Δίχως αύριο

Φέγγει κι απόψε μες στα μάτια μου η μορφή σου

Χαράζει κύκλους στο μυαλό μου η φωνή σου

Κλείνω τα φώτα κι εσύ κάτι ψιθυρίζεις

Κάνω να φύγω μα όλο πίσω με γυρίζεις

Έγινες ένα με τη σάρκα που γερνάει

Ένα χαμόγελο, που τόσο λες μου πάει

Έγινες στίχος στο θλιμμένο μου τραγούδι

Ένα νανούρισμα σαν ήμουνα λεχούδι

Όσες μου χάρισες ανάσες, τις φυλάω

Κι όταν σου δίνομαι το πόσο δε μετράω

Το αύριο έμαθα να μην το περιμένω

Κάθε αυγή απ’ την αρχή με ανασταίνω

………

Έτσι, ελεύθερη, κάθε βραδιά πεθαίνω

Δεσμευμένο προς μελοποίηση..

Λεωφορείο

Ζεστός ακόμα ο καφές σου στο φλιτζάνι
Και στο τασάκι μπερδεμένο το χαρμάνι
Όπως οι μέρες μας, οι νύχτες κι η ζωή μας
Κι αυτό τ’ αντίο που μετράει τη δύναμή μας

Ζεστή ακόμα η μεριά σου στο κρεβάτι
Μες στα σκεπάσματα έμεινε κι από κάτι
Κάτι από ‘σένα σα στο πλάι μου γυρνούσες
Κάτι από ‘μενα στα τυφλά σα μ’ οδηγούσες

Πέρασες κι έφυγες λες κι έκανες μια στάση
Τρέχει και σήμερα η ψυχή μου να προφτάσει
Αυτό το κίτρινο, παλιό λεωφορείο
Που δεν τερμάτισε ποτέ σε ένα αντίο

Θα ‘ρθεις ξανά το ξέρω μ’ αδειανό το βλέμμα
Θα πεις πως έφταιξα και έκλεισε το θέμα
Θα μ’ αγκαλιάσεις λέγοντας κάποιο αστείο
Και θα βρεθώ μες στο παλιό λεωφορείο


Δεσμευμενο προς μελοποιηση

Δεν είμαστε μαζί

Δεν είμαστε μαζί - ναι - έχεις δίκιο
Κι εχθές μονάχη πέρασα καλά
Και πάλι ένα μηδέν εις το πηλίκο
Μου χάρισες διαιρώντας τα κενά

Τα θέλω σου κι οι ανάγκες σου στηρίξαν
Την πρόφαση που βρήκες ν' αρνηθείς
Αυτά που είχα για 'σένα και με πνίξαν
Μη βρίσκοντας άλλη έξοδο φυγής

Λυπάμαι που το λέω μα όπως είπες
Δεν είμαστε! Δεν ήμασταν μαζί!
Δε θα μας βρουν μαζί χαρές και λύπες
Η διαδρομή μας ήταν κοντινή

Κι όμως θα ορκιζόμουνα πως ήσουν
Στο πλάι μου πολύ πριν να με βρεις
Τα λόγια μου ξέρω δε θα σε πείσουν
Και τρεις φορές ξανά θα μ' αρνηθείς!

Σε προκαλώ

Αναριγώ σε μία αίσθηση αφής
Που πάνω μου έγραψε σημάδια και πηγαίνει
Ακολουθεί μιας σου ανάμνησης τυφλής
Τη διαδρομή την καρμική και ειμαρμένη

Αποζητώ τα δυο σου χείλη τα μεστά
Που μου ξυπνούν κάθε λαχτάρα μου και πόθο
Ξυπνούν το σώμα και βουλιάζουνε αργά
Ρουφώντας του είναι μου το ψεύτικο και νόθο

Αναπολώ για μια στιγμή αισθαντική
Όταν σε δέχομαι κι απλώνεσαι εντός μου
Σε μια παράδοση του εγώ καθολική
Ενώ ξεπλένεται κι ορίζεται ο χρησμός μου

Σε προκαλώ μέσα στης νύχτας το βυθό
Να περπατήσουμε επάνω σε κοράλλια
Θα σου χαρίσω το ύστερνό μας το ταγκό
Πριν αποκλίνουμε σπάζοντας τα πηδάλια

Του κόσμου τ’ άπειρο… δε μας χωρά ούτ’ αυτό!

