Ενδιάμεσος σταθμός

Κάθε νύχτα το ίδιο όνειρο να βλέπω

Τις στιγμές μία προς μία να προβλέπω

Να κυλά στις φλέβες μου σα να ‘ναι αστείο

Η ζωή μου που μου ‘κλέψαν και το αντίο

Πέρασαν τα χρόνια μου και μεγαλώνω

Δίχως αύριο και σήμερα να βιώνω

Μόνο χθες και αναμνήσεις διεκδικώ

Στης ψυχής μου τον ενδιάμεσο σταθμό

Κάθε μέρα κοινωνώ αθανασία

Κι υπομένω του κενού μου τη θυσία

Όπως ήρθα έτσι φεύγω φορτωμένη

Με αγάπη, μια ελπίδα και σαν ξένη.

Εμπνευσμένο από την ταινία " The Lovely Bones"

Χαθήκαμε

Όταν μιλούσα με τα μάτια, δεν το είδες

Όταν σαλπάρανε καράβια, δε με πήγες

Μέρες ανούσιες με λόγια αγχωμένα

Έτσι χαθήκαμε και έχασα κι εμένα

Όταν με πλήγωνες, το έβρισκες αστείο

Λόγια ασήμωνες, ν’ αντέξουμε κι οι δύο

Χρόνια περάσανε κι εμείς πάντα κομπάρσοι

Σ’ αυτό το έργο που κανείς δε θ’ ανεβάσει

Πλήγωσα, πλήρωσα το τίμημα δικαίως

Και την πρωτιά την κέρδισε ο τελευταίος

Έδωσα, πήρα, ήρθα, έφυγα μα αντέχω

Ακόμα μια φορά να ζήσω κι ας μη σ’ έχω

Δε με φοβίζουν οι αλήθειες, δεν τρομάζω

Ακόμα μία αν χρειαστεί με δοκιμάζω

Σα χαλαρώνεις το σχοινί, χαμογελάω

Εγώ από χρόνια στο κενό σου περπατάω…

Φτάνει να έρχεσαι

Δε ζήτησα υπόσχεση να δώσεις

Οι λέξεις στην καρδιά μου δε μιλούν

Στα μάτια μου σα δεις μόνο θα νιώσεις

Πως φέγγουν σαν τα μάτια σου κοιτούν

Δε ζήτησα ν’ αλλάξεις την τροχιά σου

Καθένας την πορεία του τραβά

Μια στάση κάνω μες στην αγκαλιά σου

Πριν φύγεις για ακόμα μια φορά

Δε ζήτησα εξήγηση ή λόγο

Σα φεύγεις, σα γυρνάς, το πώς, το που

Τον έσβησα από μέσα μου το φόβο

Πως είσαι και πως δίνεσαι αλλού

Κι εγώ εδώ, να καρτερώ

Σα ναυαγός ένα σημάδι σου να δω

Και θα στο πω κι ας με πονά

«φτάνει να έρχεσαι να ζω για μια βραδιά»!

Καλή μου χρονιά

Γέμισε απόψε η ψυχή απελπισία

Καμιά ελπίδα και τα φώτα όλα κλειστά

Είπαμε τόσα λόγια δίχως σημασία

Νιώσαμε κι όμως ήτανε χωρίς καρδιά

Γέμισα απόψε με ψευτιά κι υποκρισία

Κι έγινα ένα με εκείνα που μισώ

Όσο κι αν έψαξα δε βρήκα μια αιτία

Να συνεχίσω σαν και πρώτα ν’ αγαπώ

Είναι ο καθένας μόνο για τον εαυτό του

Είναι οι ανάγκες μας δικαιολογία τρανή

Καθένας θέλει να περνάει το δικό του

Κανείς δε θέλει να γνωρίσει, να δοθεί

Γέμισα γύρω μου φτηνές καρικατούρες

Άδεια κουφάρια με ανθρώπινη μορφή

Στην ερημιά μαθαίνω μόνη μου φιγούρες

Και θα χορεύω πάντα μόνη στη βροχή

2/1/10

Δίχως αύριο

Φέγγει κι απόψε μες στα μάτια μου η μορφή σου

Χαράζει κύκλους στο μυαλό μου η φωνή σου

Κλείνω τα φώτα κι εσύ κάτι ψιθυρίζεις

Κάνω να φύγω μα όλο πίσω με γυρίζεις

Έγινες ένα με τη σάρκα που γερνάει

Ένα χαμόγελο, που τόσο λες μου πάει

Έγινες στίχος στο θλιμμένο μου τραγούδι

Ένα νανούρισμα σαν ήμουνα λεχούδι

Όσες μου χάρισες ανάσες, τις φυλάω

Κι όταν σου δίνομαι το πόσο δε μετράω

Το αύριο έμαθα να μην το περιμένω

Κάθε αυγή απ’ την αρχή με ανασταίνω

………

Έτσι, ελεύθερη, κάθε βραδιά πεθαίνω

Δεσμευμένο προς μελοποίηση..

Λεωφορείο

Ζεστός ακόμα ο καφές σου στο φλιτζάνι
Και στο τασάκι μπερδεμένο το χαρμάνι
Όπως οι μέρες μας, οι νύχτες κι η ζωή μας
Κι αυτό τ’ αντίο που μετράει τη δύναμή μας

Ζεστή ακόμα η μεριά σου στο κρεβάτι
Μες στα σκεπάσματα έμεινε κι από κάτι
Κάτι από ‘σένα σα στο πλάι μου γυρνούσες
Κάτι από ‘μενα στα τυφλά σα μ’ οδηγούσες

Πέρασες κι έφυγες λες κι έκανες μια στάση
Τρέχει και σήμερα η ψυχή μου να προφτάσει
Αυτό το κίτρινο, παλιό λεωφορείο
Που δεν τερμάτισε ποτέ σε ένα αντίο

Θα ‘ρθεις ξανά το ξέρω μ’ αδειανό το βλέμμα
Θα πεις πως έφταιξα και έκλεισε το θέμα
Θα μ’ αγκαλιάσεις λέγοντας κάποιο αστείο
Και θα βρεθώ μες στο παλιό λεωφορείο


Δεσμευμενο προς μελοποιηση

Χειμώνας

Έξω χειμώνιασε καρδιά μου άλλη μια
Ήρθε και πέρασε κι αυτό το καλοκαίρι
Άσπρισαν λίγο παραπάνω τα μαλλιά
Και δε θυμάμαι τι περίμενα να φέρει

Λόγια, εικόνες, μυρωδιές, στη μέση εγώ
Κι οι θύμισες θαμπώνουν κάπως κι αργοσβήνουν
Πάλι είχα κάτι που δεν πρόλαβα να πω
Πάλι είπα τόσα παραπάνω που δε σβήνουν

Ίδιες οι μέρες και τα βράδια που περνούν
Ίδια κι εγώ σαν να μην άλλαξα καθόλου
Κι όμως τα χείλη όπως πρώτα δε γελούν
Και μάλλον πήρα το βραβείο β’ ρόλου

Κάποτε έλεγα μικρή που ‘ναι η ζωή
Τώρα μου μοιάζει ατελείωτο το τώρα
Ένα μας βήμα πόσα χρόνια να διαρκεί;
Πάτησε κάποιος την κορφή στην ανηφόρα;

Μες στον χειμώνα πάντα νιώθω πιο καλά
Γέννημα-θρέμμα εγώ της μπόρας και του γκρίζου
Τα καλοκαίρια μέσα μου ζουν μια βραδιά
Κι εσύ μου λες : «γείρε στο πλάι και κοιμήσου»

