Για ‘σένα αγρίμι

Αλήθεια, πες μου, ήσουν πάντοτε όπως τώρα;
Ηθοποιός, που αλλάζει μάσκα ανά μια ώρα;
Αγρίμι, μέσα σε παγίδα εγκλωβισμένο
Που παίζει θέατρο πως είναι πληγωμένο;

Στ’ αλήθεια, έχεις αγαπήσει ποτέ κάτι
Κάτι πιο πάνω από ‘σένα, όχι αυταπάτη;
Με τρόπο τέτοιο που η καρδιά σου να πονάει
Σαν από δίπλα σου, για λίγο ξεγλιστράει;

Μα, σε λυπάμαι τώρα πια σα σε θυμάμαι
Σαν τον ζητιάνο που στο δρόμο προσπερνάμε
Ναι, με συμπόνια και με οίκτο τον κοιτάζω
Μα, για τα λάθη του όλα φταίει και τον δικάζω

Μόνο ο οίκτος μου ‘χει μείνει για να νιώσω
Για ‘σένα αγρίμι, που προσπάθησα να σώσω
Μ’ αγάπη μόνο και με μάτια σφαλισμένα
Μα εσύ δεν έμαθες να νοιάζεσαι κανένα...

Χρυσός

Είπα δε γίνεται, θα φύγω πριν πονέσω
Μα ‘συ μου κράτησες το χέρι πιο σφιχτά
Είπα στο λίγο σου εγώ πώς να χωρέσω;
Κι είπες να πάψω και να μη ρωτάω πολλά

Ρ.
Εσύ με γνώριζες προτού με συναντήσεις
Όλα τα ήξερες και πώς να με κερδίσεις
Σ’ ένα παιχνίδι που ‘χες προμελετημένο
Μπήκα κι ας το ‘ξερα πως ήτανε στημένο

Κλεισμένα μάτια και με στόμα σφραγισμένο
Έμαθα δίπλα σου αγάπη να προσμένω
Λίγο-πολύ, δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω
Πόσα σου έδωσα και πόσα πήρα πίσω


Είχες τον τρόπο να με πείθεις με μια λέξη
Και μες στα χέρια σου στεγνός ήμουν πηλός
Μ’ έπλασες όπως είχες μέσα σου επιλέξει
Μα από χώμα πώς να λάμψω σα χρυσός;

Άγγελος

Χθες το βράδυ αργά
Είδα έναν άγγελο μ’ ολόλευκα φτερά
Και πήγαμε μαζί ταξίδι μακρινό
Στου ονείρου τον παράδεισο, εσένα για να βρω…

Μέσα απ’ του χρόνου τις στοές πετάξαμε μαζί
Γυρίσαμε πίσω στο χθες που είχε ξεχαστεί
Άνοιξε τις φτερούγες του και μ’ άφησε απαλά
Στάθηκε πλάι μου και είπε σιγανά :

Αυτή είσαι εσύ! Ένα κορίτσι όλο ζωντάνια και ψυχή
Αυτό είμαι ‘γω! Ένα αγόρι απ’ το χθες και σ’ αγαπώ
Σα μ’ άγγιζες, έπαιρνα μέσα μου του κόσμου τις πνοές
Κι ήταν για ‘μας, όλα τα αύριο που τώρα μου χρωστάς.

Σε κοίταξα, κι ήσουν εσύ ο άνθρωπος μου κι η ζωή
Με τύλιξες, σ’ ένα φως με λάμψη μαγική
Και ξύπνησα, μόνη και πάλι στο κρεβάτι το διπλό
Σου φώναξα, «Πάρε και ‘μενα να μου μάθεις να πετώ!»

Μα χάθηκες, όπως και τότε, στην απέραντη σιωπή
και άφησες αυτές τις λέξεις συντροφιά μου ως το πρωί:

Ξένο μου αίμα

Ξένο μου αίμα...κι όμως είμαστε σαν ένα
Κι ας μη σου μοιάζω..... Με τίποτα δε σε αλλάζω
Δίπλα μου μένεις... Καρτερικά και υπομένεις
Και με αφήνεις... Λάθη να κάνω, δε με κρίνεις
Κι όταν πονάω... Έχω εσένα και βαστάω
Κι όλα τ’ αντέχω... Δοξάζω την ζωή που σ’ έχω
Και την πρωτιά… σου έχω φυλάξει στην καρδιά…

Ξένο μου αίμα… όλα τα ξέρεις πια για μένα
Κι είσαι λιμένας… στο πέταγμα μου ο αγέρας
Δύναμη παίρνω… όταν στην αγκαλιά σου γέρνω
Είσαι ναός μου… κρυψώνα και φίλος δικός μου
Ξένο μου αίμα… είμαι η κόρη σου για ‘σένα
Πατέρας μου είσαι…. πάνω απ’ όλους και ηγείσαι
Κι ας λένε οι άλλοι… πως η αγάπη απλά δε φτάνει


Εγώ το ξέρω… και σ’ όσους λένε, τ’ αναφέρω
Πως είχα τύχη… ένα λαχείο να μου τύχει
Να ‘χω μπαμπά μου… -ούτε στα πιο τρελά όνειρα μου-
Ένα αστέρι…που τη μαμά μου βρήκε ταίρι!

