Δυο βήματα

Στον νου μου στροβιλιζουνε καράβια και βαγόνια
Ένα ταξίδι της ψυχής που καρτερώ αιώνια
Τα μάτια μου δυο άμαξες με τα κλειδιά χαμένα
Ταξίδεψαν στα πέρατα κι ας ήταν σφαλισμένα

Πέρασαν πια τα χρόνια μου, στέρεψε κι η αντοχή μου
Στολίστηκαν τα βλέφαρα μνήμες και μιαν ευχή μου
Μια μέρα ν' απαγκιστρωθώ απ' όσα με βαραίνουν
Να πάρω δρόμο και να βγω σ' όσα με περιμένουν

Κι έχω ένα βάρος μέσα μου, άγκυρα σκουριασμένη
Χρόνια κρατά τα πόδια μου, στη γη 'ναι ριζωμένη
Δε θέλησα ν' απαρνηθώ της μοίρας μου την ρότα
Κι έτσι αγναντεύω το κενό, γελώντας σαν και πρώτα

Ντύνομαι μες στα πορφυρά στις άκρες των ματιών σου
Ακροβατώ στα χείλη σου, γίνομαι ο άνθρωπος σου
Και τελικά το άξιζες που έμεινα εδώ για πάντα
Δυο βήματα είναι όλη η γη, με την αγάπη εξάντα


11/12/15

Μελοποίηση: Νίνος Αθανασιάδης

Όνειρο ήτανε...

Θα πετάξω ένα βράδυ μακριά
Και θα έρθω στο προσκέφαλο σου πάνω
Θα χορέψω με την γκρίζα σου σκιά
Και θα πιούμε ένα ποτήρι παραπάνω

Θα μ' αγγίζεις με τον ήχο της φωνής
Θα σ' αγγίζω με το βλέμμα σα φεγγάρι
Και θ' ακούσω όσα δε θα 'πρεπε να πεις
Όσα φύλαγες στο κάτω το συρτάρι

Θα σου δείξω η αγάπη πως νικά
Θα μου δείξεις το κελί της ύπαρξής σου
Και θα σβήσουμε σα χνώτα από φωτιά
Στο παράθυρο που έγειρε η ψυχή σου.

Αντεχω ακομα

Όσα σου είπα ήταν ψέμματα οικτρά
Κανένα λάθος μου δεν πόνεσε αρκετά
Άντεχα κι άλλο και αντέχω να σου πω
Αυτή η ζωή είν’ έν’ αστείο παιδικό

Όσο κι αν τρέχεις και να θέλεις να κρυφτείς
Αυτά που σκέφτεσαι σε ρίχνουν καταγής
Κι ότι απεύχεσαι στα μάτια σε κοιτά
Κι όσο λυγίζεις, αυτό υψώνεται διπλά

Θα ‘πρεπε ίσως να τολμήσω να σου πω
Κάθε στιγμή μας είναι δώρο ακριβό
Κάθε ανάσα μας σπουδαία και μεγάλη
Κι ας μοιάζει ίδια με την πριν και με την άλλη

Όσο πληθαίνουν οι στιγμές μου και γερνάω
Μαθαίνω όλες τις στιγμές μου να κεντάω
Πάνω στο δέρμα μου με σταυροβελονιά
Μια η αγάπη και μια ο πόνος, χιαστά

Όσα σου είπα ήταν ψέμματα οικτρά
Μικρή η ζωή είναι για όποιον δεν γελά
Για όποιον δίνεται για να ‘χει περιττά
Λούσα και πράγματα μεγάλα και τρανά

Εμείς ψυχούλα μου θα ζήσουμε φτωχοί
Μα θα γελάμε απ’ το βράδυ ως το πρωί
Γιατί το μάθαμε, το ξέρουμε καλά
Κανένα λάθος μας δεν πόνεσε αρκετά.


Ένα μπαλόνι η ζωή και δυο φτερά.



Τσακιρη Χαρα

Είναι σκληρό να θυμάσαι....

... μα πιο σκληρό να ξεχνάς

Μα πόσο εύκολα ξεχνάν οι άνθρωποι Θεέ μου;;;

Ξεχνάν να ζήσουν, να γελάσουν, να χορέψουν, ν' αναπνεύσουν, ν'αγαπήσουν, να δακρυσουν.
Ξεχνάν την δύναμη που έχει το χαμογελό τους, το φιλί τους, το άγγιγμά τους, μια ματιά τους.
Ξεχνάν να δοθούν, να συμπονέσουν, να κατανοήσουν, να ακούσουν, να βοηθησουν.
Ξεχνάν ανθρώπους, στιγμές, ζωές ολόκληρες, φίλους, οικογένεια, αγαπημένους, λατρεμένους και έρωτες.

