Ρουτίνα

 

Ένα πρωί ακόμα, με νυσταγμένο σώμα
Σηκώνομαι κομμάτια, κοιτιέμαι μες στα μάτια
Σαν κάτι μου θυμίζω, στον νου μου αρμενίζω
Πλένομαι και ξυπνάω, τα ρούχα μου φοράω
 
Πηγαίνω στην κουζίνα, ίδια πάλι ρουτίνα
Όλα να τ’ ετοιμάσω, τις κάλτσες μην ξεχάσω
Τσιγάρα...τα κλειδιά μου, την άδεια την καρδιά μου
Στέκομαι στον καθρέφτη, το make up πολύ τρέχει
 
Βάφω την μοναξιά μου, που είναι τα γυαλιά μου;;;
Στραβώθηκα, δεν βλέπω, διπλό S.O.S. εκπέμπω
Μες στην θολή μου σκέψη, κάτι είχα γυρέψει
Α! Το εισπνεόμενό μου, τα χάπια για καλό μου
 
Βγαίνω... διπλά κλειδώνω, κάνοντας τον σταυρό μου
Μπαίνω μες στο γραφείο, βλέπω παπούτσια δύο...
Ένα καφέ-μπορντό κι ένα μαύρο φορώ
Αρχίζω να γελάω, την γκίνια μου γλεντάω!
 

Ένα σύνηθες ξεκίνημα της μέρας μου στις 3 τα ξημερώματα
 
17/10/23

 

Eίσαι πάντα εδώ

Δεν το ξέρεις όμως είσαι πάντα εδώ
Σα φωτιά, σαν ένα φως πάντ’ αναμμένο
Μία σκέψη που στοιχειώνει το μυαλό
Σαν καράβι, στο λιμάνι μου δεμένο
 
Δεν το ξέρεις όμως πέρασα πολλά
Τον Σταυρό μου χρόνια τώρα υπομένω
Θύμησες κι όνειρα τρύπια συντροφιά
Κι ένα σώμα που το σέρνω ξεφτισμένο
 
Δεν το ξέρεις όμως σ' είχα συντροφιά
Της ψυχής μου ξάρτι πάντα ανοιγμένο
Και ταξίδευα στου τότε τα στερνά
Με φουρτούνες σ’ όνειρο ξενιτεμένο
 
Δεν το ξέρεις μα σ’ αγάπησα τρελά
Δίχως τίποτε ποτέ να περιμένω
Και στα μάτια μου δεν έμεινες σκιά
Μα ένα φως αχνό που καίει πάντα θλιμμένο
 
Απλά έμαθα να μην σε περιμένω....

Εμπνευσμένο απο τους στίχους του  Γιώργου Ντέρου...

Άρτεμις

Και με κοιτούν τα δυο μεγάλα σου τα μάτια
Πόσα τα λάθη μου και πόσα τα σωστά;
Και μου θυμίζουν κάπως, κάποτε και κάποια
Που είχε ζήσει ψέματα αληθινά
 

Και τι να πω που δεν τα είπαν, δεν τα ‘γράψαν
Πόσες ευχές, πόσες συγγνώμες, μιαν ευχή;
Το νόημα όλες οι λέξεις μου το ‘χάσαν
Και ξαναρχίζω πάλι γράφω απ’ την αρχή
 

Και τι να νιώσω πιο πολύ που δεν υπάρχει
Εσύ η θάλασσα, η γη κι ο ουρανός
Κι ότι ‘ναι να ‘ρθει, οι αλήθειες μου σαν βράχοι
Θα υψωθούνε μπρος σου αδέκαστος φρουρός

Όλα τα λάθη μου ελπίζω να ξεχάσεις
Μόνον οι όμορφες να μείνουνε στιγμές
Κι από την πόρτα μας γυναίκα σαν περάσεις
Σαν φυλαχτό σου οι αμέτρητες χαρές...