Στον πατέρα μου.... ( το "πατριός" ποτέ μου δεν το δέχτηκα! )

Σκουπιδολόγια

Κι όπως βουλιάζαμε στα ίδια και τα ίδια
Τα λόγια αδειάζαμε σε κάδους, σα σκουπίδια
Τα παραχώναμε κάτω απ’ τις πολυθρόνες
Λόγια φαντάσματα, στοιχειώσαν για αιώνες

Και καρτερούσαμε την ποθητή την ώρα
Που αυτά που κρύβαμε, θα βγάζαμε στην φόρα
Πέρασαν μέρες, μήνες, χρόνια μα ακόμα
Αδημονώντας λόγια θάβουμε στο χώμα

Λόγια παράπονα, λόγια αγανακτισμένα
Λόγια που πλέον δε θυμίζουνε κανένα
Άλλαξες κι άλλαξα και τώρα τα πετάμε
Σκουπιδολόγια που ανείπωτα πατάμε

Κάποτε θέλαμε κι οι δυο να μας λυτρώσουν
Τώρα απλά, μην ειπωθούν και μας πλακώσουν
Τόσες στιγμές μας κρεμασμένες στο ταβάνι
Αυτοκτονήσαν κι ένας λόγος δε μας φτάνει.

Αφιερωμένο στον αδερφο μου.... και στα λογια του.... ανειπωτα και ειπωμενα!

Τελευταία λέξη

Πόσο με πόνεσε η τελευταία φορά
Που στο τηλέφωνο έκλαιγες σιωπηρά
Έτρεμες κι έλεγες μακριά μου πως πονάς
Κι η μόνη αλήθεια σου είναι, πως μ’ αγαπάς

Μα εγώ σκληρή, σα να ‘χα πέτρινη καρδιά
Ψυχρά μιλούσα με λόγια ψεύτικα, βαριά
Έλεγα τάχα δε με νοιάζει πως περνάς
Θα το αντέξεις - να το δεις - δε μ’ αγαπάς

Με τόσα ψέματα σου έκρυψα την αγάπη
Τα τόσα ψέματα μου έκανα αυταπάτη
Δεν βρήκα δύναμη, στην τελευταία μας λέξη
Να πω το πόσο σ’ αγαπώ κι ας είχες φταίξει

Αν ξαναγύριζα τον χρόνο στα παλιά
Δε θα σου μίλαγα ποτέ τόσο σκληρά
Και την συγγνώμη σου θα έκανα δεκτή
Για τελευταία λέξη, θα ‘στελνα μια ευχή!

Ένας μικρός ήλιος

Στάλαξες ήλιε μου το φως σου για να πιω
Και τώρα ομόφωτη στον κόσμο τριγυρνάω
Μα είναι δώρο και κατάρα ν’ αγαπώ
Αυτά που εσύ μ’ έχεις ορκίσει να φυλάω

Που να σταθώ και πώς να πιάσω μια ψυχή
Που μόλις πάω να πλησιάσω αυτή λιώνει
Και με φοβούνται οι μορφές σ’ αυτήν τη γη
Που αυτή η λάμψη μου, ποτέ της δεν τελειώνει

Στάλαξες μέσα μου τ’ αθάνατο σου πυρ
Κι έκαψε όνειρα, ενθύμια και μνήμες
Για σένα έφτασα σε τέλματος ναδίρ
Και δεν ξανάσμιξα με μέρες και με μήνες

Έχω παράπονα ήλιε μου, μα απορώ
Γιατί απ’ την λάμψη σου, σε μένα να χαρίσεις;
Μάλλον θα πίστεψες πως μου ‘κανες καλό
Γι’ αυτό δε ρώτησες πριν με υιοθετήσεις.

