Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

Της πίκρας τα βουνά




Άσκοπα φέρομαι τριγύρω απ’ τη ζωή μου
Και την τροχιά μου να βαστάξω δεν μπορώ
Εκτροχιάζομαι και σπάω τη σιωπή μου
Κάποτε πίστευα πως είχα έναν σκοπό

Έρχομαι μέσα από στιγμές στραγγαλισμένες
Που ηθικός τους αυτουργός είμαι εγώ
Κάποτε έλεγα πως θα ‘ρθουν καλές μέρες
Τώρα οι πίκρες μου παίζουν κυνηγητό

Άθελα ακούμπησα την τύχη κάποια μέρα
Δεν ήταν σκόπιμο Κύριοι, ομολογώ!
Καταδικάστηκα από μάνα και πατέρα
Μέσα μου πάντοτε να ζω μ’ ένα κενό

Έρχονται – φεύγουνε μέρες σ’ αυτήν την πλάση
Κι όμως αφήνουν έναν κόκκο τη φορά
Καθένας δίνεται στον ουρανό να φτάσει
Χτίζοντας μόνος του της πίκρας τα βουνά


30/1/2009

Δεν υπάρχουν σχόλια: