Συμπτώσεις

Όλο φοβάσαι κι όλο μου αναστενάζεις
Κλείνεις τα μάτια σου και στον καημό βουλιάζεις
Λες και η Μοίρα σου έτσι σε προσπεράσει
Μα ότι γράφτηκε σίγουρα θα σε φτάσει

Συμπτώσεις δεν υπάρχουνε
Μοιραία όλα θα ‘ρθουνε
Γι’ αυτό μην το παλεύεις

Ότι έγραψε το ριζικό
Αν είναι λάθος ή σωστό
Σταμάτα να γυρεύεις

Όλo με διώχνεις λέγοντας πως σε τρομάζω
Δεν είσαι ‘συ όσα θα ήθελα και εικάζω
Μα εγώ σε βλέπω πιο καλά απ’ τον καθένα
Είσαι ψυχούλα που βουλιάζει ηθελημένα

Σα με κοιτάς

Σα σε κοιτώ
Όλου του κόσμου τα στραβά μοιάζουνε ίσια
Όλου του κόσμου η κακία μια σταλιά
Όλοι οι καημοί μου που μου βάραιναν τα στήθια
Πετούν και χάνονται σ’ αντίθετη φορά

Σα με κοιτάς
Όλα τα δύσκολα μου γίνονται παιχνίδι
Όλες οι λέξεις μου ένα χάδι ερωτικό
Και ξεκινά μες στην καρδιά μου ένα ταξίμι
Που ‘ναι πρωτόγνωρο σε λόγια και σκοπό

Σα σε κοιτώ
Γίνονται ασήμαντα όσα μ’ απασχολούσαν
Γίνομαι όλα όσα φοβάμαι να σου πω
Ξέρω τα χρόνια μου πως όσα μου χρωστούσαν
Ήρθε η ώρα κι η στιγμή να πληρωθώ

Σα με κοιτάς
Γυμνή βουτώ μες στων ματιών σου τα ποτάμια
Αναβαπτίζομαι γυναίκα από φωτιά
Λαχτάρα γέμισαν τα μάτια μου τα άδεια
Ξέρω πως τίποτα δε θα ‘ναι όπως παλιά
Σα με κοιτάς….

Δεν ξέρω

Ήθελα κάτι και απόψε να σου πω
Μα είναι 5 κι είναι η ώρα περασμένη
Τα μάτια έκλεισα δίπλα σου να βρεθώ
Μα πάλι γείραμε στα όνειρα σα ξένοι

Κι είχα στα μάτια μου όλη τη ζεστασιά
Από τη φλόγα της ψυχής που ‘ν‘ αναμμένη
Κι είχα στην πόρτα αφημένα τα κλειδιά
Αυτήν που χρόνια την κρατούσα κλειδωμένη

Όλο σε φτάνω με κομμένη την πνοή
Έλα μου λες, κι όμως σ’ απόσταση με έχεις
Δεν ξέρω αν για ‘σένα είμαι αρκετή
Δεν ξέρεις ούτε αν τα θέλω μου αντέχεις

Ξενυχτισμένη απ’ τη λαχτάρα σου μιλώ
Κι αύριο πάλι απ’ την αρχή θα σ’ αγαπήσω
Το ξέρω είμαστε ίδιοι εσύ κι εγώ
Κι έτσι η καρδιά μου δε μ’ αφήνει να σ’ αφήσω

Παιδί... έφηβη... γυναίκα

Κάποιες φορές ντύνομαι πρόχειρα παιδί
Άλλες φορές ντύνομαι έφηβη μπεμπέκα
Ενίοτε βάφομαι γυναίκα ποθητή
Και στις εννέα Μούσες γίνομαι το δέκα


Γελάω και μέσα μου τραντάζω το παιδί
Τρέχω στο δρόμο με τα νιάτα μου παρέα
Φοράω ρουζ σε μια γυναίκα αδειανή
Γεύομαι μια αιωνιότητα στιγμιαία

Σε αγκαλιάζω δίχως δόλο, πονηριά
Ατάκες λέω δίχως νόημα και ουσία
Γυναίκα-ηφαίστειο μοιάζω δίχως φωτιά
Και διαστέλλομαι σα νέα πεμπτουσία

Όλα τα είδες μέσα μου σε μια στιγμή
Κι όμως δε βρήκες το πιο άτσαλα κρυμμένο
Μια ξεδοντιάρα, γριά, μάγισσα ψυχή
Που σε κοιτά με βλέμμα δολοφονημένο.

Μετά από ‘σένα

Μετά από ‘σένα, μια διάφανη σιωπή
Κι ένα ταξίδι ως τον πάτο της ψυχής μου
Χίλια παράπονα και χίλια δυο γιατί
Κι ένα κενό στη θέση αυτή της ύπαρξής μου

Μετά από ‘σένα, έμαθα ξανά να ζω
Με ένα μέλλον απ’ τα πριν καθορισμένο
Ένιωσα ασήκωτο στους ώμους τον σταυρό
Αυτόν που χρόνια κουβαλώ, το μολυβένιο

Μετά από ‘σένα, τριγυρνώ σα μια σκιά
Του εαυτού μου που δε κατοικεί εντός μου
Οι παραστάσεις και τα έργα όλα μισά
Σε μια ματιά η αντανάκλαση του κόσμου

Μετά από ‘σένα, καρκινοβατώ γοργά
Κι είναι απέλπιδα τα όνειρα που κάνω
Κάποτε πίστευα σε αγγέλους με φτερά
Τώρα πιστεύω πως ερήμωσε εκεί πάνω

Μετά από ‘σένα, έχασα μία ζωή
Αυτή που έπρεπε μαζί σου για να ζήσω
Μου ‘μεινε άλλη μια μισή, καχεκτική
Που τη μισώ κι όλο παλεύω να γεμίσω

Μετά από ‘σένα, δε με άγγιξε ξανά
Κανένας άνθρωπος, στοιχειό ή εφιάλτης
Διάλεξε η Άτροπος για ‘μένα η ψαλιδιά
Ν’ αργήσει αιώνες και γελά με την καρδιά της

Μουσική / Μελοποίηση : Τάκης Βαρδάκας

Αν ήμουν

Αν ήμουν όνειρο, θα ήμουν εφιάλτης
Αν ήμουν Άγιος, θα ήμουν ο Χριστός
Αν ήμουν άνεμος, θα ήμουνα ο Μπάτης
Αν ήμουν φίλος σου, θα ήμουνα πιστός

Αν ήμουν δίπλα σου, θα ‘μουν ευτυχισμένη
Αν ήμουν διάφανη, θα ήμουν ποταμός
Αν ήμουν διάσημη, θα ήμουν ψωνισμένη
Αν ήμουν πόλεμος, θα ήμουν Ιερός

Αν ήμουν όργανο, θα ήμουνα το ντέφι
Αν ήμουν κόσμημα, θα ήμουν ακριβό
Αν ήμουν αίσθημα, θα ήμουνα το κέφι
Αν ήμουν όραμα, θα ήμουνα θολό

Μα είμαι ‘γω που ‘ρθα στον κόσμο αυτό τυχαία
Γι’ αλλού με προόριζα μα έπεσα στη γη
Ποτέ δεν ταίριαξα, δε χώρεσα στα ωραία
Πέφτοντας το ‘νιωσα πως έμεινα μισή

Στην πορεία του χρόνου

Πάντα παιδί με μία άπιαστη ψυχή
Πάντα ταξίδευα σε βάθη και σε ύψη
Λαθραία αγνάντεψα την τόση ανοχή
Αυτού του κόσμου που κανείς δεν του ‘χει λείψει

Πέταγα πάνω από ταράτσες και λυγμούς
Πάνω από γέλια και καρδιές ευτυχισμένες
Κι όταν ξαπόσταινα έβγαζα στεναγμούς
Από στιγμές που δε γεννήθηκαν παρθένες

