κι αυτά που ζήσαμε
Λευκά σεντόνια
Που τα κεντήσαμε

Μ’ αγάπης χρώμα
Χρυσά αισθήματα
Σβήνεις μα ακόμα
Ακούω τα βήματα

Γραμμένοι στίχοι πάνω σε μουσική του αγαπητού μου φίλου Νίνο Αθανασιάδη

Η απουσία σου

2008-01-29T22:35:00.000+03:00

Ξέρω και σήμερα τον ήλιο θα μισήσω
Που ήρθε νωρίς, πολύ νωρίς για ‘μας τους δυο
Θα τρεμοπαίξει δυνατά για να του ανοίξω
Μα ‘ναι νωρίς, πολύ νωρίς να σηκωθώ

Η μέρα γύρω μου δεν έχει πια αξία
Μα ειν’ αργά, πολύ αργά για να κρυφτώ
Δίπλα ξαπλώνει πάντα η ίδια απουσία
Κι εγώ ξανά, εγώ ξανά δεν της μιλώ

Διαμαρτύρεται κι αρχίζει τη μουρμούρα
Λέει συχνά, πολύ συχνά αδιαφορώ
Ανάμεσα μας δεν υπάρχει πια καψούρα
Και τώρα πια, όλο δουλειά… δεν ευκαιρώ

Βαριεστημένα, μ’ απορία την κοιτάζω
Τι ‘ν’ όλ’ αυτά; Ποια είν’ αυτά που της χρωστώ;
Κάνω καφέ και στο ποτήρι της δε βάζω
Κι αυτή κοιτά, με μάτια υγρά τι θα της πω

-Μέχρι να έρθω το απόγευμα στο σπίτι
Να μη σε βρω, ξανά εδώ να τριγυρνάς
Η υπομονή κι η αντοχή μου είναι λίγη
Και θα στο πω… δε σ’ αγαπώ! Είσαι μπελάς!

Μα σα γυρίσω και απόψε νικημένη
Απ’ τη δουλειά, νεύρα πολλά κι άγχος σωρό
Καταλαβαίνω πως μονάχα μ’ απομένει
Η απουσία σου αυτή, για ν’ αγαπώ

My path

2008-01-27T13:43:00.000+03:00

This path that I ‘ve taken
Has no sky, no sun
The earth feels like shaking
And nowhere to run

I ‘ve lost all my angels
They flown far away
I ‘m here between strangers
With nothing to say

I try to look happy
But I feel so blue
My words seem so crappy
When thinking of you

Feels heavenly with you
Your eyes all I need
I ‘m staring beneath you
The bridges you build

I ‘m reaching to touch you
But seems so damn hard
I ‘m stretching to catch you
And… tear me apart!

Πως ταξιδεύει ο ουρανός

2008-01-26T16:53:00.002+03:00

Πως ταξιδεύει ο ουρανός ολόγυρα μου
Κλείνω τα μάτια μου και βρίσκεσαι κοντά μου
Σε φέρνουν σύννεφα, βροχές και καταιγίδες
Μα είσαι ο ήλιος μου κι ας μην ποτέ το είδες

Δες πόσο γρήγορα οι μέρες μας περνάνε
Και πως συνήθισα σ’ αυτά που με πονάνε
Ακόμα μία ώρα ήταν κι αυτή… πάει
Περνά ο χρόνος σαν κι εσένα… δε γυρνάει

Να ‘τανε Θεέ μου να γινόμουνα αεράκι
Κι εκεί που βάδιζες με τ’ ανοιχτό σακάκι
Δειλά να τρύπωνα μες στο πουκάμισό σου
Κι εκεί να έσβηνα επάνω στο λαιμό σου

Πως ταξιδεύει ο ουρανός ολόγυρα σου
Κι εγώ πια τόσο μακριά απ’ τ’ όνειρά σου
Θέλω να ξέρεις πως ακόμα σ’ αγαπάω
Δεν ήμουν ψέμα… ήμουν λάθος και πονάω!!!

Μουσική - μελοποίηση - ερμηνεία: Βασίλης Παπαγεωργίου

Naked soul

2008-01-08T23:32:00.003+03:00

I used to wake up in the night
And look for one that I couldn’t find
I used to think that time can heal
But love can be so far from real

I used to say, I feel the pain
And drove myself almost insane
I used to feel so insecure
I made it through but I wasn’t sure

And since you came it feels just right
My heart will burst. No strength to fight
No walls between and no defense
Now that you‘re here it all make sense

I know it well with every beat
Yes I know that, me and Love … first time to meet
You saw me through, yet knew it all
Nowhere to hide my all … my naked soul

I used to see my self so low
And left me carried by the flow
I used to say “tough luck” for me
That is my life, my destiny

And since you came, love came my way
I lost my words. Nothing to say
Look in my eyes and you will see
A life ahead for you and me

I know it well, this time it’s true
Yes it’s true all that I see and feel for you
You saw me through yet knew it all
Nowhere to hide my all… my naked soul

Μουσική ενορχήστρωση Μιχάλης Ζαμπάρτας
Τραγούδι - ερμηνεία Λυδία Δαμαλά
Solo Guitar Dimitris Monn

Miles and miles

2007-12-20T22:49:00.003+03:00

You and me
Sure baby, we were meant to be
In some life
I have been yours and you for me

I found you
Maybe too late when hopes were through
I have seen
That dreams can finally come true

Miles and miles
And oceans between us two
I know well
That I was born to be with you

Miles and miles
And just one line to hear you through
I know well
Chances to see you, are so few

I am here
But always traveled with the wind
Near or far
I couldn’t find what was my need

Then you came
And suddenly life makes some sense
All this time
Till yesterday, it was a mess

Μουσική ενορχήστρωση Κωνσταντίνος Βακιρτζής

Μια θηλιά

2007-12-20T22:35:00.000+03:00

Ακόμα περιμένω να γυρίσεις
Κι ας έχουν οι ελπίδες μου σωθεί
Παρέα μου κρατούν οι αναμνήσεις
Και μια φωτογραφία σου μικρή

Ακόμα περιμένω να γυρίσεις
Ακόμα δεν το δέχτηκε η καρδιά
Πως έφυγες χωρίς να μ’ αντικρίσεις
Στα μάτια σου δε διάβασα το «γεια»

Μα όχι, δε θα το δεχτώ πως έχεις φύγει
Δε θα με πείσω ότι πια δε μ’ αγαπάς
Για μένα είσαι μια θηλιά που όσο με πνίγει
Τόσο νομίζω πως σφιχτά σου με κρατάς

Μα όχι, δε θα λησμονήσω τις θυσίες
Αυτές που μόνος σου, μου ‘στρωσες για χαλί
Εγώ δεν ήμουνα ποτέ απ’ τις κυρίες
Που δεν εκτίμησαν σωστά κάθε στιγμή

Συγχώρεσέ με, που σ’ αγάπησα πολύ!

Σ’ έχω διαγράψει

2007-12-20T22:19:00.002+03:00

Δε σε θυμάμαι τώρα πλέον, τι να πω;
Σ’ έχω διαγράψει απ’ της θύμησης τις ράγες
Κάποτε ζούσα με τα όνειρα σκοπό
Τώρα με ζώνουν, μαύρες σκέψεις αδηφάγες

Σ’ έχω διαγράψει από σώμα και μυαλό
Κι αυτό το τρένο της καρδιάς μου δεν το βρήκες
Όσο κι αν άφηνα τον δρόμο ανοιχτό
Εσύ, στα λάθος τα βαγόνια όλα μπήκες

Απ’ το κορμί, έσβησα χάδια και φιλιά
Κι από το νου, τις υποσχέσεις και τα λόγια
Έμπηξα μέσα, ως το κόκαλο βαθειά
Της λησμονιάς μου το μαχαίρι με τα δόντια

Δεν έχω αισθήματα μέσα μου τώρα πια
Κι όταν κοιμάμαι βλέπω μόνο εφιάλτες
Την προτιμώ όμως την τόση μοναξιά
Την προτιμώ απ’ το να ζω με αυταπάτες

Έφυγα νύχτα

2007-11-09T21:43:00.001+03:00

Πως το μπορώ να είμαι τόσο μακριά
Άλλου κι οι δυο μα οι ψυχές μας ένα
Πως το μπορώ μέσα σε τόση μοναξιά
Να ζω απλά με τα φτερά κομμένα.

Είναι αλήθεια ναι αγάπη μου μικρή
Πριγκίπισσα μου και κυρά της ύπαρξης μου
Καμιά δεν μπόρεσε να κλείσει την πληγή
Που άνοιξε μέσα μου ο πόνος της φυγής μου

Έφυγα νύχτα με τα φώτα όλα κλειστά
Μήπως και κρύψω απ’την καρδιά την ενοχή μου
Άκουγα μόνο το μυαλό να μου μιλά
Κι άφησα πίσω μου όσα λάτρευε η ψυχή μου.

Έφυγα ναι μα κάθε βράδυ εκεί γυρνώ
Μήπως και κλέψω μια στιγμή απ’τη ζωή της
Κι όταν κρυφά την βλέπω, αχνά γελώ
Κι ας μην είμαι εγώ αυτός που είναι μαζί της

Μου φτάνει που είναι ευτυχισμένη στη ζωή της
Και ας την κοιτάζω μες απ’ αμάξι, απέναντι της
Κρυμμένος καλά ,να μην νιώσει την ματιά μου
Που κόλλησε πάνω της και ‘χασα τη μιλιά μου.

Μουσική- ενορχηστρωση : Γιάννης Κουτσός
Ερμηνεια : Στεφανία

Όλα όσα δε μου ‘δωσες

2007-11-09T21:24:00.001+03:00

Όλα όσα δε μου ‘δωσες
Τα κάνω φυλαχτό μου
Τα καρφιτσώνω στην καρδιά
Τα ράβω στο πλευρό μου

Όλα όσα δε μου ‘δωσες
Δάκρυα που δεν τρέχουν
Αστέρια ήταν και πέσανε
Γι’ αυτούς που δεν αντέχουν

Όλα όσα δε μου ‘δωσες
Λόγια που ‘πε η σιωπή σου
Νύχτες που δεν ξημέρωσαν
Ποτέ μες στην ψυχή σου

Όλα όσα δε μου ‘δωσες
Δε σου καταλογίζω
Η αγάπη που μου χάρισες
Μου έμαθε να ελπίζω

Όλα όσα δε σου έδωσα
Για πάντα θα φυλάξω
Πόσο όμορφο είναι ν’ αγαπάς
Στον κόσμο θα διδάξω

The winner takes it all???

2007-10-25T11:19:00.000+03:00

Σε κάθε μάχη υπάρχει ένας νικητής
Και πάντα δίπλα του σκυφτός ο νικημένος
Σε κάθε αγώνα, ο πρώτος σα θριαμβευτής
Στέφεται δόξες και τιμές ευλογημένος

Σε κάθε πόλεμο, υπάρχουν οι «μικροί»
Και οι «μεγάλοι» που τα νήματα κινούνε
Κι απ’ την αρχή έχουν κηρύξει νικητή
Αυτόν που δίνει πιο πολλά και υπακούνε

Μα όποιον αγώνα, μάχη, πόλεμο κι αν δω
Βρίσκω στο τέλος πάντα δυο κατηγορίες
Οι κερδισμένοι που αγγίζουν τον σκοπό
Κι οι ηττημένοι, που ζητούν δικαιολογίες

Βρες μου λοιπόν, στον έρωτα τον νικητή
Και ποιος στ’ αλήθεια έχει βγει ο ηττημένος?
Αν το σκεφτείς υπάρχει μόνο μια εκδοχή
Σ’ αυτή τη μάχη, δεν υπάρχει κερδισμένος

Κι οι δυο χαμένοι και ο έρωτας… σφαγμένος!!!!

Σαν την πρώτη φορά

2007-10-19T11:51:00.001+03:00

Κανόνισε το για να ‘ρθεις έστω για λίγο
Κι εγώ τριαντάφυλλο στο πέτο θα φορώ
Μέσα στα χέρια μου την αγωνία να σφίγγω
Που ήρθε η ώρα κι η στιγμή για να σε δω

Εγώ τριγύρω μες στον κόσμο να κοιτάζω
Μήπως μαντέψω τη ματιά και τη μορφή
Δειλά με τακτ, διακριτικά να πλησιάζω
Τον κάθε ξένο απ’ την πόρτα που θα βγει

Σαν ανταμώσουν οι ματιές μας και μου γνέψεις
Την αγκαλιά μου θα σου ανοίξω ευτυχής
Πόση λαχτάρα είχα για να επιστρέψεις
Μέσα στο βλέμμα μου να τρέχει θα τη δεις