Υπάρχω

Υπάρχω μέσα στις σιωπές
Είμαι εκεί κι ας μην το θες
Γίνομαι μια πικρή γουλιά απ’ τον καφέ σου
Υπάρχω μέσα στις στιγμές
Δίπλα σου όταν μόνος κλαις
Γίνομαι μια μουτζούρα ακόμη στο καρνέ σου


Κι όσο με διώχνεις είμαι εκεί
Θυμάσαι, σου το είχα πει
Για όσο ζω θα ‘μαι κοντά σου
Ξέρω στον πόνο μου γελάς
Ποτέ δεν πίστεψες σ’ εμάς
Κι έπεσες μόνος με στην ίδια την πυρά σου


Υπάρχω μέσα στις σκιές
Έρχομαι σαν να ήμουν χθες
Γίνομαι μια γλυκιά ανάμνηση δικιά σου
Υπάρχω μέσα στις φωνές
Που να ακούσεις πια δε θες
Γίνομαι ένας απ’ τους στίχους στα γραπτά σου

Δε ζήτησα να μ’ αγαπήσεις

Αφού το θες θα είμαι εγώ
Αυτή που σπάει τους κανόνες
Μ’ ένα χαμόγελο αρωγό
Σου φτιάχνω όμορφες εικόνες

Ξυπνώ τη μέρα, ίδια αυγή
Κι είσαι η αιτία που με γυρεύει
Να δώσεις σώμα και μορφή
Σε μια σιωπή που αλητεύει

Συνήθισες τη μοναξιά
Συνήθισα να με ξεχνάνε
Κι έτσι σε τόση ομορφιά
Λέμε δυο λάθη δε χωράνε

Δε βαυκαλίζω τα γιατί
Μ’ αλήθειες πάω να τα κοιμίσω
Και απ’ τον πόνο τον πολύ
Ματώνουν πριν τα νανουρίσω

Σου ζήτησα να με δεχτείς
Κι όσα ξοπίσω μου εγώ σέρνω
Δεν πρόκειται ούτε να τα δεις
Μόνο θα δίνω. Δε θα παίρνω!

Συμπτώσεις

Όλο φοβάσαι κι όλο μου αναστενάζεις
Κλείνεις τα μάτια σου και στον καημό βουλιάζεις
Λες και η Μοίρα σου έτσι σε προσπεράσει
Μα ότι γράφτηκε σίγουρα θα σε φτάσει

Συμπτώσεις δεν υπάρχουνε
Μοιραία όλα θα ‘ρθουνε
Γι’ αυτό μην το παλεύεις

Ότι έγραψε το ριζικό
Αν είναι λάθος ή σωστό
Σταμάτα να γυρεύεις

Όλo με διώχνεις λέγοντας πως σε τρομάζω
Δεν είσαι ‘συ όσα θα ήθελα και εικάζω
Μα εγώ σε βλέπω πιο καλά απ’ τον καθένα
Είσαι ψυχούλα που βουλιάζει ηθελημένα

Σα με κοιτάς

Σα σε κοιτώ
Όλου του κόσμου τα στραβά μοιάζουνε ίσια
Όλου του κόσμου η κακία μια σταλιά
Όλοι οι καημοί μου που μου βάραιναν τα στήθια
Πετούν και χάνονται σ’ αντίθετη φορά

Σα με κοιτάς
Όλα τα δύσκολα μου γίνονται παιχνίδι
Όλες οι λέξεις μου ένα χάδι ερωτικό
Και ξεκινά μες στην καρδιά μου ένα ταξίμι
Που ‘ναι πρωτόγνωρο σε λόγια και σκοπό

Σα σε κοιτώ
Γίνονται ασήμαντα όσα μ’ απασχολούσαν
Γίνομαι όλα όσα φοβάμαι να σου πω
Ξέρω τα χρόνια μου πως όσα μου χρωστούσαν
Ήρθε η ώρα κι η στιγμή να πληρωθώ

Σα με κοιτάς
Γυμνή βουτώ μες στων ματιών σου τα ποτάμια
Αναβαπτίζομαι γυναίκα από φωτιά
Λαχτάρα γέμισαν τα μάτια μου τα άδεια
Ξέρω πως τίποτα δε θα ‘ναι όπως παλιά
Σα με κοιτάς….

Δεν ξέρω

Ήθελα κάτι και απόψε να σου πω
Μα είναι 5 κι είναι η ώρα περασμένη
Τα μάτια έκλεισα δίπλα σου να βρεθώ
Μα πάλι γείραμε στα όνειρα σα ξένοι

Κι είχα στα μάτια μου όλη τη ζεστασιά
Από τη φλόγα της ψυχής που ‘ν‘ αναμμένη
Κι είχα στην πόρτα αφημένα τα κλειδιά
Αυτήν που χρόνια την κρατούσα κλειδωμένη

Όλο σε φτάνω με κομμένη την πνοή
Έλα μου λες, κι όμως σ’ απόσταση με έχεις
Δεν ξέρω αν για ‘σένα είμαι αρκετή
Δεν ξέρεις ούτε αν τα θέλω μου αντέχεις

Ξενυχτισμένη απ’ τη λαχτάρα σου μιλώ
Κι αύριο πάλι απ’ την αρχή θα σ’ αγαπήσω
Το ξέρω είμαστε ίδιοι εσύ κι εγώ
Κι έτσι η καρδιά μου δε μ’ αφήνει να σ’ αφήσω

Μετά από ‘σένα

Μετά από ‘σένα, μια διάφανη σιωπή
Κι ένα ταξίδι ως τον πάτο της ψυχής μου
Χίλια παράπονα και χίλια δυο γιατί
Κι ένα κενό στη θέση αυτή της ύπαρξής μου

Μετά από ‘σένα, έμαθα ξανά να ζω
Με ένα μέλλον απ’ τα πριν καθορισμένο
Ένιωσα ασήκωτο στους ώμους τον σταυρό
Αυτόν που χρόνια κουβαλώ, το μολυβένιο

Μετά από ‘σένα, τριγυρνώ σα μια σκιά
Του εαυτού μου που δε κατοικεί εντός μου
Οι παραστάσεις και τα έργα όλα μισά
Σε μια ματιά η αντανάκλαση του κόσμου

Μετά από ‘σένα, καρκινοβατώ γοργά
Κι είναι απέλπιδα τα όνειρα που κάνω
Κάποτε πίστευα σε αγγέλους με φτερά
Τώρα πιστεύω πως ερήμωσε εκεί πάνω

Μετά από ‘σένα, έχασα μία ζωή
Αυτή που έπρεπε μαζί σου για να ζήσω
Μου ‘μεινε άλλη μια μισή, καχεκτική
Που τη μισώ κι όλο παλεύω να γεμίσω

Μετά από ‘σένα, δε με άγγιξε ξανά
Κανένας άνθρωπος, στοιχειό ή εφιάλτης
Διάλεξε η Άτροπος για ‘μένα η ψαλιδιά
Ν’ αργήσει αιώνες και γελά με την καρδιά της

Μουσική / Μελοποίηση : Τάκης Βαρδάκας

Πανάθεμα 'σε

Σε ήξερα πολύ πριν σε γνωρίσω
Την αύρα σου την είχα ονειρευτεί
Δεν μπόρεσα απ’ την μνήμη να σε σβήσω
Εσύ κι εγώ, μια σχέση καρμική

Κοντά σου με καλεί μια άγνωστη έλξη
Μιλάει σε μια γλώσσα μυστική
Να σβήσω λέει όσα έχω πιστέψει
Και όλα να τα ζήσω απ’ την αρχή

Σα να ‘χα μία πρόσκληση στα χέρια
Και έμενε να ανοίξει η σκηνή
Ξεπέρασα αμέτρητα νυχτέρια
Και τώρα πλέον έφτασε η στιγμή

Ο ήχος της φωνής σου τόσο οικείος
Το βλέμμα σου βαθύ κι ερωτικό
Μαζί, τόσο απρόσιτος κι αστείος
Ένα παιδί μεγάλο και μικρό

Αφαίρεσα και πρόσθεσα τις πράξεις
Παλεύοντας να βρω τη λογική
Πανάθεμα'σε που ‘ρθες για να γράψεις
Με το ξυράφι πάνω στο κορμί!

