Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

Δυο βήματα



Στον νου μου στροβιλιζουνε καράβια και βαγόνια
Ένα ταξίδι της ψυχής που καρτερώ αιώνια
Τα μάτια μου δυο άμαξες με τα κλειδιά χαμένα
Ταξίδεψαν στα πέρατα κι ας ήταν σφαλισμένα

Πέρασαν πια τα χρόνια μου, στέρεψε κι η αντοχή μου
Στολίστηκαν τα βλέφαρα μνήμες και μιαν ευχή μου
Μια μέρα ν' απαγκιστρωθώ απ' όσα με βαραίνουν
Να πάρω δρόμο και να βγω σ' όσα με περιμένουν

Κι έχω ένα βάρος μέσα μου, άγκυρα σκουριασμένη
Χρόνια κρατά τα πόδια μου, στη γη 'ναι ριζωμένη
Δε θέλησα ν' απαρνηθώ της μοίρας μου την ρότα
Κι έτσι αγναντεύω το κενό, γελώντας σαν και πρώτα

Ντύνομαι μες στα πορφυρά στις άκρες των ματιών σου
Ακροβατώ στα χείλη σου, γίνομαι ο άνθρωπος σου
Και τελικά το άξιζες που έμεινα εδώ για πάντα
Δυο βήματα είναι όλη η γη, με την αγάπη εξάντα


11/12/15

Μελοποίηση: Νίνος Αθανασιάδης

Δεν υπάρχουν σχόλια: