Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Δίχως αύριο




Φέγγει κι απόψε μες στα μάτια μου η μορφή σου
Χαράζει κύκλους στο μυαλό μου η φωνή σου
Κλείνω τα φώτα κι εσύ κάτι ψιθυρίζεις
Κάνω να φύγω μα όλο πίσω με γυρίζεις

Έγινες ένα με τη σάρκα που γερνάει
Ένα χαμόγελο, που τόσο λες μου πάει
Έγινες στίχος στο θλιμμένο μου τραγούδι
Ένα νανούρισμα σαν ήμουνα λεχούδι

Όσες μου χάρισες ανάσες, τις φυλάω
Κι όταν σου δίνομαι το πόσο δε μετράω
Το αύριο έμαθα να μην το περιμένω
Κάθε αυγή απ’ την αρχή με ανασταίνω
………
Έτσι, ελεύθερη, κάθε βραδιά πεθαίνω


Δεσμευμένο προς μελοποίηση..

2 σχόλια:

Unidentified είπε...

Πανέμορφο πραγματικά...
Καλησπέρα...

annafrank είπε...

Πολύ ομορφο...Τις Άγιες αυτές ημέρες, ας βρούμε λίγο χρόνο να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας.......
Να δούμε τα λάθη μας.....
Να προσπαθήσουμε να διορθώσουμε κάποια από αυτά......
Να τα βρούμε με την Ιδέα που Ξαναγεννιέται.......
Η δημιουργός Ιδέα που γέννησε το Σύμπαν γεννιέται μέσα σε αυτό....
Ελπίζω και μέσα μας.....
Για να γίνουμε και εμείς ένα κομμάτι του Σύμπαντος........
ΚΑΛΑ ΧΡΗΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ..