Χίλια χρόνια πριν...

 

Ήθελα να περνάω καλά
Να ζήσω κάθε ομορφιά
Χάθηκα μες στους ουρανούς
Παιδί, κανέναν δεν ακούς
 
Με οδηγό μου την καρδιά
Άνοιξα μόνη τα φτερά
Και δεν λογάριασα λεπτό
Που θα σταθώ και τι θα βρω
 
Μέσα μου το ‘ξερα καλά
Πόσο σκληρά, αναπόφευκτα
Κάθε ρυτίδα στην ψυχή
Θα πλήρωνα κάποια στιγμή
 
Το τίμημα είν’ ακριβό
Τον δρόμο πίσω για να βρω
Στους ώμους σήκωσα βαρύ
Σταυρό και κάθε μου ενοχή
 
Ξέρω δεν είμαι μόνο εγώ
Που μετανιώνω κι απορώ
Πως πέρασε έτσι μια ζωή
Λάθη, πληγές και μια φυγή
 
Τώρα στους δρόμους τριγυρνώ
Εκεί που ζούσα από μωρό
Κανείς δεν με γνωρίζει πια
Φίλη μου μόνο η μοναξιά
 
Να ζήσω θα ‘θελα ξανά
Χωρίς να νιώθω λησμονιά
Να ‘χα ακόμα μια ζωή
Που όμως θα ήταν αρκετή
 
Λείπεις εσύ, μια αγκαλιά
Της μάνας μου η μυρωδιά
Σαν πάρτυ έμοιαζε το  νυν
Μ’ αυτό ήταν χίλια χρόνια πριν...

 

 

Η φωτογραφία

 

Κι έτσι όπως κάθεσαι επάνω στο περβάζι
Κοιτάς αδιάφορα τ’ απέραντο κενό
Στο πρόσωπό σου ένα πένθιμο αγιάζι
Σε γυροφέρνει και σ’ αγγίζει στον λαιμό
 
Και σε κοιτάζω μέρες τώρα ν’ αγναντεύεις
Ίδιος να μοιάζεις μ’ Απολλώνιο Θεό
Και μες στο βάθος της ψυχής σου να γυρεύεις
Εκείνο τ’ όνειρο που τ’ άφησες μισό
 
Ποια ζεμπεκιά μες στο μυαλό στριφογυρίζει;
Βαρύς και σέρτικος στα στήθη σου ο καημός
Λόγια και στίχοι σ’ έσυραν σε μετερίζι
Ξενιτεμένος να παλεύεις μοναχός
 
Κι έτσι όπως κάθεσαι κοιτώντας απ’ την άλλη
Νομίζω ξάφνου θα γυρίσεις να με δεις
Τρέμει η ψυχή, η αγωνία μου μεγάλη
Άραγε θα ‘μαι ένας λόγος να χαρείς;
 
Μ’ αυτό ποτέ δεν θα το μάθω
Δίπλα σου σαν σκιά θα υπάρχω
Μέσα σε μια φωτογραφία
Έκλεισε μία ιστορία....
 
 
19/10/23 

Νικητές ή ηττημένοι;

 

Νικητές ή ηττημένοι; Το ερώτημα απλό
Τώρα μόνο απομένει τι απ’ τα δύο απαντώ
Άραγε αυτοί που μένουν, να ‘ναι και οι λογικοί;
Ή αυτοί που πριν να φύγουν, πέθαναν μες στην ψυχή;
 
Διαιρούμαι και σπουδάζω και δουλεύω ολημερίς
Πληρωμένος, χρεωμένος, δούλος οποίας πατρίς;
Ξεροκάματα μου δίνουν και δήθεν επιλογές
Για ποδόσφαιρο μαλώνω, πάρκινγκ και για εκλογές
 
Και ζω δίχως πια όνειρα, ελπίδα και σκοπό
Κι αυτό το λεν κάποιοι ζωή, όνειρο ιδανικό
Ζηλεύω όμως τους ρέμπελους, αλκοόλες και τρελούς
Που φύγανε αρνούμενοι να ζουν μες στους νεκρούς.
 