Έλα να κάνουμε πως είμαστε δυο ξένοι
Που ανταμώσαν στο σταθμό πρώτη φορά
Εγώ η ένοχη, αυτή που περιμένει
Κι εσύ αυτός, που έμαθε να συγχωρά

Passe - partout

2007-10-17T22:45:00.001+03:00

Μια στάλα του ωκεανού
Αχτίδα κάποιου ουρανού
Λείπεις, μα βρίσκεσαι παντού
Σαν κύμα, τρέχεις και κυλάς
Και πουθενά δε σταματάς
Στασου για λίγο, μα που πας;

Είμαι πηγή κι είσαι νερό
Είμαι ρολόι κι εσύ λεπτό
Είμαι το φως κι είσαι αντηλιά
Είσαι παλμός κι εγώ καρδιά

Είσαι εδώ μα πάντα αλλού
Είσαι στα θέλω πασπαρτού
Είσαι φιλί κι είμαι καημός
Είμαι το όπλο κι είσαι εχθρός

Μια αύρα του καλοκαιριού
Χρώμα ζεστό του δειλινού
Άπιαστο όνειρο του νου
Στις φλέβες μου ζεστός κυλάς
Κάθε που φεύγεις με ξεχνάς
Μα βρίσκεις δρόμους και γυρνάς

Προλογίζοντας

2007-09-18T12:03:00.000+03:00

Από τα τόσα της ζωής μου που περάσαν
Αυτό νομίζω πως πονάει πιο πολύ
Κι αν όλα τ’ άλλα με στιλέτο με χαράξαν
Αυτό το νιώθω να μου στύβει την ψυχή

Ποτέ δε φθόνησα, δε ζήλεψα κι ακόμα
Ποτέ δε θέλησα για κάτι πιο πολύ
Από αυτό, που ‘ναι φτιαγμένο από χώμα
Κι είναι κομμάτι απ’ των σπλάχνων την αιχμή

Μέσα στο χάος πια οι σκέψεις μου πετάνε
Και τις στιγμές τις προσπερνάω βιαστική
Άλλο τα αισθήματα μέσα μου, δε χωράνε
Και όλα λάθος μοιάζουν από την αρχή

Τα πάντα γύρω μου κοιτάζω μ’ αηδία
Καθώς βουλιάζω σ’ εμμονές, πιάνω χαρτί
Και γράφω λες και προλογίζω την κηδεία
Αυτού που τρέμω μήπως και δε γεννηθεί

Παλιάτσος

2007-09-18T11:54:00.000+03:00

Φοράς τη μάσκα σου και γίνεσαι παλιάτσος
Ένας θλιμμένος και πονόψυχος Θεός
Βγαίνει απ’ τις λέξεις σου ο πόνος σου ο φάλτσος
Και προσποιείσαι πως δε γίνεται αλλιώς

Ντύνεσαι πόνους δανεικούς για να μας πείσεις
Κι ένα καθρέφτη μπρος στα μάτια σου φοράς
Κι έτσι οποιονδήποτε στο δρόμο αντικρίσεις
Σα σε κοιτά, νομίζει πως τον συμπονάς

Εσύ ότι πεις και ότι κάνεις είναι πρέπων
Και όλα τ’ άλλα τ’ ακυρώνεις στη στιγμή
Απλά αψηφείς κάθε στοιχείο των παραμέτρων
Που αποδεικνύει, πόσο είσαι εγωιστής

Παντού κορδώνεσαι πως είσαι εσύ ο άντρας
Ο ατσαλάκωτος και γνήσιος μεθ’ υμών
Μα μοιάζεις τόσο με τα «Νέα της Αλεξάνδρας»
Ένας τυχάρπαστος παλιάτσος των λυγμών.