Ταξίδια χωρίς προορισμό

Τα σύννεφα καράβια στο Αιγαίο

Πηγαίνουνε κι αυτά στο πουθενά

Να φύγεις κι εσύ ήτανε μοιραίο

Κι αρχίζω από την αρχή ξανά

Ακόμα ένα ταξίδι σε θυμίζει

Κι ας ήτανε χωρίς προορισμό

Να σε θυμάμαι ξέρω δεν αξίζει

Μα να ξεχάσω κιόλας δεν μπορώ

Μαζεύω τα κομμάτια στη βαλίτσα

Που σέρνω σε αεροδρόμια, σταθμούς

Αφήνω κι όπου πάω μια σταλίτσα

Μια στάλα, από τους τόσους στεναγμούς

Τίποτα λεν δε γίνεται τυχαία

Κι εσύ υπήρχε λόγος για να ‘ρθεις

Έτσι όπως ήρθες άξαφνα, μοιραία

Έμελλε και για πάντα να χαθείς.

Η απουσία σου

Ξέρω και σήμερα τον ήλιο θα μισήσω
Που ήρθε νωρίς, πολύ νωρίς για ‘μας τους δυο
Θα τρεμοπαίξει δυνατά για να του ανοίξω
Μα ‘ναι νωρίς, πολύ νωρίς να σηκωθώ

Η μέρα γύρω μου δεν έχει πια αξία
Μα ειν’ αργά, πολύ αργά για να κρυφτώ
Δίπλα ξαπλώνει πάντα η ίδια απουσία
Κι εγώ ξανά, εγώ ξανά δεν της μιλώ

Διαμαρτύρεται κι αρχίζει τη μουρμούρα
Λέει συχνά, πολύ συχνά αδιαφορώ
Ανάμεσα μας δεν υπάρχει πια καψούρα
Και τώρα πια, όλο δουλειά… δεν ευκαιρώ

Βαριεστημένα, μ’ απορία την κοιτάζω
Τι ‘ν’ όλ’ αυτά; Ποια είν’ αυτά που της χρωστώ;
Κάνω καφέ και στο ποτήρι της δε βάζω
Κι αυτή κοιτά, με μάτια υγρά τι θα της πω

-Μέχρι να έρθω το απόγευμα στο σπίτι
Να μη σε βρω, ξανά εδώ να τριγυρνάς
Η υπομονή κι η αντοχή μου είναι λίγη
Και θα στο πω… δε σ’ αγαπώ! Είσαι μπελάς!

Μα σα γυρίσω και απόψε νικημένη
Απ’ τη δουλειά, νεύρα πολλά κι άγχος σωρό
Καταλαβαίνω πως μονάχα μ’ απομένει
Η απουσία σου αυτή, για ν’ αγαπώ

Έφυγα νύχτα

Πως το μπορώ να είμαι τόσο μακριά
Άλλου κι οι δυο μα οι ψυχές μας ένα
Πως το μπορώ μέσα σε τόση μοναξιά
Να ζω απλά με τα φτερά κομμένα.

Είναι αλήθεια ναι αγάπη μου μικρή
Πριγκίπισσα μου και κυρά της ύπαρξης μου
Καμιά δεν μπόρεσε να κλείσει την πληγή
Που άνοιξε μέσα μου ο πόνος της φυγής μου

Έφυγα νύχτα με τα φώτα όλα κλειστά
Μήπως και κρύψω απ’την καρδιά την ενοχή μου
Άκουγα μόνο το μυαλό να μου μιλά
Κι άφησα πίσω μου όσα λάτρευε η ψυχή μου.

Έφυγα ναι μα κάθε βράδυ εκεί γυρνώ
Μήπως και κλέψω μια στιγμή απ’τη ζωή της
Κι όταν κρυφά την βλέπω, αχνά γελώ
Κι ας μην είμαι εγώ αυτός που είναι μαζί της

Μου φτάνει που είναι ευτυχισμένη στη ζωή της
Και ας την κοιτάζω μες απ’ αμάξι, απέναντι της
Κρυμμένος καλά ,να μην νιώσει την ματιά μου
Που κόλλησε πάνω της και ‘χασα τη μιλιά μου.


Μουσική- ενορχηστρωση : Γιάννης Κουτσός
Ερμηνεια : Στεφανία

Όλα όσα δε μου ‘δωσες

Όλα όσα δε μου ‘δωσες
Τα κάνω φυλαχτό μου
Τα καρφιτσώνω στην καρδιά
Τα ράβω στο πλευρό μου

Όλα όσα δε μου ‘δωσες
Δάκρυα που δεν τρέχουν
Αστέρια ήταν και πέσανε
Γι’ αυτούς που δεν αντέχουν

Όλα όσα δε μου ‘δωσες
Λόγια που ‘πε η σιωπή σου
Νύχτες που δεν ξημέρωσαν
Ποτέ μες στην ψυχή σου

Όλα όσα δε μου ‘δωσες
Δε σου καταλογίζω
Η αγάπη που μου χάρισες
Μου έμαθε να ελπίζω

Όλα όσα δε σου έδωσα
Για πάντα θα φυλάξω
Πόσο όμορφο είναι ν’ αγαπάς
Στον κόσμο θα διδάξω

The winner takes it all???

Σε κάθε μάχη υπάρχει ένας νικητής
Και πάντα δίπλα του σκυφτός ο νικημένος
Σε κάθε αγώνα, ο πρώτος σα θριαμβευτής
Στέφεται δόξες και τιμές ευλογημένος

Σε κάθε πόλεμο, υπάρχουν οι «μικροί»
Και οι «μεγάλοι» που τα νήματα κινούνε
Κι απ’ την αρχή έχουν κηρύξει νικητή
Αυτόν που δίνει πιο πολλά και υπακούνε

Μα όποιον αγώνα, μάχη, πόλεμο κι αν δω
Βρίσκω στο τέλος πάντα δυο κατηγορίες
Οι κερδισμένοι που αγγίζουν τον σκοπό
Κι οι ηττημένοι, που ζητούν δικαιολογίες

Βρες μου λοιπόν, στον έρωτα τον νικητή
Και ποιος στ’ αλήθεια έχει βγει ο ηττημένος?
Αν το σκεφτείς υπάρχει μόνο μια εκδοχή
Σ’ αυτή τη μάχη, δεν υπάρχει κερδισμένος

Κι οι δυο χαμένοι και ο έρωτας… σφαγμένος!!!!

Σαν την πρώτη φορά

Κανόνισε το για να ‘ρθεις έστω για λίγο
Κι εγώ τριαντάφυλλο στο πέτο θα φορώ
Μέσα στα χέρια μου την αγωνία να σφίγγω
Που ήρθε η ώρα κι η στιγμή για να σε δω

Εγώ τριγύρω μες στον κόσμο να κοιτάζω
Μήπως μαντέψω τη ματιά και τη μορφή
Δειλά με τακτ, διακριτικά να πλησιάζω
Τον κάθε ξένο απ’ την πόρτα που θα βγει

Σαν ανταμώσουν οι ματιές μας και μου γνέψεις
Την αγκαλιά μου θα σου ανοίξω ευτυχής
Πόση λαχτάρα είχα για να επιστρέψεις
Μέσα στο βλέμμα μου να τρέχει θα τη δεις

Έλα να κάνουμε πως είμαστε δυο ξένοι
Που ανταμώσαν στο σταθμό πρώτη φορά
Εγώ η ένοχη, αυτή που περιμένει
Κι εσύ αυτός, που έμαθε να συγχωρά

Εγώ γοργόνα σου

Αυτός ο έρωτας σα θάλασσα φουσκώνει
Που πνίγει μέσα της και λάθη και σωστά
Ακροβολίζομαι στο άσπρο σου σεντόνι
Και προσπορίζεις του κορμιού μου τα νερά

Σα ξεχειλίζει η αγάπη μου και τρέμω
Σου ψιθυρίζω πως σε θέλω πιο πολύ
Πάνω στο στέρνο σου, ζαλίζομαι και γέρνω
Ενώ το σώμα σπαρταράει ως την ψυχή

Πίνω τρυγώντας του κορμιού σου την ουσία
Εισβάλλεις μέσα μου σα θύελλα καυτή
Κι ενώ εμβολίζεις το κορμί μου με μανία
Ελευθερώνω μια εσώψυχη κραυγή

Εγώ γοργόνα σου κι εσύ καραβοκύρης
Για μια ζωή θα ταξιδεύουμε μαζί
Πίσω απ’ την πρύμνη σου κι απόψε θα με σύρεις
Να σε ποθώ κι ας μη μου μένει αντοχή

Αναρωτιέμαι

Αναρωτιέμαι αν μπορείς να συγχωρέσεις
Κι όλα τα σφάλματα μ’ ένα σχοινί να δέσεις
Να πάρεις φόρα και στη θάλασσα να ρίξεις
Όσα μας χώρισαν στο σ’ αγαπώ να πνίξεις

Απ’ την αρχή έλεγες πόσο μ’ αγαπούσες
Και για χατίρι μου όλα θα τα νικούσες
Κι όμως δε μου ‘δωσες μια δεύτερη ευκαιρία
Την πόρτα μου ‘κλεισες στα μούτρα με μανία

Αναρωτιέμαι αν το ξέρεις πως πονάει
Να αγαπάς, καθόλου όμως να μη μετράει
Του χαρακτήρα σου γνωρίσματα να φταίνε
Που κύκνειο άσμα λεν τα χείλη σου και καίνε

Πολλές στιγμές νιώθω πως δε με αγαπούσες
Μονάχα ευχόσουνα και το επιζητούσες
Μια αγάπη να ‘βρισκες στο δρόμο σου μοιραία
Για να τη ζήσεις και να κλείσεις την αυλαία

Αναρωτιέμαι αν με νοιάστηκες λιγάκι
Μα εσύ σαν έκλαιγα, μου ‘ριχνες και φαρμάκι
Ψέματα ερμήνευες στα δάκρυα και τις λέξεις
Μα με μια πέτρα για καρδιά, τι να πιστέψεις;

Μόνος σου έγραψες σενάριο για το τέλος
Προφασιζόμενος πως σ’ έπαιξα με μένος
Όλα τα έβαλες μέσα σου σε μια τάξη
Με καταδίκασες και σ’ όλα είσαι εντάξει


Αναρωτιέμαι αν μπορείς να αγαπήσεις…
.
.
.
Μάλλον θα πρέπει την καρδιά σου να ρωτήσεις…

Μια καλημέρα

Μια καλημέρα μόνο έμεινε να πούμε
Δύο κουβέντες τυπικές μα και ψυχρές
Πόσο δε σου ‘λειψα τα λόγια σου αντηχούνε
Κι όμως στ’ αλήθεια πως με νοιάζεσαι μου λες

Μια καλημέρα μόνο μένει για να πούμε
Από υποχρέωση θαρρώ πως μου μιλάς
Οι λέξεις μέσα μου αρνούνται πια να βγούνε
Αφού το ξέρουνε καλά. Δε μ’ αγαπάς!

Μια καλημέρα ίσως κι αύριο να πούμε
Αν διαπιστώσεις πως δε θα ‘ναι επισφαλής
Αγάπης λόγια στο κενό μας θα χαθούνε
Κι όσα δε σου ‘πα, θάβω μέσα μου ευθύς.

Μια καλημέρα θα σου πω και θα μου πεις
Ίδια μ’ αντίο που μου φάνηκε εξ’ αρχής…