Εγω το μπόρεσα

 

Μπόρεσα και μπήκα στην ζωή σου
Τρύπωσα από μια μικρή ρωγμή
Γνώρισα φωτιές, την κόλαση σου
Γεύτηκα την κάθε σου εκδοχή

Έζησα όλες τις καταστροφές μου
Είδες της ψυχής μου τα κενά
Άφησα να πέσουν οι άμυνές μου
Έχανα! Το γνώριζα καλά

Μπόρεσα να ζήσω δύο κομμάτια
Θέλησα και το 'κάνα κι αυτό
Έκλεισα το φως και στα σκοτάδια
Βρήκα τρόπους για να σ' αγαπώ

Εγώ σε διάλεξα να με διαλύσεις
Εγώ το μπόρεσα και το μπορώ
Όσα σου χάρισα να τα κρατήσεις
Κι εγώ να φύγω, να σ 'αρνηθώ

Εγώ το μπόρεσα να σε ξηλώσω
Από την φόδρα του μυαλού
Τα όνειρα μας να ξεκουμπώσω
Να σε χαρίσω κάπου αλλού

24/4/4/25  -  Τσακίρη Χαρά

Ένα τραίνο

 

Ένα τραίνο να με πάρει μακριά
Σ'εναν κόσμο δίχως μάσκες και ψευτιά
Ένα τραίνο για έναν κόσμο ουτοπικό
Που ονειρεύτηκα πως κάποτε θα βρω

Πέρασαν τόσα βαγόνια στην σειρά
Κι εγώ ένιωθα σαν να με προσπερνά
Μια ζωή και τ' όνειρά μου, φορτωμένα
Σε άδειες θέσεις μ' εισιτήρια ληγμένα

Ένα τραίνο να περάσει λαχταρώ
Να με πάει σ ' έναν κόσμο αληθινό
Να γελάω και να ζω κάθε στιγμή
Να μην πρέπει να 'μαι πάντα δυνατή

Περιμένω χρόνια τώρα στον σταθμό
Και κουράστηκα πολύ να καρτερω
Μια θέση και για μένα να βρεθεί
Για έναν κόσμο που ονειρεύτηκα πολύ

Κι είμαι σίγουρη πως είναι κάπου εκεί...

Στοργή

Πάνω στα χείλη ξεψυχά ένα “γιατί;”
Κι ένα τραγούδι άτιτλο απ’ την αρχή
Τα μάτια φόρεσαν τα μαύρα, τα σταχτιά
Και μία θλίψη που δεν βάσταξε η καρδιά

Μόνη γυρνώ μέσα στις μνήμες του ποτέ
Την πίκρα γεύομαι, φλυτζάνι με καφέ
Κι όσο δεν έφταιξα, πληρώνω πολλαπλά
Αυτά που αγάπησα, ψέμματα αληθινά

Κακό να ξέρεις ν’ αγαπάς από ψυχής
Κακό να νοιάζεσαι, να δίνεις, να μπορείς
Αυτοί που παίρνουνε, ζητούν κάθε στιγμή
Φταις σαν ταΐζεις την μαυρίλα με στοργή.

 

 

Τρύπιες Ψυχές

Δεν καταφέραμε να δούμε την ουσία

Κοιτώντας κάπως μ' αδιάφορες ματιές

Σαν μαύρο σύννεφο χωρίς καμιά αιτία

Απλά εμφανίστηκε και χάθηκε στο χθες

Δεν καταφέραμε κατάματα να δούμε

Αυτό το μαύρο που κρυβόταν σαν χτικιο

Μες στα σκοτάδια μας δεν ψάξαμε να βρούμε

Πως θα γεννησουμε γαλάζιο ουρανό

Δεν καταφέραμε να πούμε απλές αλήθειες

Μικρές κι ασήμαντες τις συραμε στη γη

Κάναμε φίλες μας αρρώστιες και συνήθειες

Και απορούμε με όσα ζούμε απαθή

Μας καταφέρανε χτυπήματα μοιραία

Και μας τρυπήσανε για πάντα την ψυχή

Τ'  άσχημα ντύθηκαν με ψέματα ωραία

Κι εξαφανίστηκαν αξίες κι ηθική

Τρύπιες ψυχές που ζουν σε γυάλινο κλουβί....