Άφησα χρόνια να περάσουν βιαστικά
Μ’ αμφιβολίες, αυταπάτες κι ένα «ίσως»
Φόρτωνα μέρες μου στου χρόνου τ’ αστικά
Στις ανεμώνες των αγρών όλο το μίσος

Δεν ευδοκίμησαν του πόθου οι καρποί
Κι ενώ σαπίζανε τους πότισα με δάκρυ
Και αναστήθηκε από μέσα τους η οργή
Κι όταν βαδίζω εύχομαι μη βρω τη νάρκη

Είμαι ένας άγγελος μαζί και σατανάς
Ποτέ δεν μπόρεσα αλήθεια να χωρίσω
Αυτό το άλλο μου μισό που ‘ναι μπελάς
Κι έτσι πορεύομαι χωρίς να μ’ αγαπήσω

Φοβάμαι

Είναι κάτι ψυχές, άδειες απ’ την αρχή τους
Με κρυφές εμμονές, χτίζουν τη φυλακή τους
Από λόγια παχιά, μοσχαναθρεμμένοι
Με μια άδεια καρδιά, σάπια μα στολισμένη

Σέρνονται σιωπηλά, υπνωτίζουν τους γύρω
Μάτια πλάνα δειλά, με το βλέμμα τους στείρο
Όλοι τους συμπαθούν, ξέρουν να κοροϊδεύουν
Αυτοί μόνο πονούν, κλαίνε και θεριεύουν

Μάλλον θα εκπλαγείς, ούτε που διανοείσαι
Πόσο είσαι αφελής και στα σκάρτα μυείσαι
Θεέ μου αν με ακούς, φύλαγε με όπου να ‘μαι
Εχθρούς έχω γνωστούς, απ’ τους «φίλους» φοβάμαι!

Πανάθεμα 'σε

Σε ήξερα πολύ πριν σε γνωρίσω
Την αύρα σου την είχα ονειρευτεί
Δεν μπόρεσα απ’ την μνήμη να σε σβήσω
Εσύ κι εγώ, μια σχέση καρμική

Κοντά σου με καλεί μια άγνωστη έλξη
Μιλάει σε μια γλώσσα μυστική
Να σβήσω λέει όσα έχω πιστέψει
Και όλα να τα ζήσω απ’ την αρχή

Σα να ‘χα μία πρόσκληση στα χέρια
Και έμενε να ανοίξει η σκηνή
Ξεπέρασα αμέτρητα νυχτέρια
Και τώρα πλέον έφτασε η στιγμή

Ο ήχος της φωνής σου τόσο οικείος
Το βλέμμα σου βαθύ κι ερωτικό
Μαζί, τόσο απρόσιτος κι αστείος
Ένα παιδί μεγάλο και μικρό

Αφαίρεσα και πρόσθεσα τις πράξεις
Παλεύοντας να βρω τη λογική
Πανάθεμα'σε που ‘ρθες για να γράψεις
Με το ξυράφι πάνω στο κορμί!

Όνομα μοιραίο

Ποιον πόνο να ιστορήσεις που δεν ξέρω;
Ποια πίκρα που να μην την έχω πιει;
Αυτά που έχουν στα μάτια μου σταθεί
Ξεχείλισαν και πια δεν τα υποφέρω

Με γέρασαν πριν τρέξω σε αλάνες
Με κούρασαν πριν ενηλικιωθώ
Και πριν μια καραμέλα να γευθώ
Με τάισαν, να θρέψω, κουραμάνες

Με στόλισαν με όνομα μοιραίο
Μεγάλωσα με γέλιο ατροφικό
Μέσα μου, δε μεγάλωσε κι αυτό
Δε φάνηκε από ‘μένα πιο γενναίο

Ποιον πόνο να ιστορήσω για να δούμε
Ποιος γέρασε απ’ τους δυο μας πιο νωρίς;
Δε μας γερνούν τα χρόνια μας χωρίς
Μες στην ψυχή βαθειά να το δεχτούμε


Αφιερωμένο σε έναν πολύ ξεχωριστό άνθρωπο και φίλο!