Σαν θα 'ρθεις

Θέλω να ρθεις
Σαν ένα όνειρο που χρόνια λαχταρούσα
Και να μου πεις
Όλα αυτά που εγώ ποτέ δε θα τολμούσα

Θέλω να ρθεις
Σαν το φεγγάρι μες στην άδεια κάμαρά μου
Και ν' αφεθείς
Σ' όλα αυτά που έχω φυλάξει στην καρδιά μου

Και σαν θα ΄ρθεις
Θα ΄ναι γιορτή, φως και χορός και Άγια Μέρα
Δε θα 'χω τίποτ' άλλο για να καρτερώ
Θα 'ναι σαν να 'φεραν ζωή δυο περιστέρια
Εκεί που νόμισα πως έπαψα να ζω

Θέλω να δεις
Μέσα στα μάτια μου πως λάμπει η μορφή σου
Να μου το πεις
Και η βραδιά θα 'ναι δική μου και δική σου

Θέλω να βρεις
Μέσα στα χείλη μου τις λέξεις που φυλούσα
Και να τις πεις
Σαν προσευχή που να διαβάσω δεν τομούσα

Και σαν θα ΄ρθεις
Θα 'ναι σα ν' άφησα σημάδια στον αέρα
Κι εσύ τα μάζεψες και σ έφεραν εδώ
Σαν να ξημέρωσε η πιο όμορφή μου μέρα
Κι έζησα δυο ζωές σ'ένα μας δειλινό.


14-3-2011

Χίλιες εποχές

Κλείνεις πια την πόρτα και τώρα μόνοι μας

Εγώ εδώ κι εσύ εκεί και τέλος πια στο μαζί

Σβήνεις μονοπάτια, καμμένοι οι δρόμοι μας

Και ξεκινώ απ' την αρχή δεμένος με μια ευχή...

Να βρω ξανά τον εαυτό μου κι όσα δε μου 'χουν δοθεί

Σε μια στιγμή, να ζήσω μια ζωή

Όσα μου έμαθες εσύ από αγάπη κι από πόνο

Δώρο κι αντίδωρο σαν να 'ταν προσευχή

Πέρασαν χίλιες εποχές μα δεν αισθάνθηκα τον χρόνο

Σαν τα φλας αστράψαν κι ήταν μια ζωή

Μέσα μου φωλιάσαν μνήμες και όνειρα

Με συντροφεύουν σιωπηλά στο μέλλον και στο μετά

Σπάσαν σε κομμάτια βράδια μου ανώνυμα

κι όσα μου 'δώσαν δανεικά τα επιστρέφω ξανά

Θέλω να ζήσω, ν' αγαπήσω και τρελά ν' αγαπηθώ

Θέλω να φτάσω όσα δεν μπορώ

Όσα μου έμαθες εσύ από αγάπη κι από πόνο

Δώρο κι αντίδωρο σαν να 'ταν προσευχή

Πέρασαν χίλιες εποχές μα δεν αισθάνθηκα τον χρόνο

Σαν τα φλας αστράψαν κι ήταν μια ζωή

Θέλω ν' αφεθώ ξανά σαν να 'μουνα παιδί

Θέλω να δοθώ ξανά, ξανά απ' την αρχή

Θέλω ν' αφεθώ ξανά κι ας στάζει η πληγή

Θέλω να μπορώ ξανά να μείνω κι όπου βγει

30/3/2011

Έμαθα να χάνω

Κόπηκα στα δυο και έμαθα να χάνω
Λόγια ενοχικά δε θέλω παραπάνω
Τίποτα από όσα ζήσαμε δεν ήταν ψέμα
Κι όμως μας κοιτάζουνε σαν ξένα

Μη με ρωτάς, μη με ρωτάς τώρα πως φτάσαμε εδώ
Και οι δυο πάντοτε φταίνε, γιατί λες πως φταίω για δυο;
Μη με ρωτάς, μη με ρωτάς τι ήτανε λάθος τι σωστό
Αν το ήξερα από πριν, δε θα ‘μασταν εδώ

Πόνεσα διπλά πολύ πριν να σε χάσω
Λύγισε η καρδιά στο τέλος πριν να φτάσω
Κάναμε το ένα λάθος πίσω από το άλλο
Που χωρίσαμε, το πιο μεγάλο

Μη με ρωτάς, μη με ρωτάς μήπως ακόμα σ’ αγαπώ
Αφού πλάι μου δεν σ’ έχω, γιατί θέλεις να σου πω;
Μη με ρωτάς, μη με ρωτάς έχεις μοναχά ένα λεπτό
Για να φύγεις άλλο πια εγώ δε σε κρατώ

( Δεσμευμένο προς μελοποίηση )

Όλα τα μετά...

Ειν' τα καλοκαίρια μου μισά

Φταίει που δε σ' έχω, δε σε φτάνω

Όλα μοιάζουν λίγα και μικρά

Μα, δεν έχω μάθει εγώ να χάνω

Θα 'ρθω να σε βρω όπου κι αν πας

Θα 'ρθω σαν την πρώτη καλημέρα

Θα μου πεις ξανά πως μ΄αγαπάς

Και θα σβήσουν όλα τα γραμμένα

Κάποια μέρα πάλι εγώ κι εσύ

Δίχως εξηγήσεις, λόγια ξένα

Θα βρεθούμε πάλι στην ζωή

Κι όλα τα μετά θα γίνουν ένα

Ειν' η κάθε μέρα προσμονή

Πότε θα σε δω, θα σ' ανταμώσω

Κι αν θα μ΄αρνηθείς απ' την αρχή

Αύριο πάλι όλα θα στα δώσω...

(Δεσμευμένο προς μελοποίηση)

Δε θα τελειώσουμε

                       

Ζήσε όσα μπορείς 
Κανε τα όσα πεις 
Και να θυμάσαι
Να μη λυπάσαι

Μια σταλιά η ζωή 
Χώρια εγώ κι εσύ 
Μα να θυμάσαι 
Μη μου φοβάσαι όπου κι αν βγει....


Πεθύμησα τον ήχο της φωνής σου τον μαγικό
Ένα χαμόγελο σου σαν μου άνοιγες την πόρτα
Δε θέλω να γλιτώσω από 'σένα και δεν μπορώ
Και πίστεψε με κάπου θα βρεθούμε όπως και πρώτα...

Πως να μάθω πια να μη μου λείπεις
Αφού το σώμα κι η ψυχή, μόνο κοντά σου ηρεμεί
Άδεια τ' αποθέματα της λύπης
Εμείς οι δυο όσο κι αν ζούμε μακριά
Δε θα τελειώσουμε πότε πραγματικά

Στάζει ερημιά 
Και στο πουθενά 
Σε περιμένω 
Φως αναμμένο

Θα' ρθεις να με βρεις 
Πως ν' αντισταθείς 
Στο πεπρωμένο
Φως αναμμένο για μια ζωή....

Α - Ω

Δεν ξέρω αλήθεια τι είν’ αγάπη να σας πω
Μα ξέρω σίγουρα το τι δεν είναι αγάπη
Ζούμε σε χρόνια που ‘χει σβήσει από καιρό
Η ουσία της λέξης και την δίνουμε σα χάπι

Μια λέξη άδεια, σαν κουφάρι αδειανό
Σα ρούχο φθάρθηκε στο πάρε και στο ‘δωσε
Χωρίς το νόημα, το χρώμα, τον σκοπό
Στο πεζοδρόμιο πουλήθηκε κι απόψε

Λόγια και δάκρυα, κουβέντες μαγικές
Και για κορύφωση, βασίλισσα εστεμμένη
Να σου η αγάπη μες στις λέξεις τις πολλές
Δίχως ψυχή, τα σκαλοπάτια ν’ ανεβαίνει

Τo «αγαπώ» δεν είν’ τυχαίο που ξεκινά
Από το άλφα καταλήγοντας στο ωμέγα
Αιώνιους όρκους και θυσίες κουβαλά
Από το πρώτο – του Αδάμ – φιλί στην Εύα

Αν έρθεις

Αν είναι να ‘ρθεις, να ‘ναι αυγή μιας Κυριακής
Να ‘χεις στα χέρια σου τους όρκους μιας ζωής
Πάνω στα χείλη σου έκδηλη η προσμονή
Μπροστά στα μάτια σου κι ο ήλιος να κρυφτεί

Αν είναι να ‘ρθεις, δώρο να ‘χεις μια αγκαλιά
Κι ένα χαμόγελο σαν τα μικρά παιδιά
Μπροστά στην πόρτα μου σαν πρώτα να σταθείς
Και φώναξε με δυνατά όσο μπορείς

Ίσως τα χρόνια να μας έχουν ξεπεράσει
Το παρελθόν μας να το έχουμε διαγράψει
Μα πάντα μέσα μας θα ζει μία ελπίδα
Σα μια θολή, μετά την θύελλα, ηλιαχτίδα.

Θαρρείς;

Θαρρείς πως έφυγα πρώτη κι έμεινες πίσω
Πως ήταν λάθος έτσι να σ’ εγκαταλείψω
Λάθος απόφαση, το φταίξιμο δικό μου
Μου λες πως το ‘κανα μόνο για το καλό μου

Θαρρείς είν’ εύκολο μία ζωή να σβήνεις
Την κάθε πίκρα σου απλά να καταπίνεις
Να λες σε όλους ότι, ήτανε να γίνει
Κι αυτή η αλήθεια χαρακιά, ποτέ μην κλείνει

Θαρρείς σε πλήγωσα όσο κανένας άλλος
Κι αυτός ο πόνος σου είναι ο πιο μεγάλος
Με αγαπάς και με μισείς με ίση μανία
Στα μάτια σου ίδια κατάρα κι ευτυχία

Θαρρείς πως είδα την ζωή σαν ένα αστείο
Κι ας έζησα, κι ας πέθανα εγώ για δύο
Για να ΄χω φύγει εσύ μ΄ άνοιξες την πόρτα
Και τώρα πια γίναν τα βήματα τα πρώτα

Θαρρείς αφήσαμε μία ζωή στην μέση
Μα θέλει κότσια μία σχέση για ν΄ αντέξει
Θαρρείς πως έφυγα μα σβήσαμε πριν χρόνια
Τώρα κυλάμε σε μια ράγα, δυο βαγόνια.

Φτηνή προμήθεια

 

Κανείς δε μ’ ένιωσε ποτέ κι ας έχω ζήσει

Επτά ζωές, επτά πληγές που ‘χουν στοιχίσει

Αλισβερίσι η ζωή, τόνους πραμάτεια

Φυλώ την κάθε μου στιγμή μες σε κιτάπια

Εχθές σε είδα που κοιτούσες μπερδεμένος

Παλιά σου όνειρα, τα πέταγες σαν ξένος

Λυπάσαι τώρα για όλ’ αυτά που ‘χεις σκοτώσει

Περνά η ζωή σου μάτια μου κι έχεις βαλτώσει

Κανείς δε μ’ ένιωσε κι ας έβγαζα στην φόρα

Πίκρες, παράπονα, χαρές, πάθος και ψώρα

Όλα στα πόδια μου πέσαν και βγάλαν ρίζες

Με φυλακίσανε στις μέρες μου τις γκρίζες

Μην έρθεις πάλι απροσκάλεστος κι απόψε

Και την κλωστούλα που μας δένει βρες και κόψε

Κανείς δε μ’ ένιωσε κι ας έδωσα στ’ αλήθεια

Όλο το είναι μου με μια φτηνή προμήθεια.

Πάντα κάτι θα λείπει

Πάντα κάτι θα λείπει
Μια φωνή ή δυο χτύποι
Ένα μαύρο σεντόνι
Μια στιγμή να ‘μαι μόνη
Ένα ίσως στα πρέπει
Μια δραχμούλα στην τσέπη
Ένα ακόμα αντίο
Το «Γαλάζιο Βιβλίο*»
Μία στάση στον δρόμο
Το δισάκι στον ώμο
Ένας φίλος, μια λέξη
Κάπου να ‘χω πιστέψει
Ένα δάκρυ σου ακόμα
Ένα ίχνος στο χώμα
Όλ’ αυτά που δεν είπες
Μια χαρά και δυο λύπες
Ένας χτύπος στο τζάμι
Κάτι για να σε γιάνει
Ένα «έλα», ένα «τώρα»
Μια πατρίδα, μια χώρα.

Έτσι έχουμε μάθει
Όλα για να ‘ναι εντάξει
Τίποτα δε μας φτάνει
Και μια ευχή τι να κάνει;