Ολα τα ξεχνάνε με τον καιρό οι άνθρωποι Θεέ μου κι άλλοτε αυτό έρχεται σαν λύτρωση κι άλλοτε σαν κατάρα
Μόνο που ήθελα εδώ να σε ρωτήσω...... "Εγω γιατί δεν ξεχνώ;;;"

Κοίταξα μέσα μου να βρω την θύμησή σου
Που 'χε σκουριάσει σε μιαν άκρη απο καιρό
Θόλωσε κάπως και το χρώμα κι η μορφή σου
Δεν είχε τίποτα το γνώριμο κι απτό

Στάθηκα μπρος σου με χαμόγελο όλο πίκρα
Και σου ψιθύρισα σαν να 'σουνα εδώ
"Εγώ στον κόσμο αυτό αγάπη άλλη δεν βρήκα
Που να την έφτασα πιο πάνω απ' τον Θεό!"

Και είχες πει πως μακριά μου δε θα ζούσες
Και σου 'χα πει πως μακρια σου εγώ δεν ζω
Και τελικά είδες που όμως το μπορούσες
και το μπορούσα..... αφού ακόμα επιζω....



Στον δικό μου Θεό!

Σαν παιδί

 
Παιδί θυμάμαι κυνηγούσα μιαν ελπίδα
Είχα πιαστεί απ' ένα όνειρο μικρό
Να νιώσει, λέει, η ψυχή όλα όσα είδα
Να ζήσω άπληστα και λάθος και σωστό

Έτσι μεγάλωσα και έτσι μεγαλώνω
Δεν υπολόγισα ποτέ μου τα "μετά"
Τα λάθη μου, όλα με δάκρυα τα μπαλώνω
Ποτέ δεν ένιωσα πως ήταν αρκετά

Ποιο το σωστό και ποιο το λάθος, να τα ζήσω;
Ποιος να το κρίνει που να νιώθει αρκετός;
Ποτέ δεν μπόρεσα το μέσα μου να πείσω
Πως ο Παράδεισος είναι πραγματικός

Δε μετανιώνω, έτσι είμ΄ εγώ φτιαγμένη
Σώμα από σάρκα, πάθος, αίμα και ψυχή
Και η ανάγκη μου ποτέ της δεν πεθαίνει
Αυτή θεριεύει, κι εγω νιώθω σαν παιδί

Γκρίζο

Ξημέρωσαν μέσα μου χιλιάδες νυχτέρια
Δεν πήρα παράσημο. Δεν μπήκα στ' αστέρια
Ξεψύχησαν μέσα μου χιλιάδες πιστεύω
Δεν κέρδισα τίποτα. Ακόμα γυρεύω

Δεν έμεινα άσπιλη. Γεννήθηκα βρώμα
Το μαύρο απαρνήθηκα γυρεύοντας χρώμα
Το μπλε με αρνήθηκε, το πράσινο ίσως
Το κίτρινο ζώστηκα μα λιώνω στο μίσος

Το κόκκινο μ 'έπνιξε. Το μωβ δε με πήγε
Το άσπρο με έβρισε μονάχα που μ' είδε
Και έτσι χρεώθηκα να ζω με το γκρίζο
Το μαύρο και τ' άσπρο μου, σαν ένα να ορίζω

Λυπάμαι που σου 'τυχα στον δρόμο σου πάνω
Εγώ μες στο γκρίζο μου τον ήλιο δεν φτάνω
Σου άφησα φεύγοντας μες στ' άσπρο τασάκι
Κλειδιά κι όσα ένιωσα σ' ένα άδειο χαρτάκι

Στα δύο... στα χίλια...

Δεν έσπασα στα δύο μα στα χίλια
Φιλώντας με στα μάτια και στα χείλια
Μου έμεινε η πίκρα κι ένα αντίο
Να κρέμονται αντί για εμάς τους δύο

Δεν έκλεισα τα μάτια, μα δεν βλέπω
Τα λάθη σου κι όλα στα επιτρέπω
Επάνω μου πάτησες σαν σφραγίδα
Το στίγμα σου στο μέσα μου πυξίδα

Σε στόλισα γαμπρό μια μαύρη μέρα
Με στόλισες με πίκρες και μια σφαίρα
Στον κρόταφο πατάω την σκανδάλη
Την γλίτωσα με μια κενή και πάλι

Δεν έτρεξα με γκάζια, μα στην μέση
Με έκοψε το δάκρυ σου πριν πέσει
Με κρότο στην αγέννητή μου ουσία
Και έθρεψε μια στείρα επιθυμία