 

10/10/23

Τσακίρη Χαρά

 

“ Στην κόρη μου”

 

Μνήμες ξεχασμένες σε καμβά

 

Μες σε χαλάσματα, σε μνήμες ξεχασμένες

Στου Ηλυσίου το παλιό αρχοντικό

Η περιέργεια και δυο σκιές κρυμμένες

Με προσκαλούσαν απαντήσεις για να βρω

Εκεί στο κέντρο του χαμού και της αγάπης

Χορεύουν χρώματα επάνω στο κενό

Στην μελωδία της χαμένης αυταπάτης

Και στροβιλίζουν σαν σε tanda του τανγκό

Οι τοίχοι γέμισαν ζωή απ’ αναμνήσεις

Ανάσες κλέψαν απ’ το χρώμα στον καμβά

Και την ψυχή σου αν το θες θα την γνωρίσεις

Φτάνει να σπάσεις τα αέναα δεσμά

Εμπνευσμένο από το αριστούργημα " Echoes of Elysium " του Ηλία Β.

Τσακίρη Χαρά

8/10/23

Η καρδιά σου....

 

Κι έφτασε εκείνη η ώρα που φοβοσουνα όσο τίποτα άλλο κι όμως την περίμενες.... ήρθε η ώρα του χωρισμού
Το έβλεπες το τελευταίο διάστημα στον τρόπο του, στα λόγια του, στα μάτια του ότι θα φύγει....
Στο έλεγε κι εκείνη η ηλιθια φωνή μέσα σου που δεν σταματάει να μιλάει αλλά εσύ την αγνοείς πεισματικά χρόνια τώρα...
Πήρε τα πράγματα του  -  μια ακόμη φορά και τελευταία όμως  - αφησε τα κλειδιά σου πάνω στο τραπέζι κι έκλεισε έτσι απλά την πόρτα πισω του....
Το είχες ξαναζήσει αυτό αρκετές φορές μα αυτή το ξερες ότι ήταν η τελευταία.... όχι γιατί εκείνος το ήθελε αλλά γιατί, αυτήν την φορά, το ήθελες εσύ...
Ούτε δάκρυα μείναν πια ούτε ευχές να του πεις ούτε κατάρες ούτε λόγια περιττά ούτε παρακάλια.... τίποτα!!!
Ενα τίποτα τόσο μεγάλο σαν κ αυτό που άφησε μέσα σου....
Σε άδειασε φιλενάδα κι εσύ απλα κοιτούσες, σε διέλυσε φιλενάδα γιατί εσύ του έδωσες αυτό το δικαίωμα,  σε ξεφτιλίσε φιλενάδα γιατί εσύ του έδωσες τα "οπλα" να το κάνει,  σε χρησιμοποίησε φιλενάδα γιατί εσύ του το επετρεψες....
Και τώρα αναρωτιέσαι γιατι;;; Αυτό το γαμημενο το γιατί πάντα... μα δεν υπάρχει γιατί στην ουσία, όλα τα βλέπουμε από την αρχή αλλά θέλοντας να ζήσουμε το "όνειρο " μπας και βγει αυτήν την φορά αληθινό,  παραβλεπουμε και δεχόμαστε όσα δεν θα έπρεπε....
Τι ρωτάς λοιπόν γιατι;;;
Εσύ φταις!!!  Εκείνος έκανε την "δουλεια" του μια χαρά.... μάγκας ήρθε, μάγκας έφυγε.... εσύ τι εκανες πες μου.... δέχτηκες τα πάντα και τώρα πας και να κλαφτεις;;; Μην τολμήσεις!!!!
Ποιος σου είπε ότι ανοίγουμε τα χαρτιά μας ακόμα κι όταν ερωτευτούμε τρελά;;; Ποιος σου είπε ότι δίνουμε ψυχή και σώμα χωρίς πρώτα να δούμε,  να νιώσουμε, να ελέγξουμε τι παίζει με τον τύπο αυτό!!! Ποιος σου είπε ότι μπορείς να αφηνεσαι έτσι απλά σε ξένα χέρια που δεν γνωρίζεις τίποτα γι αυτά.;;;; Ποιος σου είπε ότι οι άλλοι είναι σαν κι εσένα;;;; Ποιος σου είπε ότι οι άλλοι είναι ειλικρινης;;;; Ποιος σου είπε ότι οι άλλοι όσα λένε τα εννοούν κιολας;;;
Ξυπνααααα!!!! Ξυπνα επιτέλους!!!
Σταμάτα να χαριζεσαι άνευ όρων και να σκορπίζεσαι.... εσύ δεν είσαι έτσι.... πότε δεν ήσουν....
Ξέρω, ξέρω.... μην κλαις τώρα... λίγη αγάπη ζήτησες και ούτε τα ψίχουλα δεν σε άφησαν να χαρείς.... ξέρω πως πονάς.... αλλά θα περάσει κι αυτό κάποια στιγμή όπως και όλα τα άλλα όπως τόσα άλλα.... κάνε μόνο λίγο κουράγιο κι άσε τον χρόνο να σε αγκαλιάσει τρυφερά  - μιας και κάνεις άλλος δεν το έκανε -  κι όλα θα περάσουν..... στο υπόσχομαι...... όπως κάθε φορά....


