Ένα ψέμα

Τώρα απλά μου λες
Θα φύγω, δε βαστάω
Κι όλες μας τις στιγμές
Στα πόδια σου πετάω

Είναι μικρή η ζωή
Και θέλεις να τη ζήσεις
Ήμουν για σένα αρχή
Και τέλος που θα σβήσεις

Ρ.
Κι έφτασε αγάπη μου η στιγμή
Τώρα πια δε θα ‘μαστε μαζί
Και στου χωρισμού μας το φιλί
Ζητώ ένα ψέμα

Πόσο – Θεέ μου – πόσο σ’ αγαπώ
Θα ‘ξερες αν έμενες εδώ
Τώρα πια θα πρέπει ν’ αρνηθώ
Εγώ… εσένα!


Τώρα απλά μου λες
Πως δίπλα μου δε θα ‘σαι
Κι όλες μας τις στιγμές
Για πάντα θα θυμάσαι

Σκύβεις και με φιλάς
Με χείλη που ματώνουν
Λες πως με αγαπάς
Δυο λέξεις που σκοτώνουν

Μουσική ενορχήστρωση Κωνσταντίνος Βακιρτζης
Ερμηνεια Χαρά Τ.

Μιας ζωής επιλογές

Στη μοναξιά μου επιστρέφω
Κι είναι δική μου επιλογή
Τις αναμνήσεις καταστρέφω
Ζω κάθε μέρα απ’ την αρχή

Έτσι περάσανε τα χρόνια
Κι έτσι περνάει κι η ζωή
Και ονειρεύεται αιώνια
Τούτος ο κόσμος να σωθεί

Ποιος ξέρει τώρα να μου πει
Την πιο κρυφή αλήθεια
Αν είχες κι άλλη επιλογή
Θα ‘μενες στη συνήθεια;

Δε σε αγάπησα κι ας κλαίω
Κι ας νιώθω μέσα μου κενός
Είναι που ξέρω πόσο φταίω
Και πως δε γίνονταν αλλιώς

Αν είχες μια επιλογή
Ν’ αλλάξεις την τροχιά σου
Τι απ’ τα τόσα που ‘χεις δει
Θα τα ‘κανες δικά σου;

Ξαπλώνω μόνος στο κρεβάτι
Μα όλοι μόνοι τελικά
Κι απόψε δε θα κλείσω μάτι
Θα ανασαίνω λησμονιά

Ποιος ξέρει τώρα να μου πει
Την πιο κρυφή αλήθεια
Αν είχες κι άλλη επιλογή
Θα ‘μενες στη συνήθεια;

Στη μοναξιά μου επιστρέφω
Κι είναι δική μου επιλογή
Τις αναμνήσεις καταστρέφω
Ζω κάθε μέρα απ’ την αρχή

Γραμμένοι στίχοι πάνω σε μουσική του αγαπητού μου φίλου Νίνο Αθανασιάδη

Αγάπης χρώμα

Όπως σβήνει η σκιά σου
Και τον δρόμο σου τραβάς
Είναι αργά τα βήματά σου
Όμως πίσω δεν κοιτάς

Να το θυμάσαι
Πως σε αγάπησα
Και τις στιγμές μας
Μέσα μου κράτησα

Κάνω για να σε φωνάξω
Μα δεν έχω πια μιλιά
Τόσα θέλω να σου τάξω
Μα δεν τα ‘πα κι είναι αργά

Να το θυμάσαι
Πως σε αγάπησα
Κι αν εσύ φεύγεις
Εγώ δε σ’ άφησα

Τόσα λόγια φυλαγμένα
Πέφτουν τώρα στο κενό
Όλα ‘μοιάζαν δεδομένα
Και πως θα ‘σουν πάντα εδώ

