Η σιωπή σου

Στο είχα πει, η αγάπη μόνη της δε φτάνει

Κι αυτή η σιωπή κάποια στιγμή θα μας ξεκάνει

Ναι, σου μιλούσα με το στόμα, με τα μάτια

Μα εσύ τα λόγια μου τα έφτιαχνες κατάρτια

Ταξίδευες στις έννοιες σου, στο γκρι σου κόσμο

Κι εγώ τις απουσίες σου τις έτριβα με δυόσμο

Στο μέτωπο, στα χέρια μου και στο διπλό κρεβάτι

Κορόιδευα τον πόνο μου. Κοίμιζα την απάτη.

Στο είχα πει, η αγάπη μόνη της δεν κάνει

Κι όλα τα λάθη δεν μπορεί να τα προφτάνει

Μπορεί και ζει σε δυο κορμιά αγκαλιασμένα

Όταν ψυχή και σώμα είν’ άρρηκτα δεμένα

Μιλούσα ώρες, μήνες, χρόνια και ακόμα

Σου άνοιγα πέρασμα θάβοντας μες στο χώμα

Μικρά παράπονα, μεγάλα σφάλματά μας

Να βρεις τον δρόμο και να βρούμε τα όνειρά μας

Και σου μιλούσα τρυφερά κι απελπισμένα

Είχαμε τόσα για να ζήσουμε σαν ένα

Μα οι Σειρήνες του μυαλού σου σε μαγέψαν

Κι όσα κι αν χτίσαμε μαζί, τα καταστρέψαν

Τώρα μιλώ δίχως ν’ ακούγονται οι λέξεις

Δεν έχω δρόμους να σου δώσω να διαλέξεις

Στο είχα πει πως με σκοτώνει αυτή η σιωπή σου

Τώρα μιλάς μα….. δεν ακούγεται η φωνή σου!

Δεν ξεχνώ

Σπόρος εγώ φτωχολογιάς κι αμέτρητων αγώνων

Δεν σπούδασα στην ξενιτιά, παιδί εργατογόνων

Βαφτίστηκα στα φθισικά, στα λίγα και στα πρέπει

Με όνειρα εφηβικά που η κοινωνία διέπει

Έκλεισα μες στα μάτια μου το γκρίζο και το μαύρο

Έντυσα στ’ άσπρα την ψυχή, νομίζοντας πως θα ‘βρω

Αγάπη, ήθος, λεβεντιά κι όσα μου ‘χουν διδάξει

Δάσκαλοι άρτιας διδαχής μα άπειροι στην πράξη

 Ξέρω πως λάθη έκανα πολλά στο πέρασμά μου

Κι αν πίστεψα σ’ ιδανικά ήταν η συμφορά μου

Τώρα πατρίδα μου περνώ γυμνή μέσα απ’ αγκάθια

Πίνω νερό και πνίγομαι από τα κατακάθια

Μου δώσανε τον κόσμο τους για να δημιουργήσω

Μονάχα φρούδα όνειρα πως κάποτε θα ζήσω

Στο ψέμα, στην κατάντια μας και στη διαφθορά μας

Στηρίξαμε το όνειρο που βρήκαμε μπροστά μας

Τώρα κατηγορούμαστε για εθελοτυφλία

Συνένοχοι χριστήκαμε σε εσχάτη προδοσία

Του έθνους και της χώρας μας, προγόνων κι απογόνων

Περνάνε στα κατάστιχα θεσμούς χιλίων αγώνων

Εγώ όμως γεννήθηκα σε Χώρα τιμημένη

Κι η Ελλάδα μες στα στήθια μου χτυπά στεφανωμένη

Το παρελθόν μου δεν ξεχνώ όσο κι αν προσπαθούνε

Με την μπιστόλα μου σιμά σαν έρθουν θα με βρούνε.

7/6/2011

Για το καλό μου

Θέλω να πω πως όλα πλέον έιναι εντάξει
Για το καλό μου τα 'χω όλα πια σε τάξη
Τίποτα πια δε με πονά και δε μ' αγγίζει
Τρέχω να φτάσω αυτήν την γη που όλο γυρίζει

Θέλω να πω πως οι πληγές μου δε ματώνουν
Κι οι ενοχές μου σαν παιδί δε με μαλλώνουν
Τα έχω βρει με τον παράλογο εαυτό μου
Κι όλα καλώς, βαίνουν γοργά για το καλό μου

Θέλω να πω πως κάνω όνειρα και πάλι
Και βάζω μπρος για όσα είχα αναβάλει
Τα βήματά μου τα μετρώ και τα ζυγιάζω
Και μονοπάτι νέο, πήρα και χαράζω

Θέλω να πω πως δεν θυμάμαι την μορφή σου
Σαν σε αγκάλιαζα και σου 'λεγα "κοιμήσου"
Και σαν ξενύχταγα στο πλάι σου φρουρός
Να σου θυμίζω πως δεν είσαι μοναχός

Θελω να πω κι άλλα πολλά μήπως πιστέψω
Πως είναι αλήθεια ότι δε θα επιστρέψω
Θέλω να πω, θέλω να γράψω, να ξορκίσω
Αυτά που έζησα κι αυτά που δε θα ζήσω.