Γράψε λάθος

2007-09-04T21:43:00.000+03:00

Γράψε λάθος, σ’ όσα είπες σ’ αγαπώ
Ήταν πάθος, και μια έκρηξη του εγώ
Γράψε λάθος, που στα πόδια σου πατάς
Όρκους - χάδια, που γεννήθηκαν για ‘μας

Ήμουν λάθος και μια πρόχειρη πληγή
Καταβάθος, δε σου ήμουν αρκετή
Ήμουν λάθος, στα δικά σου τα σωστά
Καταβάθος, ήσουν λίγος για πολλά

Γράψε λάθος, στο τηλέφωνο αυτό
Που σε πήρα, άλλη μια να πικραθώ
Γράψε λάθος, που για ‘μενα είσαι ‘συ
Ότι είχα, αγαπήσει πιο πολύ

Γράψε λάθος και ξεκίνα απ' την αρχή
Πάντα οι άλλοι φταίνε και ποτέ εσυ!

Εγώ γοργόνα σου

2007-08-31T22:07:00.000+03:00

Αυτός ο έρωτας σα θάλασσα φουσκώνει
Που πνίγει μέσα της και λάθη και σωστά
Ακροβολίζομαι στο άσπρο σου σεντόνι
Και προσπορίζεις του κορμιού μου τα νερά

Σα ξεχειλίζει η αγάπη μου και τρέμω
Σου ψιθυρίζω πως σε θέλω πιο πολύ
Πάνω στο στέρνο σου, ζαλίζομαι και γέρνω
Ενώ το σώμα σπαρταράει ως την ψυχή

Πίνω τρυγώντας του κορμιού σου την ουσία
Εισβάλλεις μέσα μου σα θύελλα καυτή
Κι ενώ εμβολίζεις το κορμί μου με μανία
Ελευθερώνω μια εσώψυχη κραυγή

Εγώ γοργόνα σου κι εσύ καραβοκύρης
Για μια ζωή θα ταξιδεύουμε μαζί
Πίσω απ’ την πρύμνη σου κι απόψε θα με σύρεις
Να σε ποθώ κι ας μη μου μένει αντοχή

Τέλος

2007-07-20T16:26:00.000+03:00

Κι έτσι όπως σφάλισα την πόρτα μας ξανά
Το ‘ξερα ήταν και η ύστατη φορά μας
Άλλο ένα θάνατο δε θ’ άντεχε η καρδιά
Κι ακόμα ένα από τ’ άτυχα όνειρά μας

Είχε στεγνώσει και η λάβα των ματιών
Κι άλλο αυλάκι δε μου χάραξε σαν πρώτα
Μέσα στα χέρια μου, που ήσουνα απών
Κράτησα μόνο σαν ενθύμιο μια νότα

Ένα μινόρε, σαν το πρώτο δειλινό
Εκεί στην άκρη του γκρεμού και του αντίο
Μετά τον πρώτο της ζωής μας χωρισμό
Κείνος ο πόνος τώρα μοιάζει με αστείο

Κι όμως σ’ αγάπησα τρελά και σ’ αγαπώ
Κι εσύ μ’ αγάπησες σα να ‘μουν η ζωή σου
Κι έτσι όπως σφάλισα την πόρτα μας, μισώ
Αυτό το μέλλον μου, που δε θα ‘ναι μαζί σου

Παραπονάκι

2007-07-20T11:20:00.002+03:00

Σου κρύβω ένα παράπονο μικρό
Που μοιάζει με λυγμό μέσα στην νύχτα
Μεγάλωσα, κι ακόμα να στο πω
Τα λόγια μου τα μπέρδεψα σα δίχτυα

Δεν είναι που δεν ήσουνα εκεί
Να ζήσεις τις πιο όμορφες στιγμές μου
Μα ούτε και που άφηνες κενή
Τη θέση σου σε όλες τις γιορτές μου

Δεν είναι ούτε που δε μου μιλάς
Συνήθισα μονάχη να μιλάω
Ούτε που στις κορνίζες δε γερνάς
Ενώ εγώ; Για κοίτα πως γερνάω!

Δεν είναι που στα μάτια μου κοιτώ
Και βλέπω πως εσένανε κοιτάζω
Ούτε που οι γνωστοί σου στο χωριό
Μου λένε πως απόλυτα σου μοιάζω

Δεν είναι που δε σ’ ένιωσα ποτέ
Αν ήσουνα περήφανος για ‘μένα
Μα ούτε που δε μου ‘δωσες καφέ
Να πιω πρώτη γουλιά μου, από ‘σένα

Δεν είναι που δε σ’ έπιασα αγκαζέ
Στο γάμο μου για να με παραδώσεις
Και ούτε που το επίθετο σου – ναι –
Τo κράτησα παρά τις επιπτώσεις

Να… είναι ένα παράπονο μικρό
Και άνευ σημασίας που στο κρύβω
Στον ύπνο μου δεν ήρθες να σε δω
Ποτέ! Ούτε μία φορά… για λίγο…

Στον πατέρα μου, που δεν είχα την τύχη να γνωρίσω...

