Κυριακή, 26 Απριλίου 2009

Επαναστάτης σε απραξία




Σαν καταιγίδα σ’ έρημο μοιάζεις
Μέσα σου κλείνεσαι, παλεύεις και αλλάζεις
Πρόσωπα, χνώτα, ψέμα κι αλήθεια
Γίνεσαι αφρός που ‘χει ξεβράσει η συνήθεια

Αναρωτιέσαι κι όλο αρνιέσαι
Διαλέγεις μία σου ατάκα και κρατιέσαι
Μα είναι άλλος, πολύ μεγάλος
Ο αριθμός που τεχνηέντως δίνει ο σάλος

Χορεύεις, πίνεις παραδομένος
Είσαι από αίμα κι από σάρκα εξαρτημένος
Ποθείς και βρίζεις, πονάς κι εθίζεις
Όσους σ’ αγάπησαν παράλυτους τους χρίζεις

Υποταγμένος, όχι δεμένος
Είσαι από χρόνια βαφτισμένος και φτιαγμένος
Με σκόνη, φούντα, άσπρη και μαύρο
Θαρρείς πως ζεις μα σε κρεμάσανε στο κάδρο

6 σχόλια:

Μαρια Νικολαου είπε...

Aναρωτιέσαι κι όλο αρνιέσαι...

Πολύ δυνατό αυτό και πραγματικό
καλώς κακώς δεν ξερω...


Καλησπέρα Χαρά :)

Dorothea είπε...

εξαιρετική όπως πάντα.

καλημέρα και καλή βδομάδα!

Πιγκουίνος είπε...

Πολύ δυνατό.
Καλημέρα...

Δενελάβας Τάσος είπε...

Χαρά καλησπέρα .
Νομίζω ότι αυτό που λες είναι ακριβώς αυτό θες να υπονοήσεις αυτό που βλέπεις στην κοινωνία .. Δηλ επαναστάτες σε απραξία ..
Πολύ ωραίος και ο ρυθμός σου στο κείμενο .
Χαιρετώ .

kl24-ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΟΥΣΜΠΟΥΚΕΑΣ είπε...

Καλησπέρα..όμορφο ποίημα με πολύ καλό ρυθμό.

zinaa kapa είπε...

Σαν καταιγίδα σ’ έρημο μοιάζεις
Μέσα σου κλείνεσαι, παλεύεις και αλλάζεις
Πρόσωπα, χνώτα, ψέμα κι αλήθεια
Γίνεσαι αφρός που ‘χει ξεβράσει η συνήθεια


πολυ ωραια λογιααααααααα