Λεωφορείο

Ζεστός ακόμα ο καφές σου στο φλιτζάνι
Και στο τασάκι μπερδεμένο το χαρμάνι
Όπως οι μέρες μας, οι νύχτες κι η ζωή μας
Κι αυτό τ’ αντίο που μετράει τη δύναμή μας

Ζεστή ακόμα η μεριά σου στο κρεβάτι
Μες στα σκεπάσματα έμεινε κι από κάτι
Κάτι από ‘σένα σα στο πλάι μου γυρνούσες
Κάτι από ‘μενα στα τυφλά σα μ’ οδηγούσες

Πέρασες κι έφυγες λες κι έκανες μια στάση
Τρέχει και σήμερα η ψυχή μου να προφτάσει
Αυτό το κίτρινο, παλιό λεωφορείο
Που δεν τερμάτισε ποτέ σε ένα αντίο

Θα ‘ρθεις ξανά το ξέρω μ’ αδειανό το βλέμμα
Θα πεις πως έφταιξα και έκλεισε το θέμα
Θα μ’ αγκαλιάσεις λέγοντας κάποιο αστείο
Και θα βρεθώ μες στο παλιό λεωφορείο


Δεσμευμενο προς μελοποιηση

Χειμώνας

Έξω χειμώνιασε καρδιά μου άλλη μια
Ήρθε και πέρασε κι αυτό το καλοκαίρι
Άσπρισαν λίγο παραπάνω τα μαλλιά
Και δε θυμάμαι τι περίμενα να φέρει

Λόγια, εικόνες, μυρωδιές, στη μέση εγώ
Κι οι θύμισες θαμπώνουν κάπως κι αργοσβήνουν
Πάλι είχα κάτι που δεν πρόλαβα να πω
Πάλι είπα τόσα παραπάνω που δε σβήνουν

Ίδιες οι μέρες και τα βράδια που περνούν
Ίδια κι εγώ σαν να μην άλλαξα καθόλου
Κι όμως τα χείλη όπως πρώτα δε γελούν
Και μάλλον πήρα το βραβείο β’ ρόλου

Κάποτε έλεγα μικρή που ‘ναι η ζωή
Τώρα μου μοιάζει ατελείωτο το τώρα
Ένα μας βήμα πόσα χρόνια να διαρκεί;
Πάτησε κάποιος την κορφή στην ανηφόρα;

Μες στον χειμώνα πάντα νιώθω πιο καλά
Γέννημα-θρέμμα εγώ της μπόρας και του γκρίζου
Τα καλοκαίρια μέσα μου ζουν μια βραδιά
Κι εσύ μου λες : «γείρε στο πλάι και κοιμήσου»

Λευκή ελάτη

Ένα χαρμόσυνό σου σήμα λαχταρώ
Κι εγώ απ’ τα χείλη μου χαρά θα σου στραγγίξω
Θα βρω τη δύναμη κι ας μη βρω τον σκοπό
Πως είμαι ακόμα ζωντανή θα σου το δείξω

Άνοιξα διάπλατα τα χέρια μου ξανά
Κλειστά τα μάτια, πίσω γέρνω το κεφάλι
Αν με χτυπήσεις άλλη μία δυνατά
Δε θα ‘χω δύναμη να σηκωθώ και πάλι

Θα περιμένω μες στην κούνια σα μωρό
Την ανημπόρια μου ανάγκη θα βαφτίσω
Θα τραγουδώ έναν ανάλαφρο σκοπό
Καθώς θα γεύομαι αυτά που θα μισήσω

Κι όμως ακόμα ένα σημάδι καρτερώ
Κι ίσως πιστέψω ότι ζεις κι εσύ ακόμα
Φύτρωσα σα λευκή ελάτη στον γκρεμό
Κι αιώνες τώρα λαχταρώ για λίγο χώμα


Στο Θεό μου!

Μετά τ’ αντίο

Κίνησε η μέρα και ξεκίνησα κι εγώ
Άλλο ένα βράδυ που ξημέρωσα μονάχη
Τρέχει ο κόσμος μια από ‘κει και μια από ‘δω
Κι εγώ βαδίζω στα τυφλά στου νου τη ράχη

Λείπεις κι η μνήμη σου θολή σταλαγματιά
Μες στα σκοτάδια του μυαλού μου να φωτίζει
Γίνεσαι νύχτα μ’ αγκαλιάζεις τρυφερά
Γίνεσαι μέρα που κυλά και συνεχίζει

Πως μ’ άφησες να περπατώ
Σ’ αυτόν το δρόμο το στενό
Εγώ για δύο;
Φοβάμαι τ’ αύριο που θα ‘ρθει
Τη μέρα που είναι φωτεινή
Και το «Αντίο»!