"Στη ζωή που άφησα πίσω μου"

Συνάντηση

Εφηβική αυτή η ανάμνηση του πόνου

Χάραξε πάνω μου ένα δρόμο κι όλο πάει

Μπαίνω στη μήτρα ονειρώξεων και στου γόνου

Πατώ τα βήματα που όλο με κυνηγάει

Σώμα γυναίκας και ψυχή σαν περιστέρι

Ήταν θυμάμαι μέρα κοινή-συνηθισμένη

Ένιωσα πόνους σα να μ’ έσκιζε μαχαίρι

Με βρήκαν κάποτε στο πάτωμα ριγμένη

Μέσα στο αίμα που κυλούσε από ώρα

Είχε πνιγεί κάθε μου ευχή μελλοντική

Σα μεθυσμένη γύρναγα απ’ την κάτω χώρα

Φώναζα «Αντίο» σε μια αγέννητη ψυχή

Εκεί στο πάτωμα γνωρίστηκα μ’ εμένα

Σε μια συνάντηση που άργησε να ‘ρθει

Και μου φανέρωσα δειλά και φοβισμένα

Πως σα γυναίκα πια, σκότωσα το παιδί!

Γι’ αλλού κινήσαμε

Γι αλλού ξεκίνησα θυμάμαι σαν παιδί

Άλλα ζητούσα κι όμως άλλα μ’ έχουν βρει

Καμία ρότα εγώ δε χάραξα ζωής

Σπασμένη πάντα η πυξίδα, τι να πεις;

Άλλα ονειρεύτηκα και μου ‘ταζα μικρή

Τίποτα όμως απ’ αυτά δεν έχει βγει

Κανένα μου όνειρο δεν έζησε αρκετά

Όλα τελειώνανε πριν φτάσουν στα μισά

Γι’ αλλού θυμάμαι ότι κίνησες κι εσύ

Κι έτυχε η μοίρα μας κάπου να ενωθεί

Με μαύρα σύννεφα κι αντάρες στ’ ανοιχτά

Πες μου πως πίστεψες θα φτάναμε μακριά;




Μουσική / Ενορχήστρωση / Ερμηνεία : Αποστόλης Κεμετζής

Θα βγω...

Θα βγω απόψε και θα χορέψω στα συντρίμμια μου επάνω

Θα πιω φαρμάκι, το παρελθόν μου να μεθύσω και να γιάνω

Θα πάω κόντρα σ’ αυτήν την μαύρη καταχνιά που έχει πέσει

Μπροστά στον Χάρο θα βάλω κάτι σ’ αμανέ, θα σπάσω μέση

Θα βγω απόψε και το φεγγάρι θα ξεκρεμάσω στα κρυφά

Να μη με δούνε ξανά τα μάτια που τρεμοπαίζουνε υγρά

Μαύρο σκοτάδι παντού ν’ απλώσει, με την μορφή μου να ενωθεί

Να γίνω ένα μ’ αυτό το σύμπαν που ως τώρα δε μου ‘χει δοθεί

Θα βγω στην νύχτα και θα φορώ το μαυροκόκκινο φουστάνι

Και τον λαιμό μου θα κοσμούν λόγια ξυπόλητα απ’ το Καπάνι

Θα μπερδευτώ μες στις οσμές των παρανόμων που ζουν λαθραία

Σ’ ένα ταγκό θα αφεθώ και θα στροφάρω, χωρίς παρέα

Θα βγω σου λέω και δε με κρατάς άλλο με κλάματα ενοχής

Κι εκείνο το αντίο που μου χρωστάς λέω να πατήσω καταγής

Θα πω τραγούδι για όσους πονέσαν κι ακούνε μέσα απ’ την καρδιά

Θα προκαλέσω το ριζικό μου κι ας με πονέσει κι αυτό διπλά




Γραμμένο κι αφιερωμένο στον εαυτό μου πριν χρόνια.... που να 'ξερα τότε....