Σκοτωμένη σουφραζέτα

Πάλι σηκώθηκες στις έξι το πρωί
Σιγά-σιγά, να μην ξυπνήσουν οι λοιποί
Να μαγειρέψεις της ημέρας φαγητό
Το πρωινό για τα παιδιά να ‘ναι ζεστό

Θα τους ξυπνήσεις όλους μ’ ένα σου φιλί
Θα ετοιμάσεις και τα ρούχα στην στιγμή
Ενώ θα ντύνεσαι, θα βάφεσαι, θα τρως
Στο κολατσιό του άντρα σου, θα βάλεις σως

Πάλι θ’ αργήσεις στη δουλειά, πέντε λεπτά
Θα σε κοιτάνε οι υπόλοιποι στραβά
Κι αν φεύγεις πάντα από όλους πιο αργά
Αυτοί σου δείχνουν πως δεν κάνεις και πολλά

Σα θα σχολάσεις μες στο άγχος το γνωστό
Θα οδηγείς, σα να ‘σαι περιπολικό
Για να προλάβεις να μαζέψεις τα παιδιά
Από το μπάσκετ, το σχολείο, τη γιαγιά

Θα μπεις στο μπάνιο αφού όλοι κοιμηθούν
Έχουνε φάει, έχουν διαβάσει και πλυθούν
Μες στον καθρέφτη σου για λίγο θα χαθείς
Άμορφη μάζα η μορφή σου είναι θαρρείς

Κι όμως βαθειά σου, σε παλεύει κάποια άλλη
Σου λέει πως πρέπει να αγωνιστείς και πάλι
Τόσοι αγώνες, τόσος πόνος και οργή
Γίναν για όλες μας… για να 'χουμε επιλογή

Τυφλόμυγα

Σαν τρέχει η αγάπη απ’ τα δάχτυλα στο χώμα
Κι είμαι για ‘σένα μια Θεά που βρήκε σώμα
Θα ‘ναι - φαντάσου - ανυπόφορη η ιδέα
Πως ήρθε η ώρα του φευγιού μου πια μοιραία

Εμένα ο Χάρος με παντρεύτηκε πριν μήνες
Γαμήλιο δώρο του, του χρόνου μου οι μνήμες
Κι ήρθες εσύ, την τελετή ν’ αμφισβητήσεις
Μα λήγει ο χρόνος μου, όσο κι αν μ’ αγαπήσεις

Έχω υπογράψει τα χαρτιά μ’ άσπρο μελάνι
Κι ήπια το αίμα μου φορώντας το στεφάνι
Χόρεψα ξέφρενα τον γύρο του θανάτου
Πόδι δεν πάτησα, με πάγωσε η θωριά του

Γι’ αυτό θα παίξουμε τυφλόμυγα οι δυο μας
Κλείσε τα μάτια σου και γίνομαι κυκλώνας
Κι έτσι όπως τρέμεις και με ψάχνεις μ’ αγωνία
Απομακρύνομαι γελώντας με πικρία

Δε θέλω η αγάπη μας ποτέ πια να τελειώσει
Και την εικόνα μου τίποτα ν’ αμαυρώσει
Μες στην ψυχή σου την μορφή μου θέλω να ‘χεις
Σαν την Θεά που αγαπάς και όλο την ψάχνεις

Υμνος στη φυση

Δεχτηκα προσκληση απο την Ηλιαχτιδα πριν μερες και σημερα απο την Αερινη, με 5 λέξεις απο την καθε μια που επρεπε να τις εμπεριεχω σε ενα γραπτο μου.
Λοιπον εκανα ενα γραπτο συμπεριλαμβανοντας και τις 10 λεξεις μαζι...... Συγγνωμη αν χαλασα το παιχνιδι αλλα ετσι μου βγηκε......
Οι λεξεις της Αερινης ειναι: ανθρωπος, αγάπη, δικαιοσύνη, φως, ύμνος
Οι λέξεις της Ηλιαχτιδας είναι: πήλινο, αδίστακτο όνειρο, ερωμένη, ταξίμι, σφραγισμένο μυστικό


Καθώς ο ύμνος σου θα σπάει τη σιωπή
Και θα ονειρεύεσαι μία καινούρια γη
Αδίστακτο όνειρο τρυπάει την ενοχή
Του σφραγισμένου μυστικού σου, που ’χες πει

Πήλινος δαίμονας το βλέμμα σου και σπάει
Αργό ταξίμι, σαν ερωμένης που ξεψυχαει
Όπου ο άνθρωπος γι’ αγάπη ψηλαφίζει
Φως που διαχέεται κι ελπίδα σου χαρίζει

Λόγο στο λόγο, η ηθική σου προκαλεί
Ντύνεται πόρφυρα και δένει το σχοινί
Δικαιοσύνη η φύση όταν απαιτεί
Κλείσε τα μάτια σου και κάνε προσευχή