Τρίτη, 24 Απριλίου 2007

Χρυσός



Είπα δε γίνεται, θα φύγω πριν πονέσω
Μα ‘συ μου κράτησες το χέρι πιο σφιχτά
Είπα στο λίγο σου εγώ πώς να χωρέσω;
Κι είπες να πάψω και να μη ρωτάω πολλά

Ρ.
Εσύ με γνώριζες προτού με συναντήσεις
Όλα τα ήξερες και πώς να με κερδίσεις
Σ’ ένα παιχνίδι που ‘χες προμελετημένο
Μπήκα κι ας το ‘ξερα πως ήτανε στημένο

Κλεισμένα μάτια και με στόμα σφραγισμένο
Έμαθα δίπλα σου αγάπη να προσμένω
Λίγο-πολύ, δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω
Πόσα σου έδωσα και πόσα πήρα πίσω


Είχες τον τρόπο να με πείθεις με μια λέξη
Και μες στα χέρια σου στεγνός ήμουν πηλός
Μ’ έπλασες όπως είχες μέσα σου επιλέξει
Μα από χώμα πώς να λάμψω σα χρυσός;

4 σχόλια:

Ντέρος Γιώργος είπε...

Η εξαίρεση στον κανόνα…Ο κανόνας λέει… Ότι λάμπει δεν είναι χρυσός
Κι όμως το δικός σου και λάμπει και χρυσός είναι…
Κατάθεση τον Θαυμασμό μου κάνω αυτή τη στιγμή…!!!!!!

Ανώνυμος είπε...

Χρυσό σαν τη λάμψη σου Χαρά μου..
Καλημερα.Την αγαπη μου εχεις
ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ανώνυμος είπε...

Πολύ συχνά το λέω στη ζωή μου αυτό, πως ό,τι λάμπει μπορεί, τελικά, να είναι και χρυσός...
Την αγάπη μου-ΗΛΈΚΤΡΑ

Τάκης Τσαντήλας είπε...

Χρυσός οι στίχοι σου Xαρά μου... Χρυσός ανεκτίμητης αξίας... Να είσαι καλά πάντα και να μας χαρίζεις τους υπέροχους στίχους σου... Την καλημέρα μου και την αγάπη μου...