10/1/24

 

Η αγάπη μας...

 Η αγάπη μας...

Έζησε νύχτες σε σεντόνια ιδρωμένα

Και τσαλακωθηκε ανάμεσα σε αυτά
Γυμνή κι απέριττη μας κοίταζε σαν ένα
Όταν χανόμασταν στην δίνη που γεννά

Η αγάπη μας....
Η μόνη αλήθεια που δεν πρόκειται να σβήσει
Κάθε στιγμή... ένας αιώνας, μια ζωή
Με τα υγρά της χείλη μας είχε φιλήσει
Κι οι μυρωδιές μας ενώθηκαν εσαεί

Η αγάπη μας...
Έργο βουβό μόνο με αισθήματα κι αφή
Κι ένα τραγούδι που κάνεις δεν έχει πει
Ενα στιχάκι μεθυσμένο πριν γραφτεί
Πάνω σε μια χαρτοπετσέτα και σκιστεί

Η αγάπη μας....
Έζησε μέσα σε μεγάλα και μικρά
Πότε δεν έδωσε λίγα ή τα μισά
Ήταν αλήθεια, σώμα, χρώμα και πνοή
Κι ολα τα λόγια που κάνεις μας δεν θα πει

Η αγάπη μας....
χάθηκε ετσι απλά.... ημέρα Κυριακή...

Άστεγη

 

Βρέχει και σήμερα και ρίχνει αστραπές
Και σε θυμάμαι “μη φοβάσαι” να μου λες
Και σε κοιτώ, δίπλα μου κάθεσαι ξανά
Ήρθες και πάλι σαν σκιά για συντροφιά

Κάθεσαι πάλι εκεί στην γνώριμη γωνιά
Καπνίζεις, σκέφτεσαι και δεν βγάζεις μιλιά
Και σε κοιτώ σαν να μην έφυγες ποτέ
Δίπλα σου πάντοτε μια κούπα με καφέ

Από το μπάνιο μου φωνάζεις για να ‘ρθω
Τρίβω την πλάτη σου και πονηρά γελώ
Κάνεις χαζά κι ενώ γελάμε σαν παιδιά
Κλείνω τα μάτια μου και πάλι… ερημιά

Ξαπλώνω μόνη μου στον καναπέ εκεί
Εκεί που μάθαμε αγάπη τι θα πει
Το μαξιλάρι σου έχω τώρα συντροφιά
Με την κουβέρτα σου σκεπάζω ότι πονά

Και μ’ αγκαλιάζεις μες στον ύπνο σου σφιχτά
Μ’ άφησες άστεγη και βρέχει δυνατά...

Λυπάμαι τόσο...

 

Λυπάμαι τόσο...

Που δεν κατάφερα όσα θέλεις να σου δώσω
Κι όλα όσα ένιωσα, δεν ένιωσες στο τόσο
Με κατακρίνεις, με πονάς και τι να σώσω;
Όσα μου στέρησες δεν θα σου τα χρεώσω
Απλά σ’ αφήνω μες σε θύμησες παλιές

Και θα θυμάμαι...

Τις λίγες όμορφες στιγμές και ας πονάνε
Θα κλέβω λίγο απ’ το χθες και θα κοιμάμαι
Πάνω στα όνειρα που έγιναν πληγές
Δεν με λογάριασες σωστά και δες μιλάμε 
Σαν ξένοι τώρα πια με τακτ κι υπεκφυγές

Απλά λυπάμαι...