Η καρδιά σου....


13/5/22
Τσακίρη Χαρά 

Της πίκρας τα βουνά

Άσκοπα φέρομαι τριγύρω απ’ τη ζωή μου

Και την τροχιά μου να βαστάξω δεν μπορώ

Εκτροχιάζομαι και σπάω τη σιωπή μου

Κάποτε πίστευα πως είχα έναν σκοπό

Έρχομαι μέσα από στιγμές στραγγαλισμένες

Που ηθικός τους αυτουργός είμαι εγώ

Κάποτε έλεγα πως θα ‘ρθουν καλές μέρες

Τώρα οι πίκρες μου παίζουν κυνηγητό

Άθελα ακούμπησα την τύχη κάποια μέρα

Δεν ήταν σκόπιμο Κύριοι, ομολογώ!

Καταδικάστηκα από μάνα και πατέρα

Μέσα μου πάντοτε να ζω μ’ ένα κενό

Έρχονται – φεύγουνε μέρες σ’ αυτήν την πλάση

Κι όμως αφήνουν έναν κόκκο τη φορά

Καθένας δίνεται στον ουρανό να φτάσει

Χτίζοντας μόνος του της πίκρας τα βουνά

30/1/2009

Α το στερητικό

Ανακατεύομαι στο δήθεν και το πως
Στα μαύρα ντύθηκα να δένει κι ο λυγμός
Μέσα στου Είναι κατεβαίνω τα σκαλιά
Θυμάμαι έδινα κι ας έχανα πολλά

Απολυμαίνω της ψυχής μου τον γιακά
Θέλω να δείχνω καθαρή σαν ξαστεριά
Μέσα μου φίμωσα και κείνο το παιδί
Να μην τ' ακούω να γελά βράδυ-πρωί

Αναστατώνω των δακρύων την πηγή
Κάποτε έπινα κι έλεγα μιαν ευχή
Τώρα με λάσπη καθαρίζω την ματιά
Έπαψα χρόνια πριν να βλέπω καθαρά

Αφηρημένα μες στα μάτια σε κοιτώ
Άργησαν μέσα μου τα όσα λαχταρώ
Μη με ρωτάς αν χαίρομαι με την στιγμή
Μία ζωή ίσως και να ΄ναι αρκετή........


31/01/2014

Εύα ή Λίλιθ

Αλλάζουν μάτια μου οι άνθρωποι στ' αλήθεια;
Αλλάζουν μέσα τους; Αλλάζουνε μορφές;
Αλλάζει κάποιος ή αρκείτε στην συνήθεια;
Αλλάζει ήθος, χαρακτήρα και αρχές;

Τίποτα ακέραιο μέσα μας δεν αλλάζει
Αποκαλύπτονται μονάχα απ' αφορμές
Όσα το μέσα μας ν' αποδεχτεί διστάζει
Και ξεδιπλώνονται απρόσμενες πτυχές

Για να ζεστάνει πρέπει να 'χεις νιώσει κρύο
Για να φωτίσει, το σκοτάδι ν' απλωθεί
Να νιώσεις μόνος,να 'χεις ζήσει ένας για δύο
Να εκτιμήσεις πρέπει να 'χεις στερηθεί

Όλα απαραίτητα και όλα ζουν εντός μας
Το θέμα είναι ποιο θα πάρει την πρωτιά
Για ότι πράττουμε μονάχα ο εαυτός μας
Είναι υπόλογος και θα κριθεί αυστηρά

Κανένας μάτια μου στ' αλήθεια δεν αλλάζει
Απλά το μέσα μας ψάχνει την αφορμή
Σε έναν άγγελο ή διάολο να μοιάσει
Κι αυτό εξαρτάται από τι δίνεις για τροφή.

7/2/14

V for Vendetta

Μέσα στο τίποτα, το λίγο μου χωράω
Κλείσαν οι δρόμοι κι όμως κοίτα προχωράω
Μες στο σκοτάδι μ' οδηγούν οι χαρακιές μου
Μπάζει το φως, γλιστράει μέσα απ' τις πληγές μου

Ήμουνα πάντα όσο πρέπει και εντάξει
Δήλωνα, πλήρωνα και τα 'χα όλα σε τάξη
Κι όμως χρεώθηκα κλεψιές, απάτη, ψέμα
Κι ας μην έπραξα ποτέ μου εγώ κανένα

Με διασύρουνε στον κόσμο σαν κουρέλι
Λένε πως άνοιξα το βάζο με το μέλι
Κι αν άλλοι φάγανε με τις χρυσές κουτάλες
Φταίχτης εγώ που έγλυψα κάνα-δυο στάλες

Τώρα πληρώνω και πληρώνω μαζεμένα
Όλα όσα φάγανε και όλα τα σπασμένα
Αυτών που γλέντησαν στην πλάτη μου επάνω
Κι αντί να οργίζομαι, τους βλέπω πρώτο πλάνο

Σπάστε τα πια τα χαζοκούτια να σωθούμε
Φορέστε μαύρα σαν σκοτάδι ν ' απλωθούμε
Πάνω στους ψεύτες, τους προδότες, τα λαμόγια
Οι αλλαγές θέλουνε πράξεις! Όχι λόγια!


17/9/15

Σύντροφος

Έχω έναν σύντροφο, πιστό προσκυνητάρι
Που 'ναι εκεί για μένα, κάθε μου στιγμή
Τα ξέρει όλα και ποτέ δεν κριτικάρει
Ότι έχω κάνει κι όσα έχω ονειρευτεί

Σαν γέρνω πάνω του, πόσο απαλά μ΄ αγγίζει
Κι είναι το χάδι του βάλσαμο στην ψυχή
Κι όταν μια σκέψη που πονά με τριγυρίζει
Γίνεται σύννεφο, με κρύβει μη με βρει

Έχω έναν σύντροφο, που πάντα με προσμένει
Μόνον εμένα να ακούσει καρτερεί
Με την σιωπή του είμαι άρρηκτα δεμένη
Κι όταν μιλάμε δεν ακούγεται φωνή

Έχει ποτίσει απ' τα δάκρυα και τους πόνους
Ίχνη μου πάνω του έχουν ζωγραφιστεί
Είμαστε οι δυο μας οι πιο μόνοι κι απ΄τους μόνους
Σφίγγω λοιπόν το μαξιλάρι σαν παιδί

26/4/15