Λευκή ελάτη

Ένα χαρμόσυνό σου σήμα λαχταρώ
Κι εγώ απ’ τα χείλη μου χαρά θα σου στραγγίξω
Θα βρω τη δύναμη κι ας μη βρω τον σκοπό
Πως είμαι ακόμα ζωντανή θα σου το δείξω

Άνοιξα διάπλατα τα χέρια μου ξανά
Κλειστά τα μάτια, πίσω γέρνω το κεφάλι
Αν με χτυπήσεις άλλη μία δυνατά
Δε θα ‘χω δύναμη να σηκωθώ και πάλι

Θα περιμένω μες στην κούνια σα μωρό
Την ανημπόρια μου ανάγκη θα βαφτίσω
Θα τραγουδώ έναν ανάλαφρο σκοπό
Καθώς θα γεύομαι αυτά που θα μισήσω

Κι όμως ακόμα ένα σημάδι καρτερώ
Κι ίσως πιστέψω ότι ζεις κι εσύ ακόμα
Φύτρωσα σα λευκή ελάτη στον γκρεμό
Κι αιώνες τώρα λαχταρώ για λίγο χώμα


Στο Θεό μου!

Μετά τ’ αντίο

Κίνησε η μέρα και ξεκίνησα κι εγώ
Άλλο ένα βράδυ που ξημέρωσα μονάχη
Τρέχει ο κόσμος μια από ‘κει και μια από ‘δω
Κι εγώ βαδίζω στα τυφλά στου νου τη ράχη

Λείπεις κι η μνήμη σου θολή σταλαγματιά
Μες στα σκοτάδια του μυαλού μου να φωτίζει
Γίνεσαι νύχτα μ’ αγκαλιάζεις τρυφερά
Γίνεσαι μέρα που κυλά και συνεχίζει

Πως μ’ άφησες να περπατώ
Σ’ αυτόν το δρόμο το στενό
Εγώ για δύο;
Φοβάμαι τ’ αύριο που θα ‘ρθει
Τη μέρα που είναι φωτεινή
Και το «Αντίο»!

Λόγο δε βρίσκω και σκοπό πια πουθενά
Και τ’ άδεια χέρια μου δεμένα είναι στο σώμα
Μόνο αγάπη μου ‘δωσες και δυο φτερά
Στον ουρανό να ζήσω εγώ κι εσύ στο χώμα


Στις γυναίκες που χάσανε τον σύντροφο της ζωής τους πριν καλά-καλά τον χαρούνε...
Στη μαμα μου, στη Μαρια, στη Φωτεινη...

Δετός χορός

Απ’ του ουρανού την ξαστεριά στολίστηκες καρδιά μου
Στα δέντρα στα ψηλά βουνά πετάς όλο μακριά μου

Κι εγώ δε φτάνω να σου πω ν’ ακούσεις τη φωνή μου
Πως σ’ αγαπώ σαν Παναγιά, μικρή μελαχρινή μου

Σε πόνεσαν οι άνθρωποι και κρύφτηκες στ’ αστέρια
Κι όλo σου κλαίω και μεθώ μες στ’ άδεια μου νυχτέρια

Κατέβα λίγο να σε δω, ν’ ανθίσω σα λουλούδι
Η αγάπη σου μυρωδικό και άγραφτο τραγούδι

Απ’ το νερό της λησμονιάς μην πιεις ποτέ ψυχή μου
Γεραγιδίστικη λαλιά μην κλέψεις τη φωνή μου

Για να μπορώ να τραγουδώ Κυράδα ασπροφορούσα
Που ‘σαι του ποταμού σταλιά, του πόνου μου ελεούσα

Σ’ ένα δετό χορό να μπεις αγερικό του νου μου
Να στροβιλίσεις πόθε μου κι αντάρα του μυαλού μου

Κι ότι σε πόνεσε πολύ θα κλέψω κάποιο βράδυ
Θα σου μπολιάσω την πληγή με μύρο, φως και λάδι

Μουσική - Ενορχήστρωση - Ερμηνεία : Θωμάς Οικονόμου