Λόγο δε βρίσκω και σκοπό πια πουθενά
Και τ’ άδεια χέρια μου δεμένα είναι στο σώμα
Μόνο αγάπη μου ‘δωσες και δυο φτερά
Στον ουρανό να ζήσω εγώ κι εσύ στο χώμα


Στις γυναίκες που χάσανε τον σύντροφο της ζωής τους πριν καλά-καλά τον χαρούνε...
Αληθεια... μετα τ' αντίο...τι;;

Δετός χορός

Απ’ του ουρανού την ξαστεριά στολίστηκες καρδιά μου
Στα δέντρα στα ψηλά βουνά πετάς όλο μακριά μου

Κι εγώ δε φτάνω να σου πω ν’ ακούσεις τη φωνή μου
Πως σ’ αγαπώ σαν Παναγιά, μικρή μελαχρινή μου

Σε πόνεσαν οι άνθρωποι και κρύφτηκες στ’ αστέρια
Κι όλo σου κλαίω και μεθώ μες στ’ άδεια μου νυχτέρια

Κατέβα λίγο να σε δω, ν’ ανθίσω σα λουλούδι
Η αγάπη σου μυρωδικό και άγραφτο τραγούδι

Απ’ το νερό της λησμονιάς μην πιεις ποτέ ψυχή μου
Γεραγιδίστικη λαλιά μην κλέψεις τη φωνή μου

Για να μπορώ να τραγουδώ Κυράδα ασπροφορούσα
Που ‘σαι του ποταμού σταλιά, του πόνου μου ελεούσα

Σ’ ένα δετό χορό να μπεις αγερικό του νου μου
Να στροβιλίσεις πόθε μου κι αντάρα του μυαλού μου

Κι ότι σε πόνεσε πολύ θα κλέψω κάποιο βράδυ
Θα σου μπολιάσω την πληγή με μύρο, φως και λάδι

Δε σε μισώ

Αίμα απ’ το αίμα σου, σταγόνα απ’ την ψυχή σου
Ήρθα στον κόσμο ένα γέρικο πρωί
Μου χαμογέλασες σα να ‘μουνα δική σου
Κι εγώ γι’ αντάλλαγμα σου έμοιασα πολύ

Δες με, μεγάλωσα! Περάσανε τα χρόνια
Πάει πολύς καιρός που έχω να σε δω
Κι ένα τηλέφωνο σκληρό, δίχως συμπόνια
Με φέρνει μπρος σ’ όσα επίτηδες ξεχνώ

Είχα ορκιστεί πως δε θα ‘ρθω ξανά κοντά σου
Πόσο με πλήγωσες ποτέ σου μην το δεις
Μα η ψυχή μου στο χρωστάει αυτό το «γεια» σου
Εύχομαι εκεί που πας, συγχώρεση να βρεις

Όσα μας δένουν άλλα τόσα μας χωρίζουν
Στα σταυροδρόμια της ζωής στρίψαμε αλλού
Κι όσα δεν είπα μέσα μου στάζουν και πήζουν
Δεν είναι μίσος μα το κλάμα ενός παιδιού.

Σε μια ξένη που της έμοιασα πολύ… στη γιαγιά μου

Ασφόδελο Λειμώνα

Πάρε το δρόμο που οδηγεί στη λησμονιά
Μήτε «αντίο» μήτε «γεια» να ψιθυρίσεις
Το ‘δα σημάδι πως κακή θα ‘ναι η χρονιά
Γέρναν οι ασφόδελοι και ‘λέγαν θα μ’ αφήσεις

Έκλεψα σπόρους τους κι εγώ από οργή
Φύτεψα μέσα στην ψυχή και στη ματιά μου
Ωχρό το χρώμα τους, θανάτου η οσμή
Μαύρες κρυστάλλινες βελόνες τα όνειρά μου

Τώρα Γενάρη με Ιούλη ανθοφορώ
Σαν Περσεφόνη η ζωή μου εκτός χρόνου
Όλα τα θέλω μου σέρνουν μακρύ χορό
Σαν τραγουδάνε ένα απάνθισμα του πόνου

Πάρε το δρόμο που οδηγεί στη λησμονιά
Κι έλα και βρες με κάποιον πένθιμο χειμώνα
Εσύ μες στ’ άσπρα ν’ αναβλύζεις ευωδιά
Κι εγώ από χρόνια σ’ ένα Ασφόδελο Λειμώνα

Kemet

Σε γλώσσα άγνωστη, Αραβική μιλώ
Δώρα του Νείλου και πνοές απ’ αργιλίκι
Ana bahibbak τραγουδώ μ’ ένα σκοπό
Βαρύ και σέρτικο που σέρνω απ’ τη Φοινίκη

Με ιδεογράμματα σκαλίζω τις στιγμές
Να στις χαρίσω μη τυχόν και με ξεχάσεις
Είναι στα σπάργανα πολλές ανατροπές
Στη Μαύρη μου έρημο σαν όαση θα λάμψεις

Σαν τη Σαλώμη σου χαρίζω ένα χορό
Και σ’ ένα λίκνισμά απάνω σ’ υπνωτίζω
Κουνώ τα χέρια σα να ψάχνω να σε βρω
Με τους γοφούς μου κύκλους πόθου ζωγραφίζω

Είσαι στο πλάι μου και γίνομαι παιδί
Ξυπόλητο αλάνι τρέχω μες στο El Khalili
Σα Νεφερτίτη θα χαθώ κάποιο πρωί
Κι από Θεά θα γίνω μια πληγή στα χείλη

Kemet (= μαύρο χρώμα και αρχαίο όνομα της Αιγύπτου)
Ana bahibbak = Σ’ αγαπώ ( από γυναίκα σε άντρα )

Κόκκινα γράμματα

Αμετανόητα στιχάκια να μου γράφω
Κόκκινα γράμματα επάνω στο χαρτί
Εξιλεώνομαι και έτσι παραγράφω
Όλα τα λάθη μου, τις τύψεις, τα γιατί

Αναμοχλεύω τα ενθύμια του χρόνου
Παίρνω ανάσες κυνηγώντας τη βροχή
Γίνομαι ηγέτης της ψυχής μου και στου θρόνου –
Που αδρά μου χάρισα – με στέφω νικητή

Εκκολαπτόμενη η ιδέα πως με γνωρίζω
Αναρριχάται σαν αγιόκλημα απ’ τη γη
Όλους τους φόβους μου στη μέση τους χωρίζω
Και το μισό μου έτσι φαίνεται πολύ

Ξεψυχισμένες οι αγάπες μου και κλέβω
Κάποια απ’ τα όνειρα που έκανα παιδί
Κόκκινα γράμματα επάνω μου σμιλεύω
Παίρνω μαχαίρι.Γράφω στο σώμα.Κλαίω με φωνή

Απρόσωπη ηρεμία

Αστράφτει μέσα σου βροντάει η απουσία
Πέφτουνε κούφιες χαρές-λύπες στην ψυχή
Αυτή στο πρόσωπο η απρόσωπη ηρεμία
Πάνω σου φαίνεται σα να ‘ναι δανεική

Αλλάζεις χρώματα. Βάφεις την κάθε σκέψη
Στο μαύρο πάνω όμως, όλα βγαίνουν γκρι
Παλεύει μέσα σου εν’ αγρίμι να μερέψει
Τη μέρα αφέντρα του. Το βράδυ η τροφή

Κόβεις το είναι σου φέτες και το μοιράζεις
Μήπως και θρέψεις την ανάγκη τη λειψή
Μα όσα δεν έζησες κι όσα θα τα εικάζεις
Μπροστά στην πόρτα σου χτίζουν μια φυλακή

Κάποιοι σταυρώνονται απ’ τις επιλογές τους
Κάποιοι σταυρώνονται εσκεμμένα φθισικά
Κάποιοι σταυρώνονται από φόβους κι εμμονές τους
Εσύ, σταυρώθηκες πριν βγεις απ’ την κοιλιά

Μάθε ν’ αφήνεσαι και μη μετράς τις λέξεις
Τα χρόνια έρχονται και φεύγουν στη στιγμή
Και στα «στημένα» τα παιχνίδια για να παίξεις
Θέλει κορίτσι μου να ‘χεις προπονηθεί


Αφιερωμενο σε μια φιλη που αγαπαω πολυ!
Ετσι σε βλεπω εγω ματια μου....