Να το θυμάσαι
Πως σε αγάπησα
Κι ούτε έναν όρκο
Ποτέ δεν πάτησα

Όλα τα χρόνια
Κι αυτά που ζήσαμε
Λευκά σεντόνια
Που τα κεντήσαμε

Μ’ αγάπης χρώμα
Χρυσά αισθήματα
Σβήνεις μα ακόμα
Ακούω τα βήματα

Γραμμένοι στίχοι πάνω σε μουσική του αγαπητού μου φίλου Νίνο Αθανασιάδη

Η απουσία σου

Ξέρω και σήμερα τον ήλιο θα μισήσω
Που ήρθε νωρίς, πολύ νωρίς για ‘μας τους δυο
Θα τρεμοπαίξει δυνατά για να του ανοίξω
Μα ‘ναι νωρίς, πολύ νωρίς να σηκωθώ

Η μέρα γύρω μου δεν έχει πια αξία
Μα ειν’ αργά, πολύ αργά για να κρυφτώ
Δίπλα ξαπλώνει πάντα η ίδια απουσία
Κι εγώ ξανά, εγώ ξανά δεν της μιλώ

Διαμαρτύρεται κι αρχίζει τη μουρμούρα
Λέει συχνά, πολύ συχνά αδιαφορώ
Ανάμεσα μας δεν υπάρχει πια καψούρα
Και τώρα πια, όλο δουλειά… δεν ευκαιρώ

Βαριεστημένα, μ’ απορία την κοιτάζω
Τι ‘ν’ όλ’ αυτά; Ποια είν’ αυτά που της χρωστώ;
Κάνω καφέ και στο ποτήρι της δε βάζω
Κι αυτή κοιτά, με μάτια υγρά τι θα της πω

-Μέχρι να έρθω το απόγευμα στο σπίτι
Να μη σε βρω, ξανά εδώ να τριγυρνάς
Η υπομονή κι η αντοχή μου είναι λίγη
Και θα στο πω… δε σ’ αγαπώ! Είσαι μπελάς!

Μα σα γυρίσω και απόψε νικημένη
Απ’ τη δουλειά, νεύρα πολλά κι άγχος σωρό
Καταλαβαίνω πως μονάχα μ’ απομένει
Η απουσία σου αυτή, για ν’ αγαπώ

My path

This path that I ‘ve taken
Has no sky, no sun
The earth feels like shaking
And nowhere to run

I ‘ve lost all my angels
They flown far away
I ‘m here between strangers
With nothing to say

I try to look happy
But I feel so blue
My words seem so crappy
When thinking of you

Feels heavenly with you
Your eyes all I need
I ‘m staring beneath you
The bridges you build

I ‘m reaching to touch you
But seems so damn hard
I ‘m stretching to catch you
And… tear me apart!

Πως ταξιδεύει ο ουρανός

Πως ταξιδεύει ο ουρανός ολόγυρα μου
Κλείνω τα μάτια μου και βρίσκεσαι κοντά μου
Σε φέρνουν σύννεφα, βροχές και καταιγίδες
Μα είσαι ο ήλιος μου κι ας μην ποτέ το είδες

Δες πόσο γρήγορα οι μέρες μας περνάνε
Και πως συνήθισα σ’ αυτά που με πονάνε
Ακόμα μία ώρα ήταν κι αυτή… πάει
Περνά ο χρόνος σαν κι εσένα… δε γυρνάει

Να ‘τανε Θεέ μου να γινόμουνα αεράκι
Κι εκεί που βάδιζες με τ’ ανοιχτό σακάκι
Δειλά να τρύπωνα μες στο πουκάμισό σου
Κι εκεί να έσβηνα επάνω στο λαιμό σου

Πως ταξιδεύει ο ουρανός ολόγυρα σου
Κι εγώ πια τόσο μακριά απ’ τ’ όνειρά σου
Θέλω να ξέρεις πως ακόμα σ’ αγαπάω
Δεν ήμουν ψέμα… ήμουν λάθος και πονάω!!!

