Ασφόδελο Λειμώνα

Πάρε το δρόμο που οδηγεί στη λησμονιά
Μήτε «αντίο» μήτε «γεια» να ψιθυρίσεις
Το ‘δα σημάδι πως κακή θα ‘ναι η χρονιά
Γέρναν οι ασφόδελοι και ‘λέγαν θα μ’ αφήσεις

Έκλεψα σπόρους τους κι εγώ από οργή
Φύτεψα μέσα στην ψυχή και στη ματιά μου
Ωχρό το χρώμα τους, θανάτου η οσμή
Μαύρες κρυστάλλινες βελόνες τα όνειρά μου

Τώρα Γενάρη με Ιούλη ανθοφορώ
Σαν Περσεφόνη η ζωή μου εκτός χρόνου
Όλα τα θέλω μου σέρνουν μακρύ χορό
Σαν τραγουδάνε ένα απάνθισμα του πόνου

Πάρε το δρόμο που οδηγεί στη λησμονιά
Κι έλα και βρες με κάποιον πένθιμο χειμώνα
Εσύ μες στ’ άσπρα ν’ αναβλύζεις ευωδιά
Κι εγώ από χρόνια σ’ ένα Ασφόδελο Λειμώνα

Kemet

Σε γλώσσα άγνωστη, Αραβική μιλώ
Δώρα του Νείλου και πνοές απ’ αργιλίκι
Ana bahibbak τραγουδώ μ’ ένα σκοπό
Βαρύ και σέρτικο που σέρνω απ’ τη Φοινίκη

Με ιδεογράμματα σκαλίζω τις στιγμές
Να στις χαρίσω μη τυχόν και με ξεχάσεις
Είναι στα σπάργανα πολλές ανατροπές
Στη Μαύρη μου έρημο σαν όαση θα λάμψεις

Σαν τη Σαλώμη σου χαρίζω ένα χορό
Και σ’ ένα λίκνισμά απάνω σ’ υπνωτίζω
Κουνώ τα χέρια σα να ψάχνω να σε βρω
Με τους γοφούς μου κύκλους πόθου ζωγραφίζω

Είσαι στο πλάι μου και γίνομαι παιδί
Ξυπόλητο αλάνι τρέχω μες στο El Khalili
Σα Νεφερτίτη θα χαθώ κάποιο πρωί
Κι από Θεά θα γίνω μια πληγή στα χείλη

Kemet (= μαύρο χρώμα και αρχαίο όνομα της Αιγύπτου)
Ana bahibbak = Σ’ αγαπώ ( από γυναίκα σε άντρα )

Κόκκινα γράμματα

Αμετανόητα στιχάκια να μου γράφω
Κόκκινα γράμματα επάνω στο χαρτί
Εξιλεώνομαι και έτσι παραγράφω
Όλα τα λάθη μου, τις τύψεις, τα γιατί

Αναμοχλεύω τα ενθύμια του χρόνου
Παίρνω ανάσες κυνηγώντας τη βροχή
Γίνομαι ηγέτης της ψυχής μου και στου θρόνου –
Που αδρά μου χάρισα – με στέφω νικητή

Εκκολαπτόμενη η ιδέα πως με γνωρίζω
Αναρριχάται σαν αγιόκλημα απ’ τη γη
Όλους τους φόβους μου στη μέση τους χωρίζω
Και το μισό μου έτσι φαίνεται πολύ

Ξεψυχισμένες οι αγάπες μου και κλέβω
Κάποια απ’ τα όνειρα που έκανα παιδί
Κόκκινα γράμματα επάνω μου σμιλεύω
Παίρνω μαχαίρι.Γράφω στο σώμα.Κλαίω με φωνή

Απρόσωπη ηρεμία

Αστράφτει μέσα σου βροντάει η απουσία
Πέφτουνε κούφιες χαρές-λύπες στην ψυχή
Αυτή στο πρόσωπο η απρόσωπη ηρεμία
Πάνω σου φαίνεται σα να ‘ναι δανεική

Αλλάζεις χρώματα. Βάφεις την κάθε σκέψη
Στο μαύρο πάνω όμως, όλα βγαίνουν γκρι
Παλεύει μέσα σου εν’ αγρίμι να μερέψει
Τη μέρα αφέντρα του. Το βράδυ η τροφή

Κόβεις το είναι σου φέτες και το μοιράζεις
Μήπως και θρέψεις την ανάγκη τη λειψή
Μα όσα δεν έζησες κι όσα θα τα εικάζεις
Μπροστά στην πόρτα σου χτίζουν μια φυλακή

Κάποιοι σταυρώνονται απ’ τις επιλογές τους
Κάποιοι σταυρώνονται εσκεμμένα φθισικά
Κάποιοι σταυρώνονται από φόβους κι εμμονές τους
Εσύ, σταυρώθηκες πριν βγεις απ’ την κοιλιά

Μάθε ν’ αφήνεσαι και μη μετράς τις λέξεις
Τα χρόνια έρχονται και φεύγουν στη στιγμή
Και στα «στημένα» τα παιχνίδια για να παίξεις
Θέλει κορίτσι μου να ‘χεις προπονηθεί


Αφιερωμενο σε μια φιλη που αγαπαω πολυ!
Ετσι σε βλεπω εγω ματια μου....

Με τη σιωπή σου

Πάρε με αγκαλιά για καλημέρα
Άσε τη σιωπή, όλα να τα πει
Λόγια σαν καρφιά σταυρώνουν τη μέρα
Σα λείπεις, ποιος θα τα πει;

Ρ.
Μέσα από στιγμές φτιάχνω ζωή μήπως και ζήσω
Μέσα σε στιγμές, όταν δε θέλω να σ’ αφήσω είναι
Ότι με κρατά και λέω πως θα συνεχίσω
Μπορώ, με τη σιωπή σου πια να ζω


Πέταξα το χθες ψηλά στον αέρα
Μια στιγμή αρκεί, μόνος στη σιωπή
Χάνεσαι κι εσύ, μέρα τη μέρα
Κι αν ήρθες, ζεις πάντα εκεί


Μουσικη : Κωνσταντινος Βακιρτζης

Επαναστάτης σε απραξία

Σαν καταιγίδα σ’ έρημο μοιάζεις
Μέσα σου κλείνεσαι, παλεύεις και αλλάζεις
Πρόσωπα, χνώτα, ψέμα κι αλήθεια
Γίνεσαι αφρός που ‘χει ξεβράσει η συνήθεια

Αναρωτιέσαι κι όλο αρνιέσαι
Διαλέγεις μία σου ατάκα και κρατιέσαι
Μα είναι άλλος, πολύ μεγάλος
Ο αριθμός που τεχνηέντως δίνει ο σάλος

Χορεύεις, πίνεις παραδομένος
Είσαι από αίμα κι από σάρκα εξαρτημένος
Ποθείς και βρίζεις, πονάς κι εθίζεις
Όσους σ’ αγάπησαν παράλυτους τους χρίζεις

Υποταγμένος, όχι δεμένος
Είσαι από χρόνια βαφτισμένος και φτιαγμένος
Με σκόνη, φούντα, άσπρη και μαύρο
Θαρρείς πως ζεις μα σε κρεμάσανε στο κάδρο

Ψυχής ανάσταση

Γέμισαν τ’ άδεια τα στενά αρώματα και κόσμο
Στη λαϊκή πουλούν κεριά, νάμα γλυκό και δυόσμο
Χαιρετισμοί στην εκκλησιά, βάγια και ψαλμωδίες
Τον επιτάφιο κοσμούν, ψέλνουν οι χορωδίες

Πάνε πια χρόνια που οι γιορτές μέσα μου δεν ανθίζουν
Τα Σάββατα κι οι Κυριακές καθόλου δε μ’ αγγίζουν
Σα να σταυρώθηκε η ψυχή, ζητάει τη λύτρωση της
Χρόνια είναι πάνω στο σταυρό κι εκτίει την ποινή της

Αυτή η Βδομάδα των Παθών διπλά πως με πονάει
Πάντοτε την Ανάσταση η ψυχή μου με ρωτάει
Αν είναι φέτος η χρονιά κι εμείς ν’ αναστηθούμε
Που να βρω λόγια να της πω, πως πεθαμένοι ζούμε

Αντάμωμα

Σου έχω κλέψει μια ανάσα σου θνητή
Κι ένα αθάνατο φιλί μέσα απ’ τα χείλη
Τ’ όνειρο που έσβησες με λέξεις στο χαρτί
Κι ένα σου δάκρυ που άφησες στ’ άσπρο μαντήλι

Με είπες μάγισσα που σ’ έσπασα στα δυο
Κι είδα το μέσα σου σαν ν’ άνοιγα βιβλίο
Σου αποκάλυψα ένα αίσθημα παλιό
Και φοβισμένος μου γελάς σα να ‘ναι αστείο

Θα ανταμώσουμε και σ’ άλλες διαδρομές
Εκεί που λόγια, σκέψεις, χρόνος περισσεύουν
Και θα σου δείξω πόσες μέσα μου ζωές
Έχω σκοτώσει μα ακόμα με γυρεύουν

Δεν είμαστε μαζί

Δεν είμαστε μαζί - ναι - έχεις δίκιο
Κι εχθές μονάχη πέρασα καλά
Και πάλι ένα μηδέν εις το πηλίκο
Μου χάρισες διαιρώντας τα κενά

Τα θέλω σου κι οι ανάγκες σου στηρίξαν
Την πρόφαση που βρήκες ν' αρνηθείς
Αυτά που είχα για 'σένα και με πνίξαν
Μη βρίσκοντας άλλη έξοδο φυγής

Λυπάμαι που το λέω μα όπως είπες
Δεν είμαστε! Δεν ήμασταν μαζί!
Δε θα μας βρουν μαζί χαρές και λύπες
Η διαδρομή μας ήταν κοντινή

Κι όμως θα ορκιζόμουνα πως ήσουν
Στο πλάι μου πολύ πριν να με βρεις
Τα λόγια μου ξέρω δε θα σε πείσουν
Και τρεις φορές ξανά θα μ' αρνηθείς!

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!!!!!!!!!!!

Μετα απο επικοινωνια που ειχα σημερα με την κατοχο του παρακατω blog...

http://ekati-e.blogspot.com/

μολις επιβεβαιωσα και η ιδια οτι σβηστηκανε οι αναρτησεις που αφορουσανε το ποιημα μου!
Για μενα βεβαια το θεμα αυτο τελειωνει εδω προς το παρων και προτεινω σε ολους μεγαλη προσοχη στο τι ανεβαζουνε στο ιντερνετ! Τιποτα το οποιο δεν ειναι κατοχυρωμενο!

Ευχαριστω απο καρδιας τα ατομα που με στηριξανε και ενδιαφερθηκανε πραγματικα αν και δεν ειχαν εκαι κανενα λογο για να το κανουνε αυτο περαν του ανεντιμου της υποθεσεως φυσικα!