17/10/2013

Μέσα μου

Έλιωνα μέσα μου αιτίες κι αφορμές
Σκάλιζα ενδόμυχα και δυο μικρές πληγές
Λάθος το λάθος έφτιαξα μια σκαλωσιά
Για να κρεμώ τις θύμισες και δυο φτερά

Έκλεισα μέσα μου αθόρυβες σιωπές
Έσβηνα χάρτες, δρόμους και διαδρομές
Βήμα το βήμα έφτιαξα το ποθητό
Ένα λαβύρινθο να μην μπορω να βγω

Έχτισα μέσα μου δυο γκρίζες φυλακές
Να φυλακίζω τις στιγμές όλες του χθες
Πέτρα την πέτρα έφτιαξα μιαν αγκαλιά
Να με κοιμίζει και να νιώθω σιγουριά

Ξέπλυνα μέσα μου τα μαύρα που φορώ
Ντύθηκα μ' άσπρο, κεντημένο νυφικό
Στάθηκα μπρος στα σκαλοπάτια σου ξανά
Χαμογελώ!
                  Κλείνω τα μάτια!
                                             Κι άντε γεια!



 20/9/2013

Σαν θα 'ρθεις

Θέλω να ρθεις
Σαν ένα όνειρο που χρόνια λαχταρούσα
Και να μου πεις
Όλα αυτά που εγώ ποτέ δε θα τολμούσα

Θέλω να ρθεις
Σαν το φεγγάρι μες στην άδεια κάμαρά μου
Και ν' αφεθείς
Σ' όλα αυτά που έχω φυλάξει στην καρδιά μου

Και σαν θα ΄ρθεις
Θα ΄ναι γιορτή, φως και χορός και Άγια Μέρα
Δε θα 'χω τίποτ' άλλο για να καρτερώ
Θα 'ναι σαν να 'φεραν ζωή δυο περιστέρια
Εκεί που νόμισα πως έπαψα να ζω

Θέλω να δεις
Μέσα στα μάτια μου πως λάμπει η μορφή σου
Να μου το πεις
Και η βραδιά θα 'ναι δική μου και δική σου

Θέλω να βρεις
Μέσα στα χείλη μου τις λέξεις που φυλούσα
Και να τις πεις
Σαν προσευχή που να διαβάσω δεν τομούσα

Και σαν θα ΄ρθεις
Θα 'ναι σα ν' άφησα σημάδια στον αέρα
Κι εσύ τα μάζεψες και σ έφεραν εδώ
Σαν να ξημέρωσε η πιο όμορφή μου μέρα
Κι έζησα δυο ζωές σ'ένα μας δειλινό.


14-3-2011

Χίλιες εποχές

Κλείνεις πια την πόρτα και τώρα μόνοι μας

Εγώ εδώ κι εσύ εκεί και τέλος πια στο μαζί

Σβήνεις μονοπάτια, καμμένοι οι δρόμοι μας

Και ξεκινώ απ' την αρχή δεμένος με μια ευχή...

Να βρω ξανά τον εαυτό μου κι όσα δε μου 'χουν δοθεί

Σε μια στιγμή, να ζήσω μια ζωή

Όσα μου έμαθες εσύ από αγάπη κι από πόνο

Δώρο κι αντίδωρο σαν να 'ταν προσευχή

Πέρασαν χίλιες εποχές μα δεν αισθάνθηκα τον χρόνο

Σαν τα φλας αστράψαν κι ήταν μια ζωή

Μέσα μου φωλιάσαν μνήμες και όνειρα

Με συντροφεύουν σιωπηλά στο μέλλον και στο μετά

Σπάσαν σε κομμάτια βράδια μου ανώνυμα

κι όσα μου 'δώσαν δανεικά τα επιστρέφω ξανά

Θέλω να ζήσω, ν' αγαπήσω και τρελά ν' αγαπηθώ

Θέλω να φτάσω όσα δεν μπορώ

Όσα μου έμαθες εσύ από αγάπη κι από πόνο

Δώρο κι αντίδωρο σαν να 'ταν προσευχή

Πέρασαν χίλιες εποχές μα δεν αισθάνθηκα τον χρόνο

Σαν τα φλας αστράψαν κι ήταν μια ζωή

Θέλω ν' αφεθώ ξανά σαν να 'μουνα παιδί

Θέλω να δοθώ ξανά, ξανά απ' την αρχή

Θέλω ν' αφεθώ ξανά κι ας στάζει η πληγή

Θέλω να μπορώ ξανά να μείνω κι όπου βγει

30/3/2011