Που την σελίδα μας για πάντα την γυρνάμε
Κι όλα εκείνα που με χρέωσες φοβάμαι
Θα ‘ρθει μια μέρα όνειρα που θα μετράμε
Και δεν θα έρχονται όσο και να το θες
Αυτά που άφησες και πλήγωσες στο χθες

Όλα ένα ψέμα

Να του πείτε είμαι εντάξει
Όλα τα ‘βαλα σε τάξη
Κι έχω πια μια όμορφη ζωή
Να του πείτε πως γελάω
Και εμένα αγαπάω
Έμαθα να ζω κάθε στιγμή

Μην του πείτε πως δεν βγαίνω
Και στο σπίτι μόνη μένω
Κλαίγοντας τα βράδια σαν παιδί
Το χαμόγελο έχω χάσει
Πάτο λένε έχω πιάσει
Και πονάω τώρα πιο πολύ


Μα η αλήθεια θα ‘ναι πάντοτε αυτή...

Πόσα η καρδιά ν’ αντέξει
Που σου κρατά μια θέση
Και περιμένει πίσω για να ‘ρθεις
Όσα ψέματα κι αν λέω
Για ‘σένα αναπνέω
Αυτά που νιώθεις πως να τ’ αρνηθείς;


Να του πείτε δε με νοιάζει
Με ποια ζει, ποιαν αγκαλιάζει
Ή ξυπνάει μόνος το πρωί
Μέσα μου έχει τελειώσει
Και δεν έχω ξανανιώσει 
Τόσο ελεύθερη και δυνατή

Σε μια στιγμή

 

Θυμάμαι μια ζωή να προσπαθώ
Θυμάμαι ν’ αγωνίζομαι για όλα
Θυμάμαι πόσο ξέχασα να ζω
Σαν deja vu σε δρόμο καρμανιόλα

Ξεχάστηκα σαν να ‘μουνα παιδί
Σ’ αλάνες σαν αρένες με θηρία
Στις μάχες πάντα ήμουν δυνατή
Πολέμαγα με πάθος και μανία

Τον δρόμο μου τον έχανα συχνά
Και πάντα σ’ αδιέξοδα με φόρα
Σαν έπεφτα, ένιωθα την χαρά
Που γλίτωσα αλώβητη απ’ όλα

Το πλήρωμα του χρόνου όμως εκεί
Με κοίταζε που δεν τα παρατούσα
Κι όσα δεν φέρνει ο χρόνος, μια στιγμή
Και ξέχασα ποια νίκη διεκδικούσα

Συγχώρα με που κλαίω σαν παιδί

Δεν έμαθα ποτέ μάχες να χάνω

Κι αν έχει το σαρκίο μου φθαρεί 

Συγχώρα με, μα πίσω εγώ δεν κάνω!

Απ' την αρχή

 

Πάλι τα ίδια να περνάς
Να ξεκινάς, να προχωράς
Πάλι τα ίδια απ’ την αρχή
Χίλιες φυγές και μια ζωή
 
Δένω έναν κόμπο την καρδιά
Κοιτώ στα μάτια τα παλιά
Τα χείλη σφίγγω να πνιγεί
Το δάκρυ μου κι ένα γιατί
 
Ξέρω πως πλέον είν’ αργά
Μου το ψιθύρισε η καρδιά
Μάταια όταν προσπαθείς
Κουράζεσαι κι αποχωρείς
 
Κανένας δεν υποχωρεί
Χάθηκαν κι οι συμβιβασμοί
Συζήτηση σχεδόν καμιά
Μια σου και μία μου ξανά
 
Μονάχα ο εγωισμός
Κύριος κι άρχων οδηγός
Στις σχέσεις πάντα κυριαρχεί
Κι άκρη δε βγαίνει όσο ζει
 
Καθένας θέλει κι απαιτεί
Όσα έμαθε από παιδί
Πίσω στα θέλω του κανείς
Και είναι μόνο ν’ απορείς
 
Που πήγε η αγάπη ρε παιδιά;
Πως ζούμε μες στην μοναξιά;
Που πήγαν λόγια, ιδανικά;
Πως ζούμε πια χωρίς καρδιά;
 
Πως και γιατί και όπου βγει...
Πάμε σου λέω απ’ την αρχή...