Λαβωμένο αγγελούδι

2007-07-13T16:05:00.001+03:00

Λαβωμένο μου αγγελούδι
Πως κατάφερες να ‘ρθεις;
Να πετάξεις απ’ τα ουράνια
Και στον κόσμο μου να μπεις;

Πάντα με φυλάς το ξέρω
Κι ας σε πλήγωσα βαθιά
Υποφέρεις κι υποφέρω
Δυο εμείς, με μια καρδιά

Χρέωσε μου τα σημάδια
Και τις μύριες ενοχές
Τα ξενυχτισμένα βράδια
Κι όσες χάσαμε εποχές

Πόσα δίπλα μου υπομένεις;
Πόσες σ’ άνοιξα πληγές;
Όσα χρόνια, τόσες πίκρες
Τόσες και οι χαρακιές

Λαβωμένο μου αγγελούδι
Σε τραυμάτισαν βαριά
Λάθη και υπερβολές μου
Και παθήματα πολλά

Μα όπως κλείνει η ψυχή μου
Κι άλλο μαύρο δε χωρά
Στο υπόσχομαι άγγελε μου
Δε θα λαβωθείς ξανά!

Αναρωτιέμαι

2007-07-09T11:27:00.000+03:00

Αναρωτιέμαι αν μπορείς να συγχωρέσεις
Κι όλα τα σφάλματα μ’ ένα σχοινί να δέσεις
Να πάρεις φόρα και στη θάλασσα να ρίξεις
Όσα μας χώρισαν στο σ’ αγαπώ να πνίξεις

Απ’ την αρχή έλεγες πόσο μ’ αγαπούσες
Και για χατίρι μου όλα θα τα νικούσες
Κι όμως δε μου ‘δωσες μια δεύτερη ευκαιρία
Την πόρτα μου ‘κλεισες στα μούτρα με μανία

Αναρωτιέμαι αν το ξέρεις πως πονάει
Να αγαπάς, καθόλου όμως να μη μετράει
Του χαρακτήρα σου γνωρίσματα να φταίνε
Που κύκνειο άσμα λεν τα χείλη σου και καίνε

Πολλές στιγμές νιώθω πως δε με αγαπούσες
Μονάχα ευχόσουνα και το επιζητούσες
Μια αγάπη να ‘βρισκες στο δρόμο σου μοιραία
Για να τη ζήσεις και να κλείσεις την αυλαία

Αναρωτιέμαι αν με νοιάστηκες λιγάκι
Μα εσύ σαν έκλαιγα, μου ‘ριχνες και φαρμάκι
Ψέματα ερμήνευες στα δάκρυα και τις λέξεις
Μα με μια πέτρα για καρδιά, τι να πιστέψεις;

Μόνος σου έγραψες σενάριο για το τέλος
Προφασιζόμενος πως σ’ έπαιξα με μένος
Όλα τα έβαλες μέσα σου σε μια τάξη
Με καταδίκασες και σ’ όλα είσαι εντάξει

Αναρωτιέμαι αν μπορείς να αγαπήσεις…
.
.
.
Μάλλον θα πρέπει την καρδιά σου να ρωτήσεις…

Η αρχή του τέλους

2007-07-05T16:40:00.000+03:00

Που να γυρνάς και τι να κάνεις πια, δεν ξέρω
Παντού σε ψάχνω, σε γυρεύω στη σιωπή
Το ‘κανες πράξη να με κάνεις να υποφέρω
Κι όσο κι αν κλάψω κι αν πονέσω, δε σου αρκεί

Που να ‘σαι εσύ που μου υποσχέθηκες, θυμάσαι;
Πως πάντα δίπλα μου θα σ’ έχω μια ζωή
Πάνω στα όνειρα που σκότωσες κοιμάσαι
Και στα συντρίμμια από μια αγάπη αληθινή

Μου είχες πει, εσύ δε μοιάζεις με κανένα
Ούτε στα φέρσιμο ούτε και στην ψυχή
Όμως αναίρεσες τα λόγια σου ένα-ένα
Κι αν με αγάπησες, δεν το ‘δειξες πολύ!

Η αγάπη μέσα μας ανοίγει μονοπάτια
Μα πρέπει να ‘χεις την καρδιά σου ανοιχτή
Ερμητικά κλειστά να ‘χεις τα δυο σου μάτια
Σ’ όσα σου δείχνουνε το τέλος για αρχή.

Οι στίχοι μου

2007-07-04T16:57:00.002+03:00

Οι στίχοι μου είναι κράματα ζωής
Βιώματα, αισθήματα και εικόνες
Διαιρούμενα ποτάμια μάνας γης
Που γέννησαν οι μύριες σταγόνες

Μπλεχτήκαν στων ονείρων τα κλαδιά
Περπάτησαν στου ανέμου τα γεφύρια
Σπουδάσαν από ανθρώπους την ψευτιά
Ντυθήκαν από λήμματα τσαντίρια

Περπάτησαν σε όρια στεγανά
Ταξίδεψαν στα πέρατα του κόσμου
Αντλήσανε εμπειρίες σαν παιδιά
Μου φόρεσαν γυαλιά να βρω το φως μου

Οι στίχοι μου είναι ψήγματα φλοιού
Απ’ όσα έχω σμιλεύσει στην ψυχή μου
Γεμίσανε την σκέψη και τον νου
Κι εξέπνευσαν επάνω στο χαρτί μου.

Μουσικη ενορχηστρωση - ερμηνεία : Θωμάς Οικονόμου

Μια καλημέρα

2007-06-25T15:32:00.001+03:00

Μια καλημέρα μόνο έμεινε να πούμε
Δύο κουβέντες τυπικές μα και ψυχρές
Πόσο δε σου ‘λειψα τα λόγια σου αντηχούνε
Κι όμως στ’ αλήθεια πως με νοιάζεσαι μου λες

Μια καλημέρα μόνο μένει για να πούμε
Από υποχρέωση θαρρώ πως μου μιλάς
Οι λέξεις μέσα μου αρνούνται πια να βγούνε
Αφού το ξέρουνε καλά. Δε μ’ αγαπάς!

Μια καλημέρα ίσως κι αύριο να πούμε
Αν διαπιστώσεις πως δε θα ‘ναι επισφαλής
Αγάπης λόγια στο κενό μας θα χαθούνε
Κι όσα δε σου ‘πα, θάβω μέσα μου ευθύς.

Μια καλημέρα θα σου πω και θα μου πεις
Ίδια μ’ αντίο που μου φάνηκε εξ’ αρχής…

Αποδείξεις

2007-06-22T14:09:00.000+03:00

Πώς να σου δείξω την αγάπη
Όταν δε θέλεις να τη δεις;
Πώς να σε φτάσω ως την άκρη
Αφού δε με ακολουθείς;

Είναι η αγάπη ένα ρίσκο
Μπλόφα που παίζεται με δυο
Δύο σε χάνω, μια σε βρίσκω
Σ’ ένα ατέλειωτο κρυφτό

Μα, δες με πόσο σ’ αγαπώ!

Κράτα το χέρι μου να νιώσεις
Τις αποδείξεις που ζητάς
Στις υποψίες αν ενδώσεις
Σημαίνει πως δε μ’ αγαπάς

Βγάλε απ’ τα μάτια το μαντήλι
Που σου φορά ο εγωισμός
Κι εμπρός στης πίστης το καντήλι
Θα δεις πως φαίνομαι αλλιώς

Θα στο φωνάξει κι ο Θεός!

