Γιατί η ζωή είναι ατελείωτη και μπορεί κανείς να ξαναρχίσει και δυό φορές - να ξαναρχίζει κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή... (Τ.Λ.)
Πέμπτη 26 Μαρτίου 2009
Το ρήγμα
Και μου τρυπάν αυτές οι λέξεις σου τ’ αυτιά μου
Τρέχουνε αίμα καθώς σπαν τα τύμπανα μου
Ξέρω δεν ήμουνα όλα όσα επιθυμούσες
Πάντοτε δεύτερη σε μοίρα που αγαπούσες
Ωμή η αγάπη σου ατρόχιστη λεπίδα
Μέσα μου τρύπωσε γυρνώντας σαν αρίδα
Ότι δε βύζαξα το έχυσες στο χώμα
Τώρα στυφίζει η απουσία σου στο στόμα
Όλο βαθαίνει αυτό το ρήγμα ανάμεσα μας
Και σα μιλάμε απορροφάει και τη λαλιά μας
Όταν σου άπλωνα το χέρι να με φτάσεις
Εσύ αρνιόσουνα τις όποιες αποστάσεις
Τώρα λυπάμαι και λυπάσαι εκ των υστέρων
Σχέση που φθείρεται χωρίς ενδιαφέρον
Λίγο με κράτησαν σφιχτά τα δυο σου χέρια
Μάνα χανόμαστε κι εσύ μετράς τ’ αστέρια
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
1 σχόλιο:
"Ξέρω δεν ήμουνα όλα όσα επιθυμούσες
Πάντοτε δεύτερη σε μοίρα που αγαπούσες"
φοβεροί και απόλυτα δυνατοί στίχοι. άλλο ένα εξαιρετικό διαμάντι!
να’σαι καλά Χαρά!
Δημοσίευση σχολίου