Παραμονή Πρωτοχρονιάς

Παραμονή Πρωτοχρονιάς και στ' άδειο σπίτι
Δύο σκιές μαζεύουν πράγματα παλιά
Σβησμένα όνειρα και χίλιες αναμνήσεις
Στριμώχνονται όλα μες σε χάρτινα κουτιά

Στα γύρω σπίτια αναδύονται ευωδίες
Ψήνουνε πίτες, φαγητά μα και γλυκά
Κάλαντα λένε τα παιδάκια κι οι Κυρίες
Ντυμένες όμορφα, λάμπουν από χαρά

Μες στ' άδειο σπίτι αντηχούνε ομιλίες
Γέλια, φωνές, τραγούδια κάποιου άλλου καιρού
Μετά καβγάδες, μια σιωπή, μια φασαρίες
Και μια γιορτή που δείχνει τέλος του παλμού

Παραμονή Πρωτοχρονιάς και θα θυμάμαι
Πως κάπως έτσι τελειώνει μια ζωή
Κι ενώ σε λίγο αντίστροφα όλοι θα μετράνε
Εγώ μετρώ το τέλος πάλι απ' την αρχή...


Καλή χρονιά!!!

Αν έμενα

Αν έμενα, θα ήταν από πόνο
Και όχι να με δω να μεγαλώνω
Σ’ αυτήν την σχέση που έπεφτε η αυλαία
Εγώ δεν χειροκρότησα τυχαία

Αν έμενα, θα ‘ταν από συνήθεια
Κι όχι ότι πιστεύω παραμύθια
Κανείς ποτέ δεν άλλαξε κανένα
Και δε θ’ αρχίσω αγάπη μου από ‘σένα

Και ζήσαμε καλές στιγμές θυμάμαι
Το χθες μας, δεν το κλαίω, δε λυπάμαι
Σε φόρεσα στο πέτο μου καρφίτσα
Διπλώνοντας την μαύρη μας γωνίτσα

Αν έμενα, θα ήταν ένα λάθος
Το ξέραμε κι οι δυο μας καταβάθος
Σαν έρθει η ώρα κάτι να τελειώσει
Το ίσως και το θα, δε θα το σώσει

Αν έμενα θα ήταν από φόβο
Δεν ξέρω πως τα νήματα να κόβω
Περάσαν χρόνια κάτω απ’ την μαρκίζα
Τα μάτια μου για πάντα μείναν γκρίζα