Δε μάτωσα

Ξυπνώ και ζω μέσα στον ίδιο εφιάλτη

Να λέω ζωή, αυτή την δήθεν αυταπάτη

Κάποτε ζούσα μες στο φως της ζεστασιά μας

Τώρα πασχίζω να ξεχάσω τα όνειρά μας

Περνάν οι μέρες κι όμως μοιάζουν όλες ίδιες

Όπως τα χρόνια μας που χάθηκαν κι οι ελπίδες

Μες στο σκοτάδι ημερεύω και κουρνιάζω

Μα το θεριό της θλίψης μέσα μου θηλάζω

Δεν έχει η αγάπη βλέπεις τέλος, μήκος, πλάτος

Είναι σαν άβυσσος που δεν υπάρχει πάτος

Δε συνηθίζεται στ' αλήθεια η απουσία

Θρονιάζει μέσα μας και κόβεται στα τρία

.

.

.

Δεν ξέρω αν μ' αγάπησες ποτέ αληθινά

Η' αν εγώ το θέλησα να μ΄αγαπάς διπλά

Ξέρω πως σε αγάπησα κι η αγάπη δεν τελειώνει

Πονά διπλά ο χωρισμός γι' αυτόν που δε ματώνει

Στον άντρα μου... 

Εδώ

Εδώ σταμάτησε ο χρόνος να κυλά

Κι απ’ τα πολλά μείνανε λίγα και σαθρά

Εδώ η νύχτα πέφτει εκκωφαντική

Και ξημερώνει δίχως να ‘ρχεται η αυγή

Εδώ γονάτισαν αξίες και ηθικές

Κι από το χθες μας έμειναν οι ενοχές

Εδώ στο γκρίζο, στο θολό, στη μοναξιά

Για μια ματιά, χρίζουμε όσια τα φθηνά

Εδώ μεγάλωσα και θα πεθάνω εδώ

Μ’ έναν σκοπό ν’ αγιάζει κάθε τι κακό

Εδώ που ήρθαμε όλοι ίδιοι και γυμνοί

Στη φυλακή ή στη σφαγή, ίδιοι αμνοί

Εδώ που λίγοι καθορίζουν τα πολλά

Κι η αδικία τους αμείβεται αδρά

Εδώ πατρίδα μου μόνοι εσύ κι εγώ

Μας ξεπουλήσαν άλλη μία στον εχθρό.

Θάνατος μικρός

Σε ανησύχησα και είναι τρεις το βράδυ

Όχι, καλά δεν είμαι, τι να πρωτοπώ;

Η νύχτα μ’ άφησε ένα βαθύ σημάδι

Και υπομένω έναν θάνατο αργό

Δεν οδηγώ, στην άκρη έχω σταματήσει

Μη μου φοβάσαι, δε θα πάθω άλλο κακό

Όχι δεν έχω πιεί κι όμως έχω μεθύσει

Απ’ το φαρμάκι που με κέρασα να πιω

Πες με περίεργη, λάθος, αρρωστημένη

Κι ίσως αλήθεια να μην ξέρω ν’ αγαπώ

Μακάρι να ‘μουν λογική και μετρημένη

Μακάρι να ‘ξερα για μενανε να ζω

Θα ‘θελα να ‘σουνα εδώ να σ’ αγκαλιάσω

Και να πνιγώ μες στης ψυχής μου το κενό

Πως τα κατάφερα έτσι να με δικάσω

Και το ποτήρι αυτό γουλιά-γουλιά να πιω;

( Συνομιλώντας δύο φίλες )

Μουσική - Ενορχήστρωση - Ερμηνεία : Γιάννης Παπαγιαννόπουλος

«Ένα ψάρι κι ένα πουλί μπορούν να ερωτευτούν, αλλά πού θα χτίσουν τη φωλιά τους;» 

17/10/10

Του έρωτα...

Κάνεις τα δύσκολα απλά

Κάνεις τα λίγα πιο πολλά

Δίνεις στο γκρίζο μια σπρωξιά

Γίνεσαι φως και μέρα

Παίρνεις του έρωτα μορφή

Πάθος και φλόγα στην ψυχή

Είσαι απύθμενη πηγή

Φτερούγα στον αέρα

Τρέχω ξοπίσω σου κι εγώ

Μη ξέροντας τι να σου πω

Δίπλα σου σα παιδί μικρό

Μαθαίνω να μετράω

Τόσα τα λάθη τα σωστά

Μια λογική και μια η καρδιά

Χορεύουνε αντικριστά

Κι εγώ παραπατάω

Ήτανε να 'ρθεις, να τρυπώσεις στη ζωή μου

Ήτανε να 'ρθω στο κατώφλι σου κι εγώ

Ήταν μοιραίο να διαβάσεις την ψυχή μου

Ήταν γραφτό που δε μου άνοιξες να μπω