Άδεια Χέρια

Τα χέρια μου πια άδεια και βουβά
Θλιμμένα με κοιτούν κι απορημένα
Ρυτίδιασαν στου χρόνου τα μισά
Και γέρασαν στο πλάι κρεμασμένα

Μου μίλαγαν το βράδυ σιωπηλά
Άλλοτε με χαρά εκστιασιασμένα
Και άλλοτε με πόνο φωναχτά
Ζητούσαν εξηγήσεις θυμωμένα

Περάσανε τα χρόνια βιαστικά
Με μύριες αναμνήσεις χαραγμένα
Τα σφίγγω και χτυπάω στα τυφλά 
Την μοίρα μου και όλα τα γραμμένα

Λυπάμαι που δεν μου ‘μεινε καρδιά

Μόνο δυο χέρια ταλαιπωρημένα 

Που αγκάλιασαν και κράτησαν σφιχτά 

Όλα όσα δεν ήτανε για εμένα.

Νίκη

Γελάς και κρύβεις το σκοτάδι το πυκνό
Στον νου π’ απλώνεται και κάθε κύτταρό σου
Τις απουσίες σου στα βλέφαρα μετρώ
Στα μαύρο πνίγηκε το κάθε τι δικό σου
 
Στο πρόσωπό σου που όλο νάζι μου μιλά
Θαρρείς κρεμάστηκαν στιγμές, ώρες κι αιώνες
Κάθε σου ανάμνηση, χρεώθηκε ακριβά
Τα καλοκαίρια σου σαν πένθιμοι χειμώνες
 
Κι όλο γελάς κι όλα μου λες καλά θα πάνε
“ Κοίτα μπροστά κι όλα όσα φύγαν δε γυρνάνε
   Θα ‘ρθούνε μέρες δίχως άλλη τρικυμία
   Ζούμε στο τώρα κι αυτό έχει μόνο αξία”
 
Και σε κοιτάζω με τα μάτια βουρκωμένα
Πόνεσες ίσως πιο πολύ απ’ τον καθένα
Κι όμως στα μάτια σου η λαμψη με θαμπώνει
Πιο δυνατή σε κάνει ότι σε σκοτώνει....   τελικά....

Αφιερωμένο και γραμμένο για έναν από τους πιο δυνατούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει σε αυτήν την πλάση κι έχω την τύχη να την αποκαλώ "φίλη μου".... στην Νίκη μου ( scarlet1977 )

Χίλια χρόνια πριν...

 

Ήθελα να περνάω καλά
Να ζήσω κάθε ομορφιά
Χάθηκα μες στους ουρανούς
Παιδί, κανέναν δεν ακούς
 
Με οδηγό μου την καρδιά
Άνοιξα μόνη τα φτερά
Και δεν λογάριασα λεπτό
Που θα σταθώ και τι θα βρω
 
Μέσα μου το ‘ξερα καλά
Πόσο σκληρά, αναπόφευκτα
Κάθε ρυτίδα στην ψυχή
Θα πλήρωνα κάποια στιγμή
 
Το τίμημα είν’ ακριβό
Τον δρόμο πίσω για να βρω
Στους ώμους σήκωσα βαρύ
Σταυρό και κάθε μου ενοχή
 
Ξέρω δεν είμαι μόνο εγώ
Που μετανιώνω κι απορώ
Πως πέρασε έτσι μια ζωή
Λάθη, πληγές και μια φυγή
 
Τώρα στους δρόμους τριγυρνώ
Εκεί που ζούσα από μωρό
Κανείς δεν με γνωρίζει πια
Φίλη μου μόνο η μοναξιά
 
Να ζήσω θα ‘θελα ξανά
Χωρίς να νιώθω λησμονιά
Να ‘χα ακόμα μια ζωή
Που όμως θα ήταν αρκετή
 
Λείπεις εσύ, μια αγκαλιά
Της μάνας μου η μυρωδιά
Σαν πάρτυ έμοιαζε το  νυν
Μ’ αυτό ήταν χίλια χρόνια πριν...