 
 
Τσακίρη Χαρά
 
18/10/23

Ρουτίνα

 

Ένα πρωί ακόμα, με νυσταγμένο σώμα
Σηκώνομαι κομμάτια, κοιτιέμαι μες στα μάτια
Σαν κάτι μου θυμίζω, στον νου μου αρμενίζω
Πλένομαι και ξυπνάω, τα ρούχα μου φοράω
 
Πηγαίνω στην κουζίνα, ίδια πάλι ρουτίνα
Όλα να τ’ ετοιμάσω, τις κάλτσες μην ξεχάσω
Τσιγάρα...τα κλειδιά μου, την άδεια την καρδιά μου
Στέκομαι στον καθρέφτη, το make up πολύ τρέχει
 
Βάφω την μοναξιά μου, που είναι τα γυαλιά μου;;;
Στραβώθηκα, δεν βλέπω, διπλό S.O.S. εκπέμπω
Μες στην θολή μου σκέψη, κάτι είχα γυρέψει
Α! Το εισπνεόμενό μου, τα χάπια για καλό μου
 
Βγαίνω... διπλά κλειδώνω, κάνοντας τον σταυρό μου
Μπαίνω μες στο γραφείο, βλέπω παπούτσια δύο...
Ένα καφέ-μπορντό κι ένα μαύρο φορώ
Αρχίζω να γελάω, την γκίνια μου γλεντάω!
 

Ένα σύνηθες ξεκίνημα της μέρας μου στις 3 τα ξημερώματα
 
17/10/23

 

Eίσαι πάντα εδώ

Δεν το ξέρεις όμως είσαι πάντα εδώ
Σα φωτιά, σαν ένα φως πάντ’ αναμμένο
Μία σκέψη που στοιχειώνει το μυαλό
Σαν καράβι, στο λιμάνι μου δεμένο
 
Δεν το ξέρεις όμως πέρασα πολλά
Τον Σταυρό μου χρόνια τώρα υπομένω
Θύμησες κι όνειρα τρύπια συντροφιά
Κι ένα σώμα που το σέρνω ξεφτισμένο
 
Δεν το ξέρεις όμως σ' είχα συντροφιά
Της ψυχής μου ξάρτι πάντα ανοιγμένο
Και ταξίδευα στου τότε τα στερνά
Με φουρτούνες σ’ όνειρο ξενιτεμένο
 
Δεν το ξέρεις μα σ’ αγάπησα τρελά
Δίχως τίποτε ποτέ να περιμένω
Και στα μάτια μου δεν έμεινες σκιά
Μα ένα φως αχνό που καίει πάντα θλιμμένο
 
Απλά έμαθα να μην σε περιμένω....

Εμπνευσμένο απο τους στίχους του  Γιώργου Ντέρου...

Άρτεμις

Και με κοιτούν τα δυο μεγάλα σου τα μάτια
Πόσα τα λάθη μου και πόσα τα σωστά;
Και μου θυμίζουν κάπως, κάποτε και κάποια
Που είχε ζήσει ψέματα αληθινά
 

Και τι να πω που δεν τα είπαν, δεν τα ‘γράψαν
Πόσες ευχές, πόσες συγγνώμες, μιαν ευχή;
Το νόημα όλες οι λέξεις μου το ‘χάσαν
Και ξαναρχίζω πάλι γράφω απ’ την αρχή
 

Και τι να νιώσω πιο πολύ που δεν υπάρχει
Εσύ η θάλασσα, η γη κι ο ουρανός
Κι ότι ‘ναι να ‘ρθει, οι αλήθειες μου σαν βράχοι
Θα υψωθούνε μπρος σου αδέκαστος φρουρός

Όλα τα λάθη μου ελπίζω να ξεχάσεις
Μόνον οι όμορφες να μείνουνε στιγμές
Κι από την πόρτα μας γυναίκα σαν περάσεις
Σαν φυλαχτό σου οι αμέτρητες χαρές...

