Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009

Σε προκαλώ



Αναριγώ σε μία αίσθηση αφής
Που πάνω μου έγραψε σημάδια και πηγαίνει
Ακολουθεί μιας σου ανάμνησης τυφλής
Τη διαδρομή την καρμική και ειμαρμένη

Αποζητώ τα δυο σου χείλη τα μεστά
Που μου ξυπνούν κάθε λαχτάρα μου και πόθο
Ξυπνούν το σώμα και βουλιάζουνε αργά
Ρουφώντας του είναι μου το ψεύτικο και νόθο

Αναπολώ για μια στιγμή αισθαντική
Όταν σε δέχομαι κι απλώνεσαι εντός μου
Σε μια παράδοση του εγώ καθολική
Ενώ ξεπλένεται κι ορίζεται ο χρησμός μου

Σε προκαλώ μέσα στης νύχτας το βυθό
Να περπατήσουμε επάνω σε κοράλλια
Θα σου χαρίσω το ύστερνό μας το ταγκό
Πριν αποκλίνουμε σπάζοντας τα πηδάλια

Του κόσμου τ’ άπειρο… δε μας χωρά ούτ’ αυτό!

2 σχόλια:

ΑΝΤ' ΑΥΤΟΥ είπε...

Καλημέρα και καλή εβδομάδα.Καταπληκτικό γεμάτο συναίσθημα και αγάπη...
Συνέχισε να μας προκαλείς οργασμό συναισθημάτων...

Dorothea είπε...

"Του κόσμου τ’ άπειρο… δε μας χωρά ούτ’ αυτό!"
Απίστευτα μεστοί στίχοι. Ιδιαίτερα ο πιο πάνω.
Καλημέρα Χαρά και καλή βδομάδα!