Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009

Της πίκρας τα βουνά


Άσκοπα φέρομαι τριγύρω απ’ τη ζωή μου

Και την τροχιά μου να βαστάξω δεν μπορώ

Εκτροχιάζομαι και σπάω τη σιωπή μου

Κάποτε πίστευα πως είχα έναν σκοπό


Έρχομαι μέσα από στιγμές στραγγαλισμένες

Που ηθικός τους αυτουργός είμαι εγώ

Κάποτε έλεγα πως θα ‘ρθουν καλές μέρες

Τώρα οι πίκρες μου παίζουν κυνηγητό


Άθελα ακούμπησα την τύχη κάποια μέρα

Δεν ήταν σκόπιμο Κύριοι, ομολογώ!

Καταδικάστηκα από μάνα και πατέρα

Μέσα μου πάντοτε να ζω μ’ ένα κενό


Έρχονται – φεύγουνε μέρες σ’ αυτήν την πλάση

Κι όμως αφήνουν έναν κόκκο τη φορά

Καθένας δίνεται στον ουρανό να φτάσει

Χτίζοντας μόνος του της πίκρας τα βουνά


Μουσικη / ενορχηστρωση / ερμηνεια : Θωμας Οικονομου

3 σχόλια:

Μαρία Νικολάου είπε...

Καποτε πιστευα πως ειχα ενα σκοπό..


Παλι για μενα εγραψες Χαρα..

Protoplastos είπε...

Τέλειο!!

Dorothea είπε...

Φοβερό, συγκινητικό.
Έχεις πραγματικό ταλέντο.