 

10/10/23

Τσακίρη Χαρά

 

“ Στην κόρη μου”

 

Μνήμες ξεχασμένες σε καμβά

 

Μες σε χαλάσματα, σε μνήμες ξεχασμένες

Στου Ηλυσίου το παλιό αρχοντικό

Η περιέργεια και δυο σκιές κρυμμένες

Με προσκαλούσαν απαντήσεις για να βρω

Εκεί στο κέντρο του χαμού και της αγάπης

Χορεύουν χρώματα επάνω στο κενό

Στην μελωδία της χαμένης αυταπάτης

Και στροβιλίζουν σαν σε tanda του τανγκό

Οι τοίχοι γέμισαν ζωή απ’ αναμνήσεις

Ανάσες κλέψαν απ’ το χρώμα στον καμβά

Και την ψυχή σου αν το θες θα την γνωρίσεις

Φτάνει να σπάσεις τα αέναα δεσμά

Εμπνευσμένο από το αριστούργημα " Echoes of Elysium " του Ηλία Β.

Τσακίρη Χαρά

8/10/23

Η καρδιά σου....

 

Κι έφτασε εκείνη η ώρα που φοβοσουνα όσο τίποτα άλλο κι όμως την περίμενες.... ήρθε η ώρα του χωρισμού
Το έβλεπες το τελευταίο διάστημα στον τρόπο του, στα λόγια του, στα μάτια του ότι θα φύγει....
Στο έλεγε κι εκείνη η ηλιθια φωνή μέσα σου που δεν σταματάει να μιλάει αλλά εσύ την αγνοείς πεισματικά χρόνια τώρα...
Πήρε τα πράγματα του  -  μια ακόμη φορά και τελευταία όμως  - αφησε τα κλειδιά σου πάνω στο τραπέζι κι έκλεισε έτσι απλά την πόρτα πισω του....
Το είχες ξαναζήσει αυτό αρκετές φορές μα αυτή το ξερες ότι ήταν η τελευταία.... όχι γιατί εκείνος το ήθελε αλλά γιατί, αυτήν την φορά, το ήθελες εσύ...
Ούτε δάκρυα μείναν πια ούτε ευχές να του πεις ούτε κατάρες ούτε λόγια περιττά ούτε παρακάλια.... τίποτα!!!
Ενα τίποτα τόσο μεγάλο σαν κ αυτό που άφησε μέσα σου....
Σε άδειασε φιλενάδα κι εσύ απλα κοιτούσες, σε διέλυσε φιλενάδα γιατί εσύ του έδωσες αυτό το δικαίωμα,  σε ξεφτιλίσε φιλενάδα γιατί εσύ του έδωσες τα "οπλα" να το κάνει,  σε χρησιμοποίησε φιλενάδα γιατί εσύ του το επετρεψες....
Και τώρα αναρωτιέσαι γιατι;;; Αυτό το γαμημενο το γιατί πάντα... μα δεν υπάρχει γιατί στην ουσία, όλα τα βλέπουμε από την αρχή αλλά θέλοντας να ζήσουμε το "όνειρο " μπας και βγει αυτήν την φορά αληθινό,  παραβλεπουμε και δεχόμαστε όσα δεν θα έπρεπε....
Τι ρωτάς λοιπόν γιατι;;;
Εσύ φταις!!!  Εκείνος έκανε την "δουλεια" του μια χαρά.... μάγκας ήρθε, μάγκας έφυγε.... εσύ τι εκανες πες μου.... δέχτηκες τα πάντα και τώρα πας και να κλαφτεις;;; Μην τολμήσεις!!!!
Ποιος σου είπε ότι ανοίγουμε τα χαρτιά μας ακόμα κι όταν ερωτευτούμε τρελά;;; Ποιος σου είπε ότι δίνουμε ψυχή και σώμα χωρίς πρώτα να δούμε,  να νιώσουμε, να ελέγξουμε τι παίζει με τον τύπο αυτό!!! Ποιος σου είπε ότι μπορείς να αφηνεσαι έτσι απλά σε ξένα χέρια που δεν γνωρίζεις τίποτα γι αυτά.;;;; Ποιος σου είπε ότι οι άλλοι είναι σαν κι εσένα;;;; Ποιος σου είπε ότι οι άλλοι είναι ειλικρινης;;;; Ποιος σου είπε ότι οι άλλοι όσα λένε τα εννοούν κιολας;;;
Ξυπνααααα!!!! Ξυπνα επιτέλους!!!
Σταμάτα να χαριζεσαι άνευ όρων και να σκορπίζεσαι.... εσύ δεν είσαι έτσι.... πότε δεν ήσουν....
Ξέρω, ξέρω.... μην κλαις τώρα... λίγη αγάπη ζήτησες και ούτε τα ψίχουλα δεν σε άφησαν να χαρείς.... ξέρω πως πονάς.... αλλά θα περάσει κι αυτό κάποια στιγμή όπως και όλα τα άλλα όπως τόσα άλλα.... κάνε μόνο λίγο κουράγιο κι άσε τον χρόνο να σε αγκαλιάσει τρυφερά  - μιας και κάνεις άλλος δεν το έκανε -  κι όλα θα περάσουν..... στο υπόσχομαι...... όπως κάθε φορά....


Η καρδιά σου....


13/5/22
Τσακίρη Χαρά 

Της πίκρας τα βουνά

Άσκοπα φέρομαι τριγύρω απ’ τη ζωή μου

Και την τροχιά μου να βαστάξω δεν μπορώ

Εκτροχιάζομαι και σπάω τη σιωπή μου

Κάποτε πίστευα πως είχα έναν σκοπό

Έρχομαι μέσα από στιγμές στραγγαλισμένες

Που ηθικός τους αυτουργός είμαι εγώ

Κάποτε έλεγα πως θα ‘ρθουν καλές μέρες

Τώρα οι πίκρες μου παίζουν κυνηγητό

Άθελα ακούμπησα την τύχη κάποια μέρα

Δεν ήταν σκόπιμο Κύριοι, ομολογώ!

Καταδικάστηκα από μάνα και πατέρα

Μέσα μου πάντοτε να ζω μ’ ένα κενό

Έρχονται – φεύγουνε μέρες σ’ αυτήν την πλάση

Κι όμως αφήνουν έναν κόκκο τη φορά

Καθένας δίνεται στον ουρανό να φτάσει

Χτίζοντας μόνος του της πίκρας τα βουνά

30/1/2009

Α το στερητικό

Ανακατεύομαι στο δήθεν και το πως
Στα μαύρα ντύθηκα να δένει κι ο λυγμός
Μέσα στου Είναι κατεβαίνω τα σκαλιά
Θυμάμαι έδινα κι ας έχανα πολλά

Απολυμαίνω της ψυχής μου τον γιακά
Θέλω να δείχνω καθαρή σαν ξαστεριά
Μέσα μου φίμωσα και κείνο το παιδί
Να μην τ' ακούω να γελά βράδυ-πρωί

Αναστατώνω των δακρύων την πηγή
Κάποτε έπινα κι έλεγα μιαν ευχή
Τώρα με λάσπη καθαρίζω την ματιά
Έπαψα χρόνια πριν να βλέπω καθαρά

Αφηρημένα μες στα μάτια σε κοιτώ
Άργησαν μέσα μου τα όσα λαχταρώ
Μη με ρωτάς αν χαίρομαι με την στιγμή
Μία ζωή ίσως και να ΄ναι αρκετή........


31/01/2014