Δεσμευμένο για μελοποίηση - Γιαννης Παπαγιαννόπουλος

Photographer :  http://www.flickr.com/photos/gortsilas/    Γεώργιος Γκορτσιλάς

Naked Soul

Φιγούρα

Φιγούρα που έγειρε στου χρόνου τα σημάδια

Κι ένα χαμόγελο που πέθανε νωρίς

Νωρίς στερήθηκες τα παιδικά τα χάδια

Και από τότε ως τα τώρα προσπαθείς

Φωνή που άλλαξε στου χρόνου τα γρανάζια

Μπάσα, θλιμμένη σαν απόηχος θαρρείς

Θαρρείς πως βούλιαξε σαν άγκυρα γαλάζια

Κι αυτό το γέλιο σου, αδέκαστος κριτής

Βλέμμα περήφανο μαζί και λαβωμένο

Που τόσα χρόνια δεν το ένιωσε κανείς

Κανείς δεν το ‘δε, σε κοιτούσανε σαν ξένο

Μονάχα ‘γω σ’ είδα πως ήσουν εξαρχής

Τώρα διαλέγεις και πετάς απομεινάρια

Ενθύμια, δώρα, αναμνήσεις μιας ζωής

Ζωής που φύλαγες μες σε κλειστά συρτάρια

Και σαν ξερόφυλλα σκορπάνε καταγής

Γυρνάς σκυφτός μέσα στο άδειο σπιτικό σου

Και να ξεφύγεις πια απ’ όλα επιθυμείς

Επιθυμείς ν’ αλλάξεις απ’ τον εαυτό σου

Όλα τα χρώματα και μ’ άσπρα να ντυθείς

Μάζεψες κούτες και βαλίτσες σε μιαν άκρη

Σφίγγεις ψυχή, έναν λυγμό και ένα σου δάκρυ

Με την γροθιά που σ’ έπλεξαν τα δάχτυλά σου

Χτυπάς τον τοίχο μα, ματώνει η καρδιά σου

Φάρος

Αυτή η αγάπη δεν παλιώνει, δε γερνάει

Είναι σα φάρος κι εγώ πλοίο στ’ ανοιχτά

Βλέπω το φως σου μα να ‘ρθω πίσω δεν φτάνει

Έχω μπαρκάρει για ταξίδια αλαργινά

Καράβια βλέπαμε γοργά να ξεμακραίνουν

Σου ‘λεγα «έτσι θ’ ανοιχτώ κάποια βραδιά»

Κι εσύ γελούσες, το ‘ξερες ότι φοβόμουν

Το μπλε της θάλασσας που κρύβει μοναξιά

Ήρθανε μέρες δίχως άνεμο και κύμα

Ήρθανε νύχτες άδειες από παφλασμούς

Κι ένα πρωί μάζεψα άγκυρες, κουράγιο

Σάλπαρα μόνη μου γι’ άλλους προορισμούς

Τώρα κοιτώ το φως σου που όλο ξεμακραίνει

Και μου κουνάς άσπρο μαντήλι απ΄ την ακτή

Όσο κι αν σου ‘γνεφα για να μ’ ακολουθήσεις

Εσύ με κοίταζες με βλέμμα απαθή

Πως το κατάφερα να φύγω, δεν το ξέρω

Και πως το μπόρεσες και μ’ άφησες κι εσύ

Τώρα κοιτιόμαστε και όμως δε σε ξέρω

Ο φάρος σου έσβησε μαζί με μια ζωή.

Η σιωπή σου

Στο είχα πει, η αγάπη μόνη της δε φτάνει

Κι αυτή η σιωπή κάποια στιγμή θα μας ξεκάνει

Ναι, σου μιλούσα με το στόμα, με τα μάτια

Μα εσύ τα λόγια μου τα έφτιαχνες κατάρτια

Ταξίδευες στις έννοιες σου, στο γκρι σου κόσμο

Κι εγώ τις απουσίες σου τις έτριβα με δυόσμο

Στο μέτωπο, στα χέρια μου και στο διπλό κρεβάτι

Κορόιδευα τον πόνο μου. Κοίμιζα την απάτη.

Στο είχα πει, η αγάπη μόνη της δεν κάνει

Κι όλα τα λάθη δεν μπορεί να τα προφτάνει

Μπορεί και ζει σε δυο κορμιά αγκαλιασμένα

Όταν ψυχή και σώμα είν’ άρρηκτα δεμένα

Μιλούσα ώρες, μήνες, χρόνια και ακόμα

Σου άνοιγα πέρασμα θάβοντας μες στο χώμα

Μικρά παράπονα, μεγάλα σφάλματά μας

Να βρεις τον δρόμο και να βρούμε τα όνειρά μας

Και σου μιλούσα τρυφερά κι απελπισμένα

Είχαμε τόσα για να ζήσουμε σαν ένα

Μα οι Σειρήνες του μυαλού σου σε μαγέψαν

Κι όσα κι αν χτίσαμε μαζί, τα καταστρέψαν

Τώρα μιλώ δίχως ν’ ακούγονται οι λέξεις

Δεν έχω δρόμους να σου δώσω να διαλέξεις

Στο είχα πει πως με σκοτώνει αυτή η σιωπή σου

Τώρα μιλάς μα….. δεν ακούγεται η φωνή σου!

