Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2008

Μια εκδοχή



Κι αν δε σου ζήτησα ποτέ μιαν εκδοχή

Ούτε έναν λόγο, μια αφορμή ή μια αιτία

Είναι που μέσα μου πενθούσε ένα παιδί

Για έναν πόνο δυνατό σαν αμαρτία


Κι αν δεν ανέτρεξα στις λάθος σου στιγμές

Κι όσα με πλήγωναν λόγια σου χολωμένα

Ήταν που κράταγα μέσα μου δυο ενοχές

Για όσα δεν είπα κι όσα φύλαξα κρυμμένα


Κι αν δε σου το ‘πα ότι έχω φύγει πια

Κι έκοψα κάθε αρτηρία που μας ενώνει

Είναι γιατί ζεις μες στον κόσμο σου καλά

Κι έτσι, συνήθισα κι εγώ πάντοτε μόνη


Κι αν δε σε ρώτησα ποτέ αν με πονάς

Ήταν που το ‘χες μέσα σου σα δεδομένο

Εσύ το βράδυ πάντα σπίτι να γυρνάς

Κι εγώ δυο βήματα απ’ την πόρτα να ξεμένω…

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2008

Δύο ξένες



Με μια ατίθαση καρδιά για οδηγό
Που να μερέψει δεν το δέχτηκε ποτέ της
Θα βγω απόψε να μιλήσω στον Θεό
Θα ξετυλίξω τις αμέτρητες πληγές της

Πάντοτε έτρεχε σε τόπους νοερούς
Όντας ελεύθερη σύνορα δε γνωρίζει
Έχρισε σπίτι της αμέτρητους σταθμούς
Μα στο κορμί μου που πονάω, δε γυρίζει

Τρέχω ξοπίσω της, φωνάζω δυνατά
Μα να μ’ ακούσει τώρα πια δεν περιμένω
Άλλη μια πίκρα και ακόμα μια φορά
Άδειο κουφάρι μένω μόνο ν’ ανασαίνω

Είναι κατάρα και ευχή έτσι να ζω
Δύο ζωές που είναι άρρηκτα δεμένες
Η μια να τρέχει πάντα δίπλα στον γκρεμό
Κι η άλλη να ορκίζεται πως είναι δύο ξενες.