Αγάπη παρεξηγημένη
Μας ένωσε απ’ την αρχή
Πάντα με έβλεπες σαν ξένη
Που να σ’ εμπαίξει προσπαθεί

Ήταν για τόσο

2007-06-21T16:36:00.001+03:00

Σα να ‘ναι ψέματα το νιώθω στην ψυχή μου
Πώς να πιστέψω ότι πια δε μ’ αγαπάς;
Για ‘μένα ήσουν το καλύτερο χαρτί μου
Κι εσύ λες «πάσο» κι έτσι απλά με προσπερνάς

Ήσουν ανάσταση και φως
Άντρας, πατέρας κι αδερφός
Όλα για ‘μενα
Λουλούδι αλεξανδρινό
Καθρέφτης μου, να με κοιτώ
Μέσα από ‘σένα

Πως είναι ψέματα το θέλω να με πείσω
Κι αύριο πάλι θα ‘μαστε όπως παλιά
Μα ξέρω σα συναντηθούμε θ’ αντικρύσω
Ένα άδειο βλέμμα που ψυχρά θα με κοιτά

Ήσουν για ‘μενα προσευχή
Η μόνη που ‘χε εισακουστεί
Για να τη νιώσω
Μα τ’ όνειρα λίγο κρατούν
Φεύγοντας, δε σε χαιρετούν
Ήταν για τόσο…

Το παραμύθι

2007-06-21T16:19:00.001+03:00

Κι έτσι τελειώνει η ιστορία μας απόψε
Σαν παραμύθι που το φτάσαμε στο τέλος
Εσύ ένα τίτλο από την καρδιά σου δώσε
Κι εγώ με δάκρυα θα γράψω νέο σκέλος

Αχ παραμύθι μου, ας ήταν να γυρίσεις
Κάθε κεφάλαιο να ζήσω απ’ την αρχή
Κι αν το μπορείς απ’ το μηδέν να μ’ αγαπήσεις
Τότε, επίλογο θα γράψουμε μαζί

Κι έτσι όπως κλείνει η τελευταία μας σελίδα
Θα τη σφραγίσω μ’ ένα δάκρυ παγωμένο
Και που δε βρήκαμε ποτέ μας κεφαλίδα
Ήτανε μάλλον της ζωής μας πεπρωμένο

Αχ ιστορία μου, γλυκιά – δυστυχισμένη
Πόσο θα το ‘θελα στον ύπνο σου να ‘ρθω
Να κλέψω κάθε τι κακό που επιμένει
Αυτό το τέλος μας να κανει οριστικό

Μην αργείς

2007-06-20T16:09:00.000+03:00

Αγάπησε με μια φορά χωρίς τα πρέπει
Αγάπησε με δίχως όρια και φραγμούς
Φτιάξε μια αγάπη που όλα να τα επιτρέπει
Σαν τελωνείο που δεν έχει πια δασμούς

Έχω πληρώσει της αφέλειας μου τα λάθη
Έχω πονέσει από ‘σένα πιο πολύ
Κι όλο προσμένω την αγάπη σου για να ‘ρθει
Αυτήν που ξέρω πως μου αξίζει και μου αρκεί

Να εμπιστευθείς θέλω για μια φορά εμένα
Να εμπιστευθείς όσα τα μάτια μου θα πουν
Δεν είχα ‘γω με σένα μυστικά κρυμμένα
Αφού η καρδιά προστάζει κατά το δοκούν

Σου ‘χω φυλάξει μια αγάπη ονειρεμένη
Και θα προσμένω τη στιγμή που θα φανείς
Μα μην αργείς γιατί η συνήθεια επιμένει
Στη μοναξιά με προξενεύει αν δε ‘ρθεις.

Έτυχε μάτια μου

2007-06-14T10:17:00.000+03:00

Μέσα στα μάτια σου ξανά δε θα βουτήξω
Μέσα στο πάθος σου ξανά δε θα πλυθώ
Κι αυτό το θέλω μου, μου έμελλε να πνίξω
Πάνω που άνοιξα φτερά για ν' αφεθώ

Έτυχε μάτια μου αργά να σε γνωρίσω
Έτυχε αγόρι μου αργά για να με βρεις
Και τι δε θα 'δινα τον χρόνο να γυρίσω
Μόνο για 'μενα να υπάρχεις και να ζεις

Μέσα στα χέρια σου ξανά δε θα λιμνάσω
Μέσα στα λόγια σου ξανά δε θα δοθώ
Αυτή η παρτίδα παίχτηκε για να τη χάσω
Σ' αυτό το σάλτο, μου 'λαχε να σκοτωθώ

Έτυχε μάτια μου να δώσουμε τα χέρια
Και σα δυο ξένοι να βρεθούμε στη ζωή
Έτυχε μάτια μου στα πιο τρελά νυχτέρια
Ν' ανταμωθούμε πριν να πέσουμε στη γη