Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2008

Ταξίδια χωρίς προορισμό




Τα σύννεφα καράβια στο Αιγαίο

Πηγαίνουνε κι αυτά στο πουθενά

Να φύγεις κι εσύ ήτανε μοιραίο

Κι αρχίζω από την αρχή ξανά


Ακόμα ένα ταξίδι σε θυμίζει

Κι ας ήτανε χωρίς προορισμό

Να σε θυμάμαι ξέρω δεν αξίζει

Μα να ξεχάσω κιόλας δεν μπορώ


Μαζεύω τα κομμάτια στη βαλίτσα

Που σέρνω σε αεροδρόμια, σταθμούς

Αφήνω κι όπου πάω μια σταλίτσα

Μια στάλα, από τους τόσους στεναγμούς


Τίποτα λεν δε γίνεται τυχαία

Κι εσύ υπήρχε λόγος για να ‘ρθεις

Έτσι όπως ήρθες άξαφνα, μοιραία

Έμελλε και για πάντα να χαθείς.






2 σχόλια:

Κωνσταντινος είπε...

Γράφεις όμορφα,απλά ,με σαφήνεια και στο τέλος μένει ένα εύλογο συμπέρασμα.
Αυτού του είδους η ποίηση αφήνει στο μυαλό μια ξεκάθαρη εικόνα που διατηρείτε στον αναγνώστη και μετά την ανάγνωση.

Καλό βράδυ

Diatton είπε...

Πράγματι, αυτό που θέλεις να πεις, το λες πολύ ωραία. Εύστοχα, ξεκάθαρα, δηλωτικά...