Δεν ξεχνώ

Σπόρος εγώ φτωχολογιάς κι αμέτρητων αγώνων

Δεν σπούδασα στην ξενιτιά, παιδί εργατογόνων

Βαφτίστηκα στα φθισικά, στα λίγα και στα πρέπει

Με όνειρα εφηβικά που η κοινωνία διέπει

Έκλεισα μες στα μάτια μου το γκρίζο και το μαύρο

Έντυσα στ’ άσπρα την ψυχή, νομίζοντας πως θα ‘βρω

Αγάπη, ήθος, λεβεντιά κι όσα μου ‘χουν διδάξει

Δάσκαλοι άρτιας διδαχής μα άπειροι στην πράξη

 Ξέρω πως λάθη έκανα πολλά στο πέρασμά μου

Κι αν πίστεψα σ’ ιδανικά ήταν η συμφορά μου

Τώρα πατρίδα μου περνώ γυμνή μέσα απ’ αγκάθια

Πίνω νερό και πνίγομαι από τα κατακάθια

Μου δώσανε τον κόσμο τους για να δημιουργήσω

Μονάχα φρούδα όνειρα πως κάποτε θα ζήσω

Στο ψέμα, στην κατάντια μας και στη διαφθορά μας

Στηρίξαμε το όνειρο που βρήκαμε μπροστά μας

Τώρα κατηγορούμαστε για εθελοτυφλία

Συνένοχοι χριστήκαμε σε εσχάτη προδοσία

Του έθνους και της χώρας μας, προγόνων κι απογόνων

Περνάνε στα κατάστιχα θεσμούς χιλίων αγώνων

Εγώ όμως γεννήθηκα σε Χώρα τιμημένη

Κι η Ελλάδα μες στα στήθια μου χτυπά στεφανωμένη

Το παρελθόν μου δεν ξεχνώ όσο κι αν προσπαθούνε

Με την μπιστόλα μου σιμά σαν έρθουν θα με βρούνε.

7/6/2011

Για το καλό μου

Θέλω να πω πως όλα πλέον έιναι εντάξει
Για το καλό μου τα 'χω όλα πια σε τάξη
Τίποτα πια δε με πονά και δε μ' αγγίζει
Τρέχω να φτάσω αυτήν την γη που όλο γυρίζει

Θέλω να πω πως οι πληγές μου δε ματώνουν
Κι οι ενοχές μου σαν παιδί δε με μαλλώνουν
Τα έχω βρει με τον παράλογο εαυτό μου
Κι όλα καλώς, βαίνουν γοργά για το καλό μου

Θέλω να πω πως κάνω όνειρα και πάλι
Και βάζω μπρος για όσα είχα αναβάλει
Τα βήματά μου τα μετρώ και τα ζυγιάζω
Και μονοπάτι νέο, πήρα και χαράζω

Θέλω να πω πως δεν θυμάμαι την μορφή σου
Σαν σε αγκάλιαζα και σου 'λεγα "κοιμήσου"
Και σαν ξενύχταγα στο πλάι σου φρουρός
Να σου θυμίζω πως δεν είσαι μοναχός

Θελω να πω κι άλλα πολλά μήπως πιστέψω
Πως είναι αλήθεια ότι δε θα επιστρέψω
Θέλω να πω, θέλω να γράψω, να ξορκίσω
Αυτά που έζησα κι αυτά που δε θα ζήσω.

"Στη ζωή που άφησα πίσω μου"

Συνάντηση

Εφηβική αυτή η ανάμνηση του πόνου

Χάραξε πάνω μου ένα δρόμο κι όλο πάει

Μπαίνω στη μήτρα ονειρώξεων και στου γόνου

Πατώ τα βήματα που όλο με κυνηγάει

Σώμα γυναίκας και ψυχή σαν περιστέρι

Ήταν θυμάμαι μέρα κοινή-συνηθισμένη

Ένιωσα πόνους σα να μ’ έσκιζε μαχαίρι

Με βρήκαν κάποτε στο πάτωμα ριγμένη

Μέσα στο αίμα που κυλούσε από ώρα

Είχε πνιγεί κάθε μου ευχή μελλοντική

Σα μεθυσμένη γύρναγα απ’ την κάτω χώρα

Φώναζα «Αντίο» σε μια αγέννητη ψυχή

Εκεί στο πάτωμα γνωρίστηκα μ’ εμένα

Σε μια συνάντηση που άργησε να ‘ρθει

Και μου φανέρωσα δειλά και φοβισμένα

Πως σα γυναίκα πια, σκότωσα το παιδί!