Μουσική - μελοποίηση - ερμηνεία: Βασίλης Παπαγεωργίου

Naked soul

I used to wake up in the night
And look for one that I couldn’t find
I used to think that time can heal
But love can be so far from real

I used to say, I feel the pain
And drove myself almost insane
I used to feel so insecure
I made it through but I wasn’t sure


And since you came it feels just right
My heart will burst. No strength to fight
No walls between and no defense
Now that you‘re here it all make sense

I know it well with every beat
Yes I know that, me and Love … first time to meet
You saw me through, yet knew it all
Nowhere to hide my all … my naked soul


I used to see my self so low
And left me carried by the flow
I used to say “tough luck” for me
That is my life, my destiny


And since you came, love came my way
I lost my words. Nothing to say
Look in my eyes and you will see
A life ahead for you and me

I know it well, this time it’s true
Yes it’s true all that I see and feel for you
You saw me through yet knew it all
Nowhere to hide my all… my naked soul


Μουσική ενορχήστρωση Μιχάλης Ζαμπάρτας
Τραγούδι - ερμηνεία Λυδία Δαμαλά
Solo Guitar Dimitris Monn

Miles and miles

You and me
Sure baby, we were meant to be
In some life
I have been yours and you for me

I found you
Maybe too late when hopes were through
I have seen
That dreams can finally come true


Miles and miles
And oceans between us two
I know well
That I was born to be with you

Miles and miles
And just one line to hear you through
I know well
Chances to see you, are so few


I am here
But always traveled with the wind
Near or far
I couldn’t find what was my need

Then you came
And suddenly life makes some sense
All this time
Till yesterday, it was a mess


Μουσική ενορχήστρωση Κωνσταντίνος Βακιρτζής

Μια θηλιά

Ακόμα περιμένω να γυρίσεις
Κι ας έχουν οι ελπίδες μου σωθεί
Παρέα μου κρατούν οι αναμνήσεις
Και μια φωτογραφία σου μικρή

Ακόμα περιμένω να γυρίσεις
Ακόμα δεν το δέχτηκε η καρδιά
Πως έφυγες χωρίς να μ’ αντικρίσεις
Στα μάτια σου δε διάβασα το «γεια»

Μα όχι, δε θα το δεχτώ πως έχεις φύγει
Δε θα με πείσω ότι πια δε μ’ αγαπάς
Για μένα είσαι μια θηλιά που όσο με πνίγει
Τόσο νομίζω πως σφιχτά σου με κρατάς

Μα όχι, δε θα λησμονήσω τις θυσίες
Αυτές που μόνος σου, μου ‘στρωσες για χαλί
Εγώ δεν ήμουνα ποτέ απ’ τις κυρίες
Που δεν εκτίμησαν σωστά κάθε στιγμή

Συγχώρεσέ με, που σ’ αγάπησα πολύ!

Σ’ έχω διαγράψει

Δε σε θυμάμαι τώρα πλέον, τι να πω;
Σ’ έχω διαγράψει απ’ της θύμησης τις ράγες
Κάποτε ζούσα με τα όνειρα σκοπό
Τώρα με ζώνουν, μαύρες σκέψεις αδηφάγες

Σ’ έχω διαγράψει από σώμα και μυαλό
Κι αυτό το τρένο της καρδιάς μου δεν το βρήκες
Όσο κι αν άφηνα τον δρόμο ανοιχτό
Εσύ, στα λάθος τα βαγόνια όλα μπήκες

Απ’ το κορμί, έσβησα χάδια και φιλιά
Κι από το νου, τις υποσχέσεις και τα λόγια
Έμπηξα μέσα, ως το κόκαλο βαθειά
Της λησμονιάς μου το μαχαίρι με τα δόντια

Δεν έχω αισθήματα μέσα μου τώρα πια
Κι όταν κοιμάμαι βλέπω μόνο εφιάλτες
Την προτιμώ όμως την τόση μοναξιά
Την προτιμώ απ’ το να ζω με αυταπάτες