 

 

Η φωτογραφία

 

Κι έτσι όπως κάθεσαι επάνω στο περβάζι
Κοιτάς αδιάφορα τ’ απέραντο κενό
Στο πρόσωπό σου ένα πένθιμο αγιάζι
Σε γυροφέρνει και σ’ αγγίζει στον λαιμό
 
Και σε κοιτάζω μέρες τώρα ν’ αγναντεύεις
Ίδιος να μοιάζεις μ’ Απολλώνιο Θεό
Και μες στο βάθος της ψυχής σου να γυρεύεις
Εκείνο τ’ όνειρο που τ’ άφησες μισό
 
Ποια ζεμπεκιά μες στο μυαλό στριφογυρίζει;
Βαρύς και σέρτικος στα στήθη σου ο καημός
Λόγια και στίχοι σ’ έσυραν σε μετερίζι
Ξενιτεμένος να παλεύεις μοναχός
 
Κι έτσι όπως κάθεσαι κοιτώντας απ’ την άλλη
Νομίζω ξάφνου θα γυρίσεις να με δεις
Τρέμει η ψυχή, η αγωνία μου μεγάλη
Άραγε θα ‘μαι ένας λόγος να χαρείς;
 
Μ’ αυτό ποτέ δεν θα το μάθω
Δίπλα σου σαν σκιά θα υπάρχω
Μέσα σε μια φωτογραφία
Έκλεισε μία ιστορία....
 
 
19/10/23 

Νικητές ή ηττημένοι;

 

Νικητές ή ηττημένοι; Το ερώτημα απλό
Τώρα μόνο απομένει τι απ’ τα δύο απαντώ
Άραγε αυτοί που μένουν, να ‘ναι και οι λογικοί;
Ή αυτοί που πριν να φύγουν, πέθαναν μες στην ψυχή;
 
Διαιρούμαι και σπουδάζω και δουλεύω ολημερίς
Πληρωμένος, χρεωμένος, δούλος οποίας πατρίς;
Ξεροκάματα μου δίνουν και δήθεν επιλογές
Για ποδόσφαιρο μαλώνω, πάρκινγκ και για εκλογές
 
Και ζω δίχως πια όνειρα, ελπίδα και σκοπό
Κι αυτό το λεν κάποιοι ζωή, όνειρο ιδανικό
Ζηλεύω όμως τους ρέμπελους, αλκοόλες και τρελούς
Που φύγανε αρνούμενοι να ζουν μες στους νεκρούς.
 
 
 
Τσακίρη Χαρά
 
18/10/23

Ρουτίνα

 

Ένα πρωί ακόμα, με νυσταγμένο σώμα
Σηκώνομαι κομμάτια, κοιτιέμαι μες στα μάτια
Σαν κάτι μου θυμίζω, στον νου μου αρμενίζω
Πλένομαι και ξυπνάω, τα ρούχα μου φοράω
 
Πηγαίνω στην κουζίνα, ίδια πάλι ρουτίνα
Όλα να τ’ ετοιμάσω, τις κάλτσες μην ξεχάσω
Τσιγάρα...τα κλειδιά μου, την άδεια την καρδιά μου
Στέκομαι στον καθρέφτη, το make up πολύ τρέχει
 
Βάφω την μοναξιά μου, που είναι τα γυαλιά μου;;;
Στραβώθηκα, δεν βλέπω, διπλό S.O.S. εκπέμπω
Μες στην θολή μου σκέψη, κάτι είχα γυρέψει
Α! Το εισπνεόμενό μου, τα χάπια για καλό μου
 
Βγαίνω... διπλά κλειδώνω, κάνοντας τον σταυρό μου
Μπαίνω μες στο γραφείο, βλέπω παπούτσια δύο...
Ένα καφέ-μπορντό κι ένα μαύρο φορώ
Αρχίζω να γελάω, την γκίνια μου γλεντάω!
 

Ένα σύνηθες ξεκίνημα της μέρας μου στις 3 τα ξημερώματα
 
17/10/23

 

Eίσαι πάντα εδώ

Δεν το ξέρεις όμως είσαι πάντα εδώ
Σα φωτιά, σαν ένα φως πάντ’ αναμμένο
Μία σκέψη που στοιχειώνει το μυαλό
Σαν καράβι, στο λιμάνι μου δεμένο
 
Δεν το ξέρεις όμως πέρασα πολλά
Τον Σταυρό μου χρόνια τώρα υπομένω
Θύμησες κι όνειρα τρύπια συντροφιά
Κι ένα σώμα που το σέρνω ξεφτισμένο
 
Δεν το ξέρεις όμως σ' είχα συντροφιά
Της ψυχής μου ξάρτι πάντα ανοιγμένο
Και ταξίδευα στου τότε τα στερνά
Με φουρτούνες σ’ όνειρο ξενιτεμένο
 
Δεν το ξέρεις μα σ’ αγάπησα τρελά
Δίχως τίποτε ποτέ να περιμένω
Και στα μάτια μου δεν έμεινες σκιά
Μα ένα φως αχνό που καίει πάντα θλιμμένο
 
Απλά έμαθα να μην σε περιμένω....

Εμπνευσμένο απο τους στίχους του  Γιώργου Ντέρου...

Άρτεμις

Και με κοιτούν τα δυο μεγάλα σου τα μάτια
Πόσα τα λάθη μου και πόσα τα σωστά;
Και μου θυμίζουν κάπως, κάποτε και κάποια
Που είχε ζήσει ψέματα αληθινά
 

Και τι να πω που δεν τα είπαν, δεν τα ‘γράψαν
Πόσες ευχές, πόσες συγγνώμες, μιαν ευχή;
Το νόημα όλες οι λέξεις μου το ‘χάσαν
Και ξαναρχίζω πάλι γράφω απ’ την αρχή
 

Και τι να νιώσω πιο πολύ που δεν υπάρχει
Εσύ η θάλασσα, η γη κι ο ουρανός
Κι ότι ‘ναι να ‘ρθει, οι αλήθειες μου σαν βράχοι
Θα υψωθούνε μπρος σου αδέκαστος φρουρός

Όλα τα λάθη μου ελπίζω να ξεχάσεις
Μόνον οι όμορφες να μείνουνε στιγμές
Κι από την πόρτα μας γυναίκα σαν περάσεις
Σαν φυλαχτό σου οι αμέτρητες χαρές...

 

10/10/23

Τσακίρη Χαρά

 

“ Στην κόρη μου”

 

Μνήμες ξεχασμένες σε καμβά

 

Μες σε χαλάσματα, σε μνήμες ξεχασμένες

Στου Ηλυσίου το παλιό αρχοντικό

Η περιέργεια και δυο σκιές κρυμμένες

Με προσκαλούσαν απαντήσεις για να βρω

Εκεί στο κέντρο του χαμού και της αγάπης

Χορεύουν χρώματα επάνω στο κενό

Στην μελωδία της χαμένης αυταπάτης

Και στροβιλίζουν σαν σε tanda του τανγκό

Οι τοίχοι γέμισαν ζωή απ’ αναμνήσεις

Ανάσες κλέψαν απ’ το χρώμα στον καμβά

Και την ψυχή σου αν το θες θα την γνωρίσεις

Φτάνει να σπάσεις τα αέναα δεσμά

Εμπνευσμένο από το αριστούργημα " Echoes of Elysium " του Ηλία Β.

Τσακίρη Χαρά

8/10/23

Η καρδιά σου....

 

Κι έφτασε εκείνη η ώρα που φοβοσουνα όσο τίποτα άλλο κι όμως την περίμενες.... ήρθε η ώρα του χωρισμού
Το έβλεπες το τελευταίο διάστημα στον τρόπο του, στα λόγια του, στα μάτια του ότι θα φύγει....
Στο έλεγε κι εκείνη η ηλιθια φωνή μέσα σου που δεν σταματάει να μιλάει αλλά εσύ την αγνοείς πεισματικά χρόνια τώρα...
Πήρε τα πράγματα του  -  μια ακόμη φορά και τελευταία όμως  - αφησε τα κλειδιά σου πάνω στο τραπέζι κι έκλεισε έτσι απλά την πόρτα πισω του....
Το είχες ξαναζήσει αυτό αρκετές φορές μα αυτή το ξερες ότι ήταν η τελευταία.... όχι γιατί εκείνος το ήθελε αλλά γιατί, αυτήν την φορά, το ήθελες εσύ...
Ούτε δάκρυα μείναν πια ούτε ευχές να του πεις ούτε κατάρες ούτε λόγια περιττά ούτε παρακάλια.... τίποτα!!!
Ενα τίποτα τόσο μεγάλο σαν κ αυτό που άφησε μέσα σου....
Σε άδειασε φιλενάδα κι εσύ απλα κοιτούσες, σε διέλυσε φιλενάδα γιατί εσύ του έδωσες αυτό το δικαίωμα,  σε ξεφτιλίσε φιλενάδα γιατί εσύ του έδωσες τα "οπλα" να το κάνει,  σε χρησιμοποίησε φιλενάδα γιατί εσύ του το επετρεψες....
Και τώρα αναρωτιέσαι γιατι;;; Αυτό το γαμημενο το γιατί πάντα... μα δεν υπάρχει γιατί στην ουσία, όλα τα βλέπουμε από την αρχή αλλά θέλοντας να ζήσουμε το "όνειρο " μπας και βγει αυτήν την φορά αληθινό,  παραβλεπουμε και δεχόμαστε όσα δεν θα έπρεπε....
Τι ρωτάς λοιπόν γιατι;;;
Εσύ φταις!!!  Εκείνος έκανε την "δουλεια" του μια χαρά.... μάγκας ήρθε, μάγκας έφυγε.... εσύ τι εκανες πες μου.... δέχτηκες τα πάντα και τώρα πας και να κλαφτεις;;; Μην τολμήσεις!!!!
Ποιος σου είπε ότι ανοίγουμε τα χαρτιά μας ακόμα κι όταν ερωτευτούμε τρελά;;; Ποιος σου είπε ότι δίνουμε ψυχή και σώμα χωρίς πρώτα να δούμε,  να νιώσουμε, να ελέγξουμε τι παίζει με τον τύπο αυτό!!! Ποιος σου είπε ότι μπορείς να αφηνεσαι έτσι απλά σε ξένα χέρια που δεν γνωρίζεις τίποτα γι αυτά.;;;; Ποιος σου είπε ότι οι άλλοι είναι σαν κι εσένα;;;; Ποιος σου είπε ότι οι άλλοι είναι ειλικρινης;;;; Ποιος σου είπε ότι οι άλλοι όσα λένε τα εννοούν κιολας;;;
Ξυπνααααα!!!! Ξυπνα επιτέλους!!!
Σταμάτα να χαριζεσαι άνευ όρων και να σκορπίζεσαι.... εσύ δεν είσαι έτσι.... πότε δεν ήσουν....
Ξέρω, ξέρω.... μην κλαις τώρα... λίγη αγάπη ζήτησες και ούτε τα ψίχουλα δεν σε άφησαν να χαρείς.... ξέρω πως πονάς.... αλλά θα περάσει κι αυτό κάποια στιγμή όπως και όλα τα άλλα όπως τόσα άλλα.... κάνε μόνο λίγο κουράγιο κι άσε τον χρόνο να σε αγκαλιάσει τρυφερά  - μιας και κάνεις άλλος δεν το έκανε -  κι όλα θα περάσουν..... στο υπόσχομαι...... όπως κάθε φορά....


Η καρδιά σου....


13/5/